| Auteur: |
Christie, Agatha |
| Titel: |
Tien kleine negertjes |
| |
And then there were none |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
september 2004 |
| ISBN: |
9789024550630 |
| Uitgever: |
Sijthoff |
| Vertaler: |
|
| Pagina's: |
|
| Uitvoering: |
|
|
 
|
|
Tien kleine negertjes (1960)
Agatha Christie
|
In een afgelegen huis op een eiland zijn tien mensen uitgenodigd door een gastheer die zelf niet verschijnt. Ze zijn volledig van de buitenwereld afgesloten en aangewezen op elkaars gezelschap. Dan wordt er een van hen vermoord… En nog een… En nog een…
Tien kleine negertjes(1939) zal in september 2004 opnieuw verschijnen onder de titel En toen waren er nog maar…ter gelegenheid van de toneelbewerking door Het Thriller Theater, geproduceerd door Lex Passchier Productions. Met in de hoofdrollen o.a.: Hugo Haenen, Tom de Ket, George van Houts, Cas Enklaar en Sandra Mattie. Het toneelstuk is te zien in de Nederlandse theaters van september 2004 tot en met februari 2005.
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Gerd
op 15 december 2004
|
Gegarandeerd genoeglijke uurtjes
Op het forum dat bij deze site hoort, wordt wel eens gekeuveld over hoe je de microbe voor dit genre te pakken kreeg en wat dan je eerste thriller was. Uit reacties van forumbezoekers blijkt dat veel mensen begonnen zijn met Agatha Christie. Ik ben geen uitzondering. In de bescheiden boekenkast van mijn ouders stond naast Bartje en de Brönte-omnibus een meerling van Agatha Christie. Ik herinner me nog hoe ik van Christie genoot. Eerst van onze eigen Vierde Vijfling, daarna van mijn vriends Tweede Vijfling. Intussen werd de hele reeks van Christie her-her-heruitgegeven in kleurige pockets en die probeerde ik zo trouw mogelijk te lezen. Ik was vooral fan van Miss Marple. Bij elk nieuw boek nam ik me voor om extra goed op te letten zodat ik zelf de dader op het spoor zou komen. Nooit gelukt.
Jeugdsentiment! Wat lijkt het lang geleden. Maar… inmiddels heb ik zoveel nieuwe en vernieuwende auteurs gelezen, zou die goeie oude Agatha mij, verwend leesnest, nog wel kunnen boeien? Dat vroeg ik me in alle ernst af toen ik En toen waren er nog maar… ofte Tien kleine negertjes in handen kreeg. Uitgever Sijthoff brengt dit boek uit in samenwerking met Het Thriller Theater naar aanleiding van een toneelbewerking.
Uit respect voor alle genoeglijke uurtjes die Christie mij ooit bezorgde, wachtte ik optimale omstandigheden af. Buiten koud en guur, binnen lekker warm en met kaarsjes en een vroege kerstboom extra gezellig. Met een kopje chocomelk binnen handbereik en een kersenpitje achter mijn rug las ik de lotgevallen van tien mensen. Ze worden onder valse voorwendsels naar een verlaten eiland gelokt. Blijkt dat ze allemaal een moord op hun kerfstok hebben en nu zelf één voor één vermoord worden. De moordenaar handelt volgens een kinderrijmpje over tien kleine negertjes. Wie is hij of zij? Het moet iemand van de tien gasten zijn, aangezien er echt niemand anders op het eiland is. Opnieuw kreeg Christie me in de ban. Ik heb weerom extra goed opgelet, maar werd hoe langer hoe wanhopiger… weliswaar hielden mijn 'favorieten' het het langst uit, om op het einde… Ha! Dat ga ik niet verklappen! Mijn advies luidt: als je in de stemming bent om nog eens een lekker ouderwets maar toch spannend detectiveverhaal te lezen, geneer je dan niet en haal Christie (opnieuw?) in huis! Goed voor enkele uurtjes pure ontspanning. En met wat zij voor ons geliefd genre deed, verdient ze het in ere gehouden te worden.
|
|
| Bezoekersrecensies |
 |
Door Elizabeth Konevin
op 23 november 2008
|
Toen ik voor het eerst vernam dat ik voor mijn les Nederlands een spannend boek moest lezen, besloot ik om er een van Agatha Christie te nemen, want dat was immers de naam die ik associeerde met detectives.
Ik had reeds enkele van haar boeken gelezen en vond ze allemaal erg spannend en ingenieus bedacht. Ik heb toen het boek Tien Kleine Negertjes gekozen, niettegenstaande dat ik al eerder de verfilming had gezien. Ik dacht dat het minder aangrijpend zou zijn, want ik wist immers hoe de plot in elkaar zat, maar ik had het mis.
Ik had vergeten in welke volgorde de personages gedood werden en wie de dader was. Daardoor had ik heel de tijd het gevoel dat ik wist hoe het in elkaar zat, maar niet heel erg zeker. Het was dan ook leuk om te weten te komen of ik het juist had of niet en daardoor hield het boek me de hele tijd in haar ban.
Dit is voor mijn gevoel het beste boek van Agatha Christie; het idee met de kleine negertjes heeft me altijd geïntrigeerd. Ik had een gevoel van voldoening toen ik het boek uitlas. Het is een aanrader voor iedereen.
|
|
|
Door Joanazinha
op 03 september 2008
|
Ik las het boek enige tijd geleden, maar ben voortdurend geneigd het weer eens op te pakken. De plot is zeer sterk en ik vind dit een van Christie's beste boeken.
Ik ben een vrij groot fan van haar boeken met Miss Marple en Poirot in de hoofdrol, maar dit boek steekt daar bijna met kop en schouders bovenuit.
|
|
|
Door Sebastiaan Hensen
op 21 januari 2003
|
Tien mensen worden door een onbekende gastheer uitgenodigd op een eiland. Dan worden ze een voor een vermoord. Al snel blijkt dat de moordenaar werkt volgens een kindergedichtje.
De sfeer en de personsages in het boek zijn erg goed beschreven en het verhaal zit heel goed in elkaar. De lezer wordt door de schrijfster met slimmigheidjes de hele tijd misleidt en het verhaal heeft een heel onverwachte ontknoping. Dit is een van de beste Agatha Christie boeken.
|
|
|
Door Faaike
op 25 augustus 2003
|
Dit is het beste verhaal dat Agatha Christie schreef. De opbouw van de spanning is meesterlijk, waardoor ik niet los kon komen uit dit prachtige boek. De personages zijn beter beschreven dan in andere boeken en er is een bijzondere sfeer aanwezig, die je in geen van haar andere boeken vindt. Een prachtig boek. Echt een aanrader!
|
 |
Door Jeffrey
op 29 augustus 2003
|
Het zou een geweldig verhaal zijn geweest als de tekst geen onbetrouwbaarheden bevatte. Het probleem is dat er bij de zogenaamde dood van het personage Wargrave sprake is van een gat in het hoofd, waaruit, ik citeer even: traag bloed vloeide’; in het nawoord blijkt dit rode aarde geweest te zijn’, en van een gat was al helemaal geen sprake!. Tja, als de schrijfster al aan het jokken slaat, hoe valt er dan voor de lezer nog eer te behalen in het oplossen van het misdrijf?
|
|
|
Door Mark
op 25 september 2003
|
Ik vind dit zonder meer het beste boek van Agatha Christie omdat er zoveel sfeer in zit. Je zou het een echte Christie-sfeer kunnen noemen omdat die sfeer in meer verhalen voorkomt. Ik vind dit het beste verhaal ook omdat het een hele goede plot bevat. Dit is een pareltje uit de Agatha Christie reeks.
|
|
|
Door Sammy Tempels
op 29 september 2003
|
Zeker één van de beste boeken die ik de laatste tijd gelezen heb. Zeer speciale sfeer, vlot geschreven, en zeer onverwachte plot. Ondanks alles blijft dit boek geloofwaardig, ook bij het verassende einde. Een aanrader!
|
|
|
Door M. Deboyser
op 25 oktober 2003
|
Dit boek is onwaarschijnlijk het mooiste Christie boek. Spannend, goed plot, prachtig slot. Een echt bibberboek.
|
|
|
Door Willem van der Jeught
op 31 oktober 2003
|
Ik heb dit boek gelezen, omdat ik me heb laten verleiden door de goede commentaren. Die waren zeker niet onterecht, het boek is zeker een van de betere misdaadverhalen uit de gescheidenis. Toch heb ik enige bedenkingen. In de recensies heb ik gelezen dat iemand zich kwaad maakt over de zogezegde moord op rechter Wargrave. Ik moet hem hierin wel gelijk geven. Ik vind het wel spijtig dat de schrijfster hierover bewust heeft gelogen om het einde wat spectaculairder te maken. Voor één keer wil ik het wel door de vingers zien. Ten tweede vind ik het verhaal soms wel wat voorspelbaar. We weten immers wat er zal gebeuren (door het versje) en als we even nadenken, weten we ook wanneer het zal gebeuren. (bv. het overlijden van de vrouw van de butler). Ondanks de wat koele stijl en het ouderwetse taalgebruik, vond ik het verhaal over het algemeen wel geslaagd.
|
|
|
Door Dieter Van Der Meersch
op 10 november 2003
|
Ik persoonlijk vond het een zeer geslaagd boek. De spanning en de onthulling waren te snijden tot op het eind. Een negatieve kant aan het boek was dat het begin een beetje traag op gang kwam.
|
|
|
Door Yoni van Geert
op 09 januari 2004
|
Na aanraden, heb ik dan toch maar besloten het boek te lezen, wat niet zonder goedkeuring is gebleven, dit boek heeft me enkele uurtjes zoet gehouden, de spanning was te snijden, en het idee van het versje uitstekend in beeld gebracht, ook al was het soms te voorspelbaar, nooit heb eraan kunnen denken om een stukje verder te gaan, heb het met veel plezier gelezen, hoe dan ook konden de moorden beter in beeld gebracht worden, naar mijn denken, sommige waren maar oppervlakkig in beeld gebracht. Toch is mijn besluit: een spannend boek dat je zeker eens moet gelezen hebben
|
|
|
Door Willems Jade
op 01 juni 2004
|
Ik heb het boek gelezen, en vond het prachtig. Ik heb geen enkele seconde verveling gehad. Maar zoals al werd gezegt was het een beetje voorspelbaar de moorden door het rijmpje. Maar aan de andere kant vond ik het héél leuk gevonden. Kortom een zeer mooi boek, die iedereen gelezen zou moeten hebben.
|
|
|
Door Evelien
op 14 september 2004
|
Dit boek is een echt pareltje. Ik ben een heel grote fan van Agatha Christie, heb al haar boeken gelezen, maar Tien kleine negertjes is toch wel het beste. Het boek verveelt geen seconde, het is spannend van begin tot einde. Vooral de sfeer die Christie opbouwt is fantastisch. Je kan je echt het beklemmende gevoel voorstellen dat de personages ervaren. Aan allen die dit boek nog niet gelezen hebben: sluit de computer af en ren naar de bibliotheek!!!
|
|
|
Door Bea Mantel
op 22 oktober 2004
|
0000
Hét boek wat ik mee zou nemen als ik zou verbannen worden naar een onbewoond eiland. Hele stukken zijn heel goed apart te lezen. Zelfs dan ervaar jede onderliggende spanning die de overblijvende hoofdrolspelers ervaren.
|
|
|
Door Dok Kunneman
op 24 oktober 2004
|
0000
Ik vind de manier waarop Agatha Christie de spanning opbouwt erg goed. In het begin heeft het iets geheimzinnigs en het wordt steeds griezeliger en spannender. Heel goed geschreven. Alleen een beetje jammer dat het laatste stukje een beetje onwaarschijnlijk is. Toch is de afloop erg goed en verrassend.
|
|
|
Door Maura
op 24 november 2004
|
Toen Agatha Christie in 1939 Tien kleine negertjes schreef, bestonden Big Brother en Robinson Island nog niet. Toch heeft het decor van haar boek daar verdacht veel van weg: in een eenzaam huis op een eiland zijn tien mensen uitgenodigd door een gastheer die zelf niet komt opdagen. Ze zijn volkomen van de bewoonde wereld afgesloten en aangewezen op elkaars gezelschap. Tegelijk wordt elk van hen steeds sterker achtervolgd door schaduwen uit het verleden. Plots wordt een van de tien vermoord ... Dan nog een ... En nog een. Een mysterieuze killer speelt duidelijk een griezelig kat-en-muisspel. Het leven van de overblijvers verandert al vlug in een hel. Aangenaam boek waarin de identiteit van de moordenaar goed verborgen blijft.
|
|
|
Door Glenn De Bolle
op 06 december 2004
|
Ik heb dit boek gelezen omdat we een boekbespreking moesten maken voor school en iedereen zei dat het een goed boek was. Ik was van plan om elke dag een uurtje te lezen, maar toen ik aan de eerste pagina begon was ik niet meer van het boek weg te slaan. Het kwam wat traag op gang omdat ze de verschillende personen moest beschrijven, maar dit is zonder meer een van haar beste boeken. Hoe ze de spanning weet op te bouwen en je weet te misleiden zodat je absoluut niet meer weet wie de moordenaar is. Echt een goed boek.
|
|
|
Door Ingetje
op 03 januari 2005
|
De Tien kleine negertjes is het eerste boek dat ik van Agatha Christie gelezen heb. Sindsdien schuim ik de beurzen af naar oude uitgaven van 'de vijflingen'. Het verhaal van dit boek is eigenlijk heel goed gevonden. Wat als iets raar en spannends begint, wordt al gauw een nachtmerrie. Christie zette mij geregeld op het verkeerde been en de ontknoping was super. Gewoon ineen ruk uitgelezen.....
|
|
|
Door Anoniempje
op 11 juni 2005
|
Ik lees totaal niet graag boeken maar dit boek is echt top!!!!!!
|
|
|
Door Joni
op 11 november 2005
|
Een prachtig boek vol spanning en sensatie. De moordenaar speelt hier een psychologisch spelletje met de andere bewoners van het mysterieuze negereiland. Het boek boeit je van begin tot einde en is zeker een echt een aanrader!
|
|
|
Door l
op 13 november 2005
|
Meesterlijke thriller van Agathe Christie die van begin tot einde weet te boeien. De spanning in het boek zakt geen moment in. Eén van de beste boeken ooit geschreven! Een absolute aanrader
|
|
|
Door Annelien Stroeckx
op 22 juni 2006
|
.
Het boek vind ik echt heel goed, maar ik had een vermoeden wie het gedaan had en ik had het juist.
Dit is mijn eerste boek dat ik gelezen heb van Agatha, voor mijn boekbespreking van Nederlands voor het examen. Nu ga ik meer van haar boeken lezen want het was een super boek.
|
|
|
Door Al. Cohol
op 27 augustus 2006
|
Ik zag dit boek voor 1 euro bij Action liggen en met zo’n bekende auteur kan dat nooit een miskoop zijn, dacht ik. Sommige commentatoren op deze site noemen dit het beste boek van Agatha Christie. In dat geval hoef ik de andere boeken niet te lezen. Na alle lovende woorden viel dit boek toch wel tegen. OK, het plot is wel aardig. Één voor één worden de 10 gasten op het verder onbewoond eiland omgebracht op het ritme van een bestaand versje uit 1869 en een van hen zal de dader moeten zijn, hoe onwaarschijnlijk ook omdat uiteindelijk iedereen zal sterven. In een na-nawoord wordt de verklaring gegeven. Het idee erachter is wel aardig en Agatha Christie is blijkens het voorwoord ook bijzonder trots op deze uitwerking. De stijl en verhaaltrant van het boek is echter van basisschoolniveau. Heel weinig diepgang en recht toe rechtaan beschreven “actie”. Wellicht dat in 1939 dit een normaal thrillerniveau was, maar anno 2006 is dit toch echt achterhaald. Behalve de toneeluitvoering schijnt er ook een film van te zijn gemaakt. Wellicht dat het verhaal in “beeldvorm” beter uit de verf komt omdat de regisseur dan meer emotie kan laten zien. Voor de boekenlijst van de middelbare school is het wel een aanrader; een bekend auteur, bekend verhaal, weinig bladzijden (222) en in grote letters gedrukt. Dus dat leest wel snel.
|
|
|
Door Me
op 14 oktober 2007
|
Tien mensen, allen met een niet zo fraai verleden, worden uitgenodigd door een onbekende gastheer om een paar dagen door te brengen in een huis op een verder onbewoond eiland. Eén voor één worden ze vermoord. Wie is de moordenaar? Christie's reputatie berust bijna voornamelijk op werk dat stamt uit de periode waarin ze dit boek schreef. Het is dan ook een bijzonder knap geschreven mysterieverhaal. Het plot zit heel vernuftig in elkaar en door subtiele slimmigheidjes wordt de lezer tot het eind van het verhaal misleid. De personages komen redelijk geloofwaardig over en het verhaal bevat veel vlotte en overtuigende dialogen. Spannend, verbijsterend, dit is Christie op haar best. Voor brede lezerskring.
|
|
|
Door Declercq Sébastien
op 29 november 2007
|
Tien kleine negertjes, door de titel alleen al zou je zin krijgen om het te lezen. Uit pure nieuwsgierigheid wil je toch weten wat zo'n vreemde titel met het verhaal te maken heeft en Tien kleine negertjes is inderdaad waar het om draait. Tien mensen die totale vreemden voor elkaar zijn en erg van elkaar verschillen worden op de één of andere manier samengebracht op een eiland, een onbewoond eiland. Ze worden er uitgenodigd maar de gastheer zelf komt niet opdagen. De eerste avond al is er een sterfgeval. Is het moord of niet? Daar komen de gasten snel achter als er nog anderen de pijp aan Maarten geven. Ik vraag mij altijd af wat ik in zo'n situatie zou doen maar dat is haast onmogelijk om te weten. Iedereen handelt anders in zulke omstandigheden en er zijn al talrijke voorbeelden geweest van wat mensen al niet doen als ze in een hoekje gedreven worden. Maar genoeg daarover. Ik vind het een knappe prestatie van Agatha Christie. Het blijft spannend tot het einde en niets geeft weg wie de dader is. Ik keek reeds graag naar de afleveringen van Hercule Poirot op TV en nu denk ik dat ik wel nog boeken van haar zal lezen.
|
|
|
Door Mensaert Charlotte
op 29 november 2007
|
Ik heb dit boek gekozen omdat ik er al eerder van Agatha Christie had gelezen en ik vond haar verhalen altijd heel sterk. Dit verhaal moet zeker niet onderdoen voor de rest, integendeel, het is een van haar beste boeken die ze uitgegeven heeft.
Het begin gaf een negatief beeld over het boek. Er werd uitleg gegeven bij elk personage en dat was nogal langdradig. Na het eerste hoofdstuk wist ik al niet meer wie ze allemaal waren. Eenmaal de mysteries begonnen en de moorden werden gepleegd vond ik het veel spannender.
De speelse manier waarop Agatha Christie het gedichtje verbonden heeft me het verhaal vond ik zeer leuk. Je werd als het ware gevraagd actief bezig te zijn met de moorden door zelf te bedenken hoe ze werden gepleegd. Toch waren ze niet altijd voor de hand liggend, vaak zat ik er helemaal naast. Het boek was helemaal niet voorspelbaar, ik werd steeds op het verkeerde pad gebracht als het ging om de moordenaar. Ik heb iedereen wel eens verdacht van de misdaad.
Ik raad het boek aan voor mensen die graag meer doen dan enkel het verhaal oppervlakkig lezen. Er zit veel spanning in, zodat het verhaal tot op het einde interessant blijft.
|
|
|
Door Debeen Michiel
op 02 december 2007
|
Ik heb dit boek gekozen, omdat ik graag eens iets wilde lezen van de alomgeprezen Agatha Christie en de opdracht die ik kreeg was hiertoe de ideale gelegenheid.
Het boek is geïnspireerd op het gelijknamige kinderversje.
8 mensen worden uitgenodigd om naar negereiland te komen, eens ze daar aangekomen zijn, ontmoeten ze daar Mr. en Mevr. Jones, zodat ze voltallig zijn, enkel de gastheer en gastvrouw ontbreken nog. Tijdens het dinner worden ze door de grammofoon allen van moord beschuldigd, vervolgens legt elk van hen uit waarvan ze precies verschuldigd zijn. De volgende ochtend zijn er reeds twee van hen vermoord. De overige acht besluiten om het eiland te verlaten, maar de boot die hen naar het vasteland zou moeten voeren, die komt niet
Het was nogal voorspelbaar wat daarna zou gebeuren en ik voelde het telkens aankomen, wanneer iemand alleen achter bleef, hij vermoord zou worden. Maar de manier waarop Agatha dit verhaal behandeld en de spanning om wie de moordenaar zou kunnen zijn, zorgt ervoor dat het boek blijft boeien tot op het einde.
|
|
|
(415)
