Hij was een curieus misdaadbestrijder, Venetiaans politiecommissaris Aurelio Zen, verslaafd aan sigaretten, rust en melancholie. Zijn schepper Michael Dibdin overleed dezer dagen, zestig jaar jong, …
Wie ooit een van Michael Dibdins boeken met commissaris Aurelio Zen in de hoofdrol heeft gelezen, vergeet die nooit meer. Zen is een kalme speurder die zelden dingen op gang brengt. Hij wacht tot er iets gebeurt en liever nog wacht hij tot de dingen vanzelf oplossen.
Dibdin was een literair schrijver, een stilist pur sang, die er toevallig voor had gekozen om zijn hoofdpersoon werkzaam te laten zijn bij de politie. Dat wil niet zeggen dat hij misdaadliteratuur schreef. Zijn hoofdpersoon Aurelio Zen hield zich niet bezig met opsporing. Hij viel nergens met getrokken pistool binnen en dacht nauwelijks na over misdaad. Hij at, sliep, hield zich op hypochondrische wijze bezig met zijn gezondheid en maakte zich zorgen over zijn relatie met zijn vriendin. Intussen gebeurden om hem heen allerlei dingen die ogenschijnlijk los van elkaar stonden, maar die nauw met elkaar verweven waren. Geheel volgens de basisregels van de literatuur viel er bij Michael Dibdin geen mus van het dak zonder dat het een functie had. Alle gebeurtenissen, hoe klein ook, waren van belang voor het verhaal en wezen vooruit of grepen terug. Niets werd zomaar vermeld. Zijn manier van vertellen was die van de Italiaanse regisseur Fellini. Kleine (zede)schetsen van willekeurige Italianen, maar met een gemeenschappelijke deler, het Italiaanse leven. In wezen waren zijn boeken intelligente varianten op crimi’s. Uniek in hun genre.
Michael Dibdin beschreef het Italiaans leven alsof hij zelf een Italiaan was. Niets was minder waar. Zijn wieg stond in Wolverhampton. Hij ging in Schotland en Ierland naar school. Hij studeerde Engelse taal en letterkunde aan de Universiteit. Later zou hij aan de Universiteit van Alberta in Canada een MA-studie volgen.
Zijn eerste boek, The Last Sherlock Holmes Story werd in 1978 gepubliceerd. Zijn tweede boek, A Rich Full Death verscheen ruim 9 jaar later, in 1986. Met de zon in het hoofd vertrok Dibdin naar Italië waar hij gedurende zijn vier jaar durende verblijf les gaf aan de universiteit van Perugia. Hier deed hij de kennis op van het Italiaanse dolce vita dat hij op zijn eigen manier vorm gaf in zijn misdaadverhalen met commissaris Aurelio Zen in de hoofdrol. Het eerste Aurelio Zen avontuur verscheen in het boek Ratking uit 1988. Andere boeken uit de serie waren: Cabal (19992), Dead lagoon (1994), Cosi fan Tutte (1996), A long Finish (1998), Blood Rain (1999), And then you die (2002), Medusa (2003) en Back to Bologna (2005).
Daarnaast heft Dibdin ook andere boeken geschreven: Dirty tricks (1991), een verhaal van verraad en hebzucht, The dying of the light (1993), een parodie op de traditionele whodunit, Dark Spectre (1995) en Thanksgiving (2000) het verhaal van de obsessionele liefde van een journalist voor zijn pas overleden vrouw.
Michael Dibdin woonde geruime tijd in Oxford (Engeland) voordat hij met zijn vrouw naar Seatlle verhuisde. Hij schreef regelmatig recensies voor verschillende kranten en tijdschriften. In 1988 kreeg hij van de Crime Writers Assocaiation de Gold Dagger Award voor fictie en in 1994 de Franse Grand Prix de Litterature Policiere.
Michael Dibdin was een man die niet alleen misdaadverhalen schreef, maar die ook een academische belangstelling had voor misdaad. Hij redigeerde diverse boeken over misdaadliteratuur en verdiepte zich in de aard van de mens die misdaden pleegt.
Hij was een van de meest originele schrijvers, een man die ongemerkt prachtige literaire werkjes schreef. Het lag niet in zijn aard om reklame te maken voor zichzelf.
De schrijver die door vrienden omschreven werd als verlegen, bijna schuw kwam zijn toekomstige vrouw, de Canadese schrijfster en alleenstaande moeder Kathrine Beck, tegen op een schrijversconventie in Spanje. Onder de warme zon bloeide de romance op en Dibdin volgde haar naar haar woonplaats Seattle. Hij kocht het huis naast het hare om een rustige plaats te hebben waar hij ongestoord kon schrijven. Het huwelijk met Kathrine was Dibdin’s derde en tevens laatste. Het paar had samen 5 kinderen, twee dochters uit Dibdin’s eerdere huwelijken en drie kinderen uit het vorige huwelijk van Kathrine.
Dibdin reisde regelmatig naar Italië om nieuwe inspiratie op te doen, maar hij werd er nooit beroemd omdat Italiaanse uitgevers zijn werk niet uitgaven. Hij had een vaste stek tussen Florence en Rome waar hij meer tijd met Kathrine wilde gaan doorbrengen, zodra alle kinderen de deur uit waren. Zo ver is het nooit gekomen. Michael Dibdin stierf in april 2007 op zestigjarige leeftijd. Veel en veel te jong. (Kees de Bree)
Bron: Crimezone.nl
