| Auteur: |
Mankell, Henning |
| Titel: |
De jonge Wallander |
| |
Pyramiden |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
oktober 2009 (herdruk) |
| ISBN: |
9789044515893 |
| Uitgever: |
De Geus |
| Vertaler: |
Edith Sybesma |
| Pagina's: |
512 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
 
|
|
De jonge Wallander (2004)
Henning Mankell
|
|
Wat is er allemaal met Wallander gebeurd vóór het begin van de romanserie? Wanneer Wallander de arena betreedt is hij tweeënveertig jaar, bijna drieënveertig. Hij is dan al lang bij de politie, hij is getrouwd geweest, gescheiden, heeft een kind, en is op zekere dag uit Malmö vertrokken om zijn geluk in Ystad te beproeven. De jonge Wallander bevat vijf episoden uit het leven van Kurt Wallander voordat hij op 8 januari 1990 in Moordenaar zonder gezicht als inspecteur geïntroduceerd wordt.
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Miranda
op 04 november 2004
|
De rest is en blijft stilte
De jonge Wallander is het laatste boek van Henning Mankell dat uitkomt in Nederland over inspecteur Wallander. Het handelt over wat er allemaal met Wallander is gebeurd voor het begin van de reeks die startte met Moordenaar zonder gezicht. In dit boek zijn vijf verhalen opgenomen die in chronologische volgorde gaan over het doen en laten van Wallander tussen 1969 en 1990. Elk verhaal kent een eigen politiezaak en tussendoor krijgen we een beeld van de levensloop van Wallander. Het zijn zelfstandig leesbare verhalen en tezamen geven ze een mooi beeld van de ontwikkeling van Kurt Wallander van politieagent in Malmö tot inspecteur in Ystad. Het laatste verhaal, De piramide, ligt het meest dicht aan tegen de eerdere boeken, zowel qua plot, qua achtergrond als qua personages. De laatste bladzijde is zelfs letterlijk een kopie van één van de eerste bladzijden van Moordenaar zonder gezicht, het eerste boek van Mankell over Wallander.
Het lezen van De jonge Wallander stemt mij als verstokte Wallander fan zowel blij als droevig. Het is heerlijk om maar liefst vijf verhalen te lezen met geweldige intriges waarin mijn favoriete inspecteur de hoofdrol speelt. Maar bij elke omgeslagen bladzijde komt het verdrietige gevoel naderbij: dit is echt het laatste boek….. Alle verhalen zijn stuk voor stuk de moeite waard en het laatste verhaal is een echte uitsmijter. Langer dan de andere verhalen en toewerkend naar de Wallander zoals we die kennen. Bovendien is het weer erg spannend, zoals we gewend zijn van Mankell.
Ik kan me zo voorstellen dat dit boek echter ook een mooie kennismaking kan zijn voor lezers die niet bekend zijn met de Wallander-reeks. De verhalen geven een goed beeld van de stijl van Mankell. Doordat de verhalen vooraf gaan aan de andere delen, vormen ze als het ware een mooi startpunt. Zo kan dit laatste boek voor vele anderen misschien het eerste boek zijn. In zijn voorwoord geeft Henning Mankell aan dat dit boek voor hem definitief de afsluiting is van zijn Wallander-reeks. Hij noemt het een uitroepteken na de punt die hij gezet heeft. Deze stukjes horen er nog bij en de rest is en blijft stilte wat hem betreft. Het stemt mij droevig, maar wat heb ik genoten van de hele reeks. Ik ga ze vast allemaal ooit nog eens herlezen. Voor deze afsluiting krijgt Mankell van mij vijf sterren. Het is een waardig afscheid van een geweldig hoofdpersoon. Dag Kurt.
|
|
|
Door Crimezone|Ine
op 08 november 2004
|
Een sterk uitroepteken
De jonge Wallander is het laatste boek uit de Wallander-serie van Henning Mankell. Het boek bevat vijf verhalen en een voorwoord. In dit voorwoord geeft de auteur een toelichting op het ‘waarom’ van dit boek. Tijdens het schrijven van de reeks ontstonden verhalen in zijn hoofd over hoe het Kurt Wallander – de hoofdpersoon – verging tijdens zijn jonge jaren. Bovendien kreeg hij veel vragen van geïnteresseerde lezers over de jonge Wallander. Als antwoord besloot Mankell vijf verhalen te publiceren die zich afspelen voordat Kurt Wallander op de begindatum van de serie - 8 januari 1990 - uit zijn bed wordt gebeld vanwege een moord.
Het boek bevat vijf verhalen. Het eerste verhaal kenmerkt zich voor mij door een soort onderkoelde humor. Wallander heeft verkering met Mona, maar houdt zich niet aan de afspraken als er werk aan de winkel is. Het lijkt wel alsof hij voortdurend het noodlot tart. Dit moet ooit fout gaan! Een andere oude bekende die we tegenkomen is de oude vader van Wallander. Een plezierig weerzien. Even eigenzinnig als altijd, mopperend op zijn zoon en druk in de weer met zijn schilderijen. Ook hier komen geestige passages voorbij, met name in het verhaal ‘De piramide’.
Daarnaast kenmerkt ook dit boek zich door ouderwets speurwerk. Veel logisch denken, sporen volgen en dwaalsporen uiteindelijk terzijde schuiven. Hard werken met niet altijd het gewenste resultaat, een overeenkomst met het gewone leven. En ook nu wordt de lezer deelgenoot van de dagelijkse beslommeringen van Wallander. Het dagelijkse ritme, de seizoenen, kleine zorgen, grote zorgen, nadenken over het leven en de tijdsgeest binnen een samenleving die zorgen baart. Actueel en herkenbaar in het Nederland van 2004.
De verhalen lezen weer uitermate plezierig en zijn boeiend zonder dat de auteur veel spektakel hoeft te lanceren. Henning Mankell is een begenadigd schrijver en dat wordt in dit boek wederom duidelijk.
Zijn alle verhalen even sterk? Nee, dat niet. Ik vond het tweede verhaal het minst overtuigend. Maar de rest mag er wezen. Een afgerond kort verhaal schrijven is een kunst op zich en in dit boek laat de auteur zien dat hij ook dit vak beheerst. Al met al een waardige afsluiting van de reeks. Mankell wilde met dit boek een uitroepteken plaatsen na de punt die reeds gezet was achter de serie. Dat is gelukt.
Een sterk uitroepteken wat mij betreft.
|
|
|
Door Crimezone|Eric
op 21 november 2004
|
Een bundeling van vijf verhalen
Hoewel de reeks van Henning Mankell over inspecteur Kurt Wallander met De Blinde Muur in feite is afgesloten, verscheen er eerder dit jaar toch nog een aanvulling in de vorm van deze bundeling met vijf verhalen. Hierin komen de jaren van Wallander aan bod die voorafgingen aan het eerste boek in deze serie en krijgen de lezers inzicht in zijn jonge jaren. Een heel aardig gegeven, vooral omdat het Mankell de mogelijkheid bood een aantal zaken te verklaren die in de acht voorgaande delen regelmatig om de hoek kwamen kijken. Het huwelijk van Kurt Wallander bijvoorbeeld en – vooral – zijn pijnlijk scheiding. Maar ook zijn eerste jaren bij de politie, de messteek die bijna een einde aan zijn leven had gemaakt en de verhuizing van zijn vader naar het platteland van Löderup. En natuurlijk ook diens plotselinge vakantie naar Egypte en het begin van de ziekte die Rydberg, het grote voorbeeld van Kurt Wallander, uiteindelijk fataal zou worden.
De twee grootste verhalen zijn tevens de twee belangrijkste redenen om dit boek aan te schaffen. Los van het feit dat iedere fan van Mankell uiteraard zijn of haar verzameling compleet wil hebben. De eerste stappen van Wallander als politieagent en zijn verkering met Mona zijn prachtig leesmateriaal. Ondanks dat hij nog geen echte rechercheur is, blijkt zijn enorme ambitie al aanwezig te zijn en komt zijn verloofde regelmatig op de tweede plaats. Maar ik moet eerlijk zeggen dat zij ook wel heel weinig geduld met hem heeft en je zou haast zeggen dat het huwelijk vanaf het eerste moment gedoemd was om te mislukken. Na het verhaal rondom de messteek is ook het afsluitende verhaal over de moord op een drugsdealer en twee oudere vrouwen van een zeer hoog niveau. De vader van Kurt Wallander is daarin prominent aanwezig en zorgt voor behoorlijk wat problemen. Daarnaast zijn ook de mankementen aan de auto van de inspecteur weer een duidelijke rode draad, evenals zijn doorlopend lege koelkast en zijn moeite om regelmatig de was te kunnen doen.
In totaal telt De Jonge Wallander ruim vijfhonderd pagina’s, maar het is opvallend dat er een veel groter lettertype is gebruikt dan in de voorgaande boeken. Hierdoor is deze bundel een heel stuk dikker (en dus ook duurder) uitgevallen dan eigenlijk nodig was geweest. Een beetje geldklopperij van de uitgeverij, maar de mooie uitvoering van het boek maar weer veel goed. De drie kortere verhalen zijn duidelijk minder dan de twee reeds genoemde en maken dat het totaal net niet de kwaliteit krijgt die zo kenmerkend is voor de boeken van Henning Mankell. Maar uiteraard is het wel leuk om een aardig overzicht te krijgen van het verleden van Kurt Wallander en het maakt de serie nu op een goede manier helemaal af. Persoonlijk heb ik de boeken van Henning Mankell vrij laat ontdekt, maar heb ik ze uiteindelijk in een paar maanden tijd allemaal gelezen. Na een wat weifelend begin kan ik mij inmiddels een grote fan noemen en heb ik van een groot aantal boeken enorm genoten. Na het lezen van dit afsluitende deel ben ik dan ook heel erg benieuwd naar al het nieuwe dat de toekomst gaat brengen en hoop ik dat de nieuwe boeken snel in een vertaling worden uitgebracht.
Ik hoop dat Linda Wallander in de voetsporen van haar vader kan treden en dat het Henning Mankell gaat lukken om voor de tweede keer een serie van grote allure af te leveren. Maar bovenal hoop ik dat in die nieuwe delen ook nog regelmatig iets over Kurt Wallander te lezen zal zijn en dat de vele fans op die manier toch nog te weten gaan komen of de oude inspecteur zijn dromen kan gaan verwezenlijken. Een oude boerderij net buiten Ystad, een nieuwe vrouw en mogelijk één of twee honden. Ik gun het hem namelijk van harte…
|
|
|
Door Crimezone|Jeroen
op 06 december 2004
|
Terugblik
De jonge Wallander, een bundeling van vijf verhalen over de jaren vóór de aanvang van de achtdelige Wallanderreeks, belicht vooral wat de echte fan al weet: het stukgelopen huwelijk met Mona, de ziekte van Wallanders mentor Rydberg, collega Martinson die zijn ambities al begint te tonen. Zelfs de gebroken armleuning van Wallanders bezoekersstoel duikt al op. Verder zijn de verhalen zoals alle verhalen zijn: (te) kort. Als ik Wallander zal onthouden en geen haar op mijn hoofd die daaraan twijfelt, zal het vooral dankzij die acht andere fantastische Wallanderboeken zijn.
|
|
| Bezoekersrecensies |
 |
Door Jan-Pieter van Waasbergen
op 16 november 2004
|
De laatste Wallander alweer, wat zal ik ze missen. Voor mij steekt Mankell er met kop en schouders boven uit. In elk boek van Wallander bleef je geboeid over de verhaallijnen van de hoofdpersonen, de spanning en de visie op de maatschappij. Het laatste boek De jonge Wallander zijn vijf 'korte verhalen' van het leven van Wallander tussen 1969 en 1990. Vaak heb ik me in de serie afgevraagd hoe het hem de periode voor De moordenaar zonder gezicht is vergaan. Dit boek bevat 5 boeiende pakkende en spannende verhalen. Waarom 5 sterren?
1. Het is een hele kunst om in relatief weinig bladzijden zowel spanning, diepgang in de karakters en een maatschappij visie neer te zetten. Geweldig!
2. Het maakt deze onvergetelijke serie Wallanders tot een goed eind, de cirkel is rond als het ware. Wat niet wil zeggen dat ik het vreselijk zal missen. Hopelijk komt er nog eens een Linda Wallander verhaal, met de dochter als politiefunctionaris in de hoofdrol.
3. Als een postuum bedankje aan Mankell dat ik van zjin Wallander genoten heb!
Ga me nu storten op de boeken van Indridason, op advies van iemand van deze site!
|
|
|
Door Christine Jonckers
op 01 september 2005
|
Toen ik het laatste boek van de acht-delige serie met inspecteur Kurt Wallander in de hoofdrol uitgelezen had, was het net of ik afscheid had genomen van een goeie vriend. Ik was me aan de eigenzinnige maar sympathieke Zweedse speurder gaan hechten. Het was een man van vlees en bloed geworden, met zijn goede en slechte kanten. Henning Mankell zelf kwam blijkbaar ook niet los van zijn hoofdpersonage. Daarom schreef hij dit boek, een samenbundeling van vijf verhalen eigenlijk. Hierin kom je te weten hoe Kurt Wallander op zijn eenentwintigste bij de politie is terechtgekomen. Je bent getuige van zijn kennismaking met Mona, zijn latere echtgenote. Je maakt de geboorte van hun dochter Linda, en zijn echtscheiding mee.
In de loop van de vijf verhalen wordt je de hele evolutie die Wallander zowel in zijn privé-leven als in zijn professioneel leven meemaakt, uit de doeken gedaan. Met heel veel plezier ben ik een paar van zijn kleine eigenaardigheden te weten gekomen. Een voorbeeld: voor elke temperatuur gedurende de natte en koude Zweedse winters heeft hij een aparte trui. 's Morgens staat ie op en het eerste wat hij doet is naar de buitentemperatuur kijken om te weten welke trui hij die dag zal aantrekken. Dit typeert hem. Zijn vader die een rode draad is in al de 'Wallander-boeken' speelt ook hier weer een belangrijke rol.
Uiteraard is dit boek niet alleen belangrijk om te weten hoe het leven van Wallander verliep vóór die bewuste achtste januari 1990, tevens zijn het vijf echt spannende verhalen, geschreven in de typische sobere, 'to the point' schrijfstijl zo eigen aan Henning Mankell.
Ik kan dus alleen maar in superlatieven spreken over de schrijfsels van Mankell en heb weeral genoten van iedere letter in dit boek.
Normaal herlees ik nooit een boek, maar voor de hele Wallander-serie wil ik een uitzondering maken. Ooit zal ik ze allemaal herlezen. Dat zegt genoeg toch?
|
 |
Door Rikkesoft
op 20 juni 2006
|
Dit boek dat eigenlijk een bundeling is van 5 verhalen waarvan het oudste begint in 1969 en het recentste stopt waar Moordenaar zonder gezicht begint.
In de eerste drie verhalen (“De messteek”, “De breuk” en “De man op het strand”) worden bepaalde, voor de trouwe lezer bekende, karaktertrekken van Kurt, zoals daar zijn het handelen op eigen houtje en de sympathie voor de kansarme Afrikaan in Zweden nog eens extra in de verf gezet in niemandalletjes van verhaallijnen. Ze komen mij over als tussendoortjes, ook al beweert Mankell zelf in het voorwoord het tegendeel.
De twee laatste verhalen “De dood van de fotograaf” en “De piramide” benaderen het gebruikelijke niveau van Mankells pennenvruchten: voorvallen waar de logische verklaring enkel maar gevonden wordt door langdurig denken, overleggen en terug denken. Maar de compactheid van de verhalen, en het feit dat de motieven van de daders in een epiloog of aparte secie worden verklaard, geven me toch weer een wrang gevoel. Met spijt moet ik vaststellen dat Mankells vertelstijl niet goed tot zijn recht komt in korte verhalen
Het boek voegt dus weinig of niets toe aan Wallanders personage, en ik verdenk de uitgeverijen, en bij uitbreiding Mankell, ervan dit boek op de markt gegooid te hebben om een te lange periode tussen twee boeken te breken. Ontgoocheld neem ik afscheid van Kurt: het was één boek te veel.
|
|
|
Door Jan-Pieter van Waasbergen
op 28 september 2006
|
Het boekje De piramide, geschenk voor de nationale pocketboeken week, is een verhaal uit De jonge Wallander.
Een kleine 2 jaar geleden schreef ik al een stukje over het boek De jonge Wallander. Onlangs kreeg ik dit boekje in handen en heb dat ene verhaal "De piramide" nu voor de tweede keer gelezen. Dit verhaal vind ik een van mijn meest mooie verhalen. Het beschrijft een Wallander, net na zijn scheiding, aan het begin van zijn eenzaamheid. Ook voor een deel nog maar net op het toppunt van zijn functie, met zijn vragen, zijn onzekerheden en twijfels. Het verhaal is meesterlijk beschreven met een proza waar je de rillingen van krijgt. Het verhaal spint zich uit over zo'n 175 bladzijden, en er zit kop en staart aan, meesterlijke klasse! Zoals zo vaak vergeet je de boeken ook weer, dat was in eerste instantie ook voor een deel bij dit boek, maar nu het weer te hebben herlezen kan ik het een iedere Wallander fan van harte aanbevelen, Mankell in topvorm.
|
|
|
(134)
