Spanning uit het buitenland. Jannelies Smit bespreekt vijf nieuwe Engelstalige boeken. Ditmaal van de hand van Nicci French, Arnaldur Indridason, R.J. Ellory, David Baldacci, Jonathan Kellerman.
Oktober was een maand van tegenstellingen; ik las heel veel waaronder de boeken in deze aflevering van Van Overzee. We beginnen met een boek waar menigeen naar uit heeft gekeken en dat vandaag is verschenen: Complicit van Nicci French. Vervolgens een prachtig nieuw boek van Indridason. Een koud boek slechts in sfeer, niet in vertelling en gevoel. Tot slot een prachtig geschreven en heel spannend verhaal van R.J. Ellory, een bijzonder goede Baldacci en een teleurstellende Kellerman.
Complicit – Nicci French ****
Penguin, Londen 2009. Importeur: Penguin
Nicci en Sean French behoeven uiteraard geen introductie. In hoog tempo verblijden zij hun fans met nieuwe boeken. Complicit verschijnt op 5 november en Crimezone kreeg de Nederlandse primeur.
In Complicit lezen wij hoe Bonnie Graham, een jonge muzieklerares, geconfronteerd wordt met een dode man. Volslagen in paniek belt zij haar beste vriendin om haar te helpen en gelukkig doet deze dat ook. Later blijkt een gezamenlijke vriend van hen ook meer af te weten van de vondst… Maar wie helpt nu wie en wie is er dus medeschuldig aan wat?
Complicit is een verhaal waarbij de spanning op typische French-wijze langzaam maar zeker wordt opgebouwd. Deze keer wordt de spanningsopbouw ook geholpen door het feit dat het verhaal in twee delen wordt verteld: voor en na de moord. Want dat de dode jongeman vermoord is, is vanaf het begin wel duidelijk. We lezen al in het eerste hoofdstuk hoe Bonnie Graham de dode man vindt in de flat van haar vriendin Liza, die een paar maanden in het buitenland zit. En het wordt ook direct duidelijk dat Bonnie wist dat de man daar zou zijn, en dat zij ook iets vaker in die flat geweest was dan om alleen maar de plantjes water te geven…
De beide delen van het verhaal worden afwisselend verteld, dus lezen we vlak hierna hoe Bonnie, die muzieklerares is, door haar vriendin Danielle wordt gevraagd om muziek te spelen op haar bruiloft. Bonnie stemt toe en begint wat mensen om zich heen te verzamelen om een tijdelijke band te vormen. Het geheel speelt zich af in de zesweekse zomervakantie, en juist het feit dat het zo’n duidelijk begin en einde heeft draagt ook weer bij aan het opbouwen van de spanning. Immers, we hopen en verwachten toch dat het Bonnie zal lukken om met haar band te spelen op de bruiloft? En we hopen en verwachten toch ook dat dan inmiddels duidelijk zal zijn wie de dode man is en wie hem vermoord heeft?
Nicci French stelt wederom niet teleur. De karakters van de hoofdpersonen worden goed uitgewerkt en je zit al lezend regelmatig in grote spanning omdat je bepaalde zaken ziet aankomen waarvan je weet dat het wel op een bepaalde manier móet aflopen. Meestal is dat dan geen goede manier. Bonnie en haar vrienden zakken steeds verder weg in de kuil die zij voor zichzelf gegraven hebben en pas laat in het verhaal wordt duidelijk dat er nog méér aan de hand is. En hélemaal aan het einde staat nog één zinnetje wat dan nog even de rillingen over de rug van de lezer laat gaan. Prachtig!
Hypothermia – Arnaldur Indridason ****
Harvill Secker, Londen 2009. Importeur: Van Ditmar
Hypothermia is in mei uitgekomen in Nederland onder de titel Onderkoeld. Maar liefst twee CZ-recensenten hebben hun zegje al gedaan over dit boek. Ik geef het boek een ster meer dan waarmee zij het waardeerden.
Voor degenen die geen zin of tijd hebben om eerst die twee recensies te lezen: Hypothermia heeft als hoofdverhaal de zelfmoord van ene Maria. Zij is al een paar jaar depressief na het overlijden van haar moeder. Haar vader is verdronken toen ze twaalf was, dus Leonora, de moeder en Maria leefden al die jaren al zeer intens samen. Ook na haar huwelijk met Baldvin niet, want hij trekt bij Maria en haar moeder in. Het verhaal over de zelfmoord wil er echter bij Erlendur niet in. Om verschillende redenen vertrouwt hij het niet helemaal.
Verder is Erlendur nog druk met het uitzoeken van een zaak van dertig jaar geleden, over de verdwijning van een jongeman, en komt zijn dochter Eva Lind met het plan dat hij zijn ex-vrouw maar eens moet ontmoeten.
Al met al genoeg, zou je zeggen.
De uiterst sobere schrijfstijl van Indridason, gecombineerd met het feit dat er eigenlijk niet zo heel veel gebeurt – althans, geen achtervolgingen of schietpartijen o.e.d. – maken dit boek tot een echt boek voor liefhebbers van het betere schrijfwerk. Want schrijven kan Indridason. Ietwat treurige hoofdpersonen? Koud en saai weer? Weinig actie? Het maakt niet uit. Als je aan dit boek begint kan je het niet meer wegleggen. Knap, heel knap.
The Anniversary Man – R.J. Ellory ****
Orionbooks, Londen 2009. Importeur: Van Ditmar
Van R.J. Ellory zijn tot nu toe drie boeken in Nederland verschenen, met wisselend resultaat. The Anniversary Man is echter een stevige thriller die het minder moet hebben van poëtische omschrijvingen en meer van ouderwets speurwerk, dus wellicht dat het boek beter ontvangen wordt dan de andere.
Ik vond het in elk geval een uitstekend verhaal, scherp neergezet en spannend en vooral ook met een goed in elkaar gezet plot.
De zestienjarige John Costello heeft een afspraak met zijn vriendinnetje Nadia in het park. Dan worden zijn aangevallen door een moordenaar die zich ‘Hammer of God’ noemt. John overleeft de aanval ternauwernood, Nadia niet. John groeit op tot onderzoeker bij een krant. Zijn specialiteit: seriemoordenaars.
We zijn twintig jaar verder en de stad zucht onder een nieuwe seriemoordenaar. John wordt ingeschakeld om te helpen bij het onderzoek.
Het boek is bijzonder goed door de manier waarop het verhaal verteld wordt, met de vele pittige dialogen, de haarfijne karaktertekening en –ontwikkeling, de enkele zeer bijzondere personen die er in meedoen. Het is uiteraard door de vele informatie over beroemde en minder beroemde seriemoordenaars ook heel aantrekkelijk voor mensen die graag over seriemoordenaars – echte, wel te verstaan – lezen. De seriemoordenaar die zich ‘De Hamer van God’ noemt is overigens een verzinsel.
Wat mij betreft belandt de Nederlandse vertaling binnenkort op de plank!
True Blue – David Baldacci ****
Grand Central Publishing, New York 2009. Importeur: Van Ditmar
Mason Perry is door haar ouders zo genoemd omdat ze fan waren van Perry Mason… (Arme Amerikaanse kindertjes…). Zelf is ze ook niet zo blij met die naam en dus laat ze hem wettelijk wijzigen in Mace. Dat vindt ze beter bij haar passen, vooral omdat ze net als haar vader bij de politie gaat. Mace heeft een oudere zuster, Beth, die dezelfde carrière kiest. Helaas gaat er iets mis; Mace wordt er ingeluisd en belandt voor twee jaar achter de tralies. Beth schopt het intussen tot ‘chief of police’.
Als het verhaal begint zitten de twee jaar van Mace er net op en Beth komt haar meenemen naar huis. Mace heeft nog maar één doel voor ogen: haar naam zuiveren en weer een echte politievrouw, een ‘true blue’ worden.
Baldacci heeft zich in dit boek overtroffen in het beschrijven van de intense gevoelens van Mace, haar zoektocht naar de waarheid, haar verhouding met haar zuster en moeder en de zoektocht naar een moordenaar zodat ze een echte zaak kan oplossen. Al na een dag vrijheid namelijk gaat ze met Beth mee naar een groot advocatenkantoor waar jonge advocaat Roy Kingman tot zijn grote schrik zijn collega dood in de koelkast aantreft.
Het verhaal ontwikkelt zich snel maar duidelijk; hoewel de dood van de jonge advocate uiteraard met volle mankracht onderzocht wordt, blijkt al snel dat men om heel uiteenlopende redenen een verkeerde verdachte oppakt. Mace en Roy laten het er niet bij zitten. Ze worden bij hun onderzoek natuurlijk gehinderd door het feit dat Mace helemaal het recht niet heeft de speurder uit te hangen, laat staan Roy. Dit alles heeft ook zijn weerslag op Beth, die in haar werk ook nog eens ernstig gehinderd wordt door openbaar aanklager Mona Danforth. Om nog maar niet te spreken van het feit dat er politieke krachten aan het werk zijn die liever niet hebben dat Beth noch Mona noch Mace ooit achter de echte waarheid komen.
Het plot van dit verhaal sneeuwt een beetje onder ten opzichte van de karakterontwikkeling en de actie. Hier en daar moet je toch wel even teruglezen om te zien wie nu wat heeft gezegd en waarom. Dat geldt vooral voor de politieke kant van het verhaal; het moordonderzoek zit heel goed in elkaar.
Stiekemweg hoop ik dat Baldacci nog meer in de pen heeft over de gezusters Perry…
True Detectives – Jonathan Kellerman ***
Headline, New York 2009. Importeur: Van Ditmar
Moe Reed is rechercheur en Aaron Fox is privé-detective. Samen moeten ze het raadsel oplossen van de verdwijning van – en waarschijnlijk de moord op – de zeventienjarige Caitlin Frostig. Caitlin is een keurige hardwerkende studente uit een goede familie, met een net vriendje, Rory. Uiteraard blijkt gaandeweg het verhaal dat diepe waters stille gronden hebben…
Het is al wat langer geleden dat ik iets van Kellerman las en helaas werd ik een beetje teleurgesteld met dit verhaal. Wat er goed aan is, is het feit dat blijkt dat Moe en Aaron halfbroers zijn. Maar… hun moeder is blank. Aaron’s vader was zwart en Moe’s vader, een collega van Aaron’s vader, was blank. Dus Aaron en Moe lijken in de verste verte niet op elkaar. Vanwege hun lastige jeugd (vader dood, andere vader ook dood, moeder aan de drank) hebben ze niet veel met elkaar op. Toch worden ze nu gedwongen samen te werken en gaandeweg ontstaat er bij beiden enig begrip. Kellerman heeft dit heel goed neergezet, maar de humor is niet vergeten.
Dan het verhaal over de verdwijning. Helaas, dat is niet half zo goed neergezet. Het is eigenlijk vrij saai en taai. Het zit vol met standaardfiguren en standaardgebeurtenissen.
Dan komt bovendien ook nog heel even Alex Delaware om de hoek kijken, maar hij speelt slechts een bijrol. Had die man dan maar weer een grotere rol gegeven, dan was het boek wellicht een stuk leuker geworden. Nu blijft het helaas hangen op verschillende gedachten en dat komt het geheel helaas niet ten goede.
Bron: Crimezone.nl
