| Auteur: |
Mankell, Henning |
| Titel: |
De blinde muur |
| |
Brandvägg |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
oktober 2009 (herdruk) |
| ISBN: |
9789044515886 |
| Uitgever: |
De Geus |
| Vertaler: |
Janny Middelbeek-Oortgiesen |
| Pagina's: |
608 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
 
|
|
De blinde muur (2004)
Henning Mankell
|
|
Kurt Wallander komt tegenover een nieuw soort criminaliteit te staan: computermisdaad op internationale schaal. De blinde muur begint met een dode man bij een bankautomaat en de moord op een taxichauffeur. Een verband tussen de twee sterfgevallen lijkt er niet te zijn, maar tijdens het onderzoek ontstaat het idee dat de ‘sleutel’ te vinden is in geheime informatie die zich in de computer van een ict-consulent bevindt. Wallander schakelt een hacker in om de informatie te ontgrendelen.
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Ine
op 31 mei 2004
|
Iets anders stond op het punt te beginnen
De blinde muur van Henning Mankell is geschreven in 1998. In het licht van het centrale thema van dit boek ‘computermisdaad’ is dit een interessant gegeven. Er wordt een dode gevonden bij een pinautomaat. Een taxichauffeur wordt vermoord door twee jonge meiden. Dit alles speelt zich af in en rond Ystad. Het bekende team van Wallander moet aan de slag. Al snel wordt duidelijk dat de computer een centrale rol speelt in dit verhaal. Wallander voelt zich een leek op dit gebied en moet een beroep doen op zijn omgeving waaronder een hacker en zijn jongere collega.
De blinde muur is weer een echte Wallander. Een dik boek van ongeveer 600 bladzijden dat gemakkelijk leest en vaak spannend is. Mankell zet de lezer vele malen op het verkeerde been en er zijn verschillende plotwendingen. De lezer weet soms feiten die Wallander niet weet en dit verhoogt de spanning. Ook staat de menselijkheid van de inspecteur weer op de voorgrond. Je maakt zijn beslommeringen mee, zijn mopperigheid, zijn volhardendheid, het gebrek aan slaap en zijn overpeinzingen.
Soms zijn de zinnen kort en de dialogen snel. Ik heb de indruk dat dit in de loop van de reeks toegenomen is. Dit levert versnellingen op in het verhaal. De plaats, de tijd, de omgeving, het weer, alledaagse gebeurtenissen en menselijke onhebbelijkheden worden consequent ingebracht in het verhaal. Hierdoor ontstaat een context van het gewone dagelijkse leven. Dit staat in schril contrast met de gruwelijke misdaden. Soms levert dit een soort ‘vervreemding’ op. In dit boek wordt - meer dan voorheen - teruggegrepen op eerdere boeken uit de reeks. ‘Je kunt een oude hond geen nieuwe kunstjes leren’, denkt Wallander. Deze uitspraak staat symbool voor het afgeven van het stokje en de opvolging door een nieuwe generatie.
Iets was voorbij.
Iets anders stond op het punt te beginnen.
Een paar kritiekpunten. Wallander komt te gemakkelijk weg met de aanslagen. En soms vervalt hij in herhaling wat bespiegelingen betreft. Dit achtste boek is het sluitstuk van de reeks. De negende grijpt terug in de tijd. Al met al een waardig slot van een gedenkwaardige reeks boeken.
Nieuwe tijden breken aan.
|
|
|
Door Crimezone|Miranda
op 12 juni 2004
|
Doet wederom verlangen naar meer
Het achtste boek over inspecteur Kurt Wallander is uit. In dit boek wordt Wallander geconfronteerd met een relatief nieuw fenomeen: computermisdaad. Een man wordt dood gevonden bij een pinautomaat, een taxichauffeur wordt vermoord en de verdachte wordt na haar ontsnapping dood aangetroffen in een elektriciteitscentrale. Er lijkt een verband te bestaan tussen deze moorden. De man die is overleden bij de pinautomaat blijkt een computer te hebben waarin zich geheime informatie bevindt. Een hacker wordt ingehuurd om deze geheimen te ontrafelen. Langzamerhand breekt deze hacker door de blinde muur van ‘firewalls’ en er blijken grote zaken op het spel staan.
Dit boek vertoont dezelfde kenmerken als alle andere Wallander avonturen. De wendingen zijn snel en houden het verhaal boeiend. Wallander worstelt met zijn persoonlijke leven, de was en zijn slaapgebrek. Het boek lezen betekent voor de doorgewinterde Wallander-fan gevoelens van herkenning en ‘thuiskomen’. De vertrouwde patronen zorgen er voor dat het boek aanvoelt als een warm bad. Zoals collega Ine al aangeeft luidt dit boek echter wel het einde van een tijdperk in. Meer dan ooit twijfelt Wallander aan het bestaan als politieman en daar bovenop twijfelen zijn collega’s meer aan hem. Uit het laatste hoofdstuk mogen we dan ook opmaken dat Mankell grotendeels klaar is met de Wallander-reeks. Dit zal de fervente fan droevig stemmen, maar gelukkig weten we al dat Mankell absoluut niet stopt met schrijven.
Nog even terug naar het verhaal: het is bijna te rijk en vol opgezet. Het gegeven van de computermisdaad is origineel, maar het had wel wat kaler gebracht kunnen worden. We krijgen nu ook nog eens te maken met verkrachting, moorden, dwaalsporen en de verdwijning van vingers. Bepaalde zaken blijven dan ook onopgelost en sommige connecties zijn behoorlijk ongeloofwaardig aan elkaar geweven. Dat is jammer. Het zorgt er ook voor dat het verhaal na ongeveer 400 pagina’s een beetje gaat inzakken. Wat Mankell echter wederom prachtig doet is het geven van informatie aan de lezers over de achtergrond zonder dat het afbreuk doet aan het verhaal. Zijn schrijfstijl, de opbouw van het verhaal en natuurlijk zijn geweldige hoofdpersoon Kurt Wallander maken dat Henning Mankell wat mij betreft bij de crème-de-la-crème van de thrillerschrijvers behoort. Gelukkig hebben we nog een vertaling te gaan van een Wallander boek. De blinde muur is in ieder geval weer ouderwets spannend en doet wederom verlangen naar meer.
|
|
|
Door Crimezone|Gerd
op 29 augustus 2004
|
In de ban van Wallander
De afgelopen zomervakanties bevond ik me in prima gezelschap van inspecteur Wallander. In 2002 moesten De vijfde vrouw en Dwaalsporen eraan geloven. In 2003 slaagde ik er niet in om Midzomermoord te bewaren tot de zomer, maar gelukkig waren er toen De man die glimlachte en De witte leeuwin nog. Moordenaar zonder gezicht en Honden van Riga las ik tussendoor. Dit jaar lag De blinde muur, gekoesterd vanaf mei, klaar. Samen met het loodzware besef dat dit zowat de laatste keer zou zijn dat ik met Wallander op vakantie ging. Natuurlijk moet het negende deel nog in het Nederlands verschijnen, maar ik kan me voorlopig niet van het gevoel ontdoen dat “de jonge jaren van Wallander” toch maar een doekje voor het bloeden is.
Het lijkt wel of Mankell deze lezerswanhoop begrijpt en daarop inspeelt. In het begin van De blinde muur laat hij Wallander terugkijken op zijn loopbaan. Die keer dat hij in zo’n zware depressie zat, die keer dat zijn team tot het besef kwam dat de meedogenloze moordenaar waarnaar ze zochten waarschijnlijk een kind was, die keer dat een vlot met lijken aanspoelde voor de kust… Ik herinner me nog erg goed uit welke boeken die feiten stammen, maar ik vergat hoe het precies in elkaar zat. Dat opent geweldige perspectieven: ik kan de hele Wallanderreeks opnieuw lezen, deze keer in chronologische volgorde! En daar kan ik volgende vakantie al mee beginnen. Hoera!
Om maar te zeggen hoezeer ik in de ban ben van Wallander. De blinde muur had me dan ook onmiddellijk te pakken, net zoals de schitterende recensies van Ine en Miranda, waarnaar ik graag verwijs voor mijn mening over het boek. Nog één gedachte: de detective-liefhebber die Mankell nu nog niet kent, is een ongelooflijk bofkont. Hem of haar staat nog heel wat moois te wachten.
|
|
|
Door Crimezone|Jeroen
op 30 september 2004
|
Mankell doet het weer
Eigenlijk zouden we met z’n allen Mankell een oude zaag moeten vinden. Want laat ons wel wezen, veel gebeurt er ook nu weer niet in zijn nieuwste roman, De blinde muur. Inspecteur Wallander kreunt en steunt zich een weg door een moordonderzoek dat meer achteruit dan vooruit lijkt te gaan. De vergaderingen op het politiecommissariaat van Ystad worden enkel onderbroken door uitstapjes naar de plaats delict en door de zoektocht naar een nieuw lief. Intussen spuit Wallander nog zijn ongenoegen over de jeugd van tegenwoordig. Een mens zou van minder depressief worden.
Het vreemde is dat de hele wereld desondanks aan de voeten ligt van Henning Mankell. Terecht overigens, als je het mij vraagt. Maar vraag me dus niet hoe het komt, het is mij een raadsel. Ligt het aan de cliffhangers aan het eind van elk hoofdstuk? Herkennen we onszelf in die afziende Wallander? Het zal mij een zorg wezen, zolang Mankell maar blijft schrijven zoals hij nu bezig is. En dat is redelijk fantastisch.
|
|
|
Door Crimezone|Eric
op 16 november 2004
|
Grootste gevaren van de huidige samenleving
Hoewel de eerste twee delen mij niet geheel konden overtuigen, ben ik met name dankzij De Witte Leeuwin, Dwaalsporen, De Vijfde Vrouw en Midzomermoord inmiddels een grote liefhebber geworden van de boeken van Henning Mankell. Met enige spijt was ik dan ook begonnen aan De Blinde Muur, aangezien hiermee in feite een einde zou komen aan de reeks over inspecteur Kurt Wallander. Bij veel televisieseries is het een gegeven dat het laatste deel altijd een tegenvaller is, een aflevering die de hooggespannen verwachtingen uiteindelijk niet kan waarmaken. Henning Mankell heeft mijns inziens met hetzelfde euvel te maken, want voor mij was De Blinde Muur niet het boek waarop ik had gehoopt. Het verhaal is zeker niet slecht te noemen – in tegendeel zelfs – maar toch beduidend minder dan de eerder genoemde hoogtepunten uit de serie.
Meer dan in alle voorgaande boeken kijkt Kurt Wallander in dit boek terug op het verleden. Veel oude zaken waaraan hij heeft gewerkt passeren de revue en ook hier is de vergelijking met een televisieserie dus te maken. Maar vooral zijn constante onzekerheid over de te volgen weg en zijn doorlopende overpeinzingen over hoe Rydberg (zijn inmiddels overleden chef en grote voorbeeld) het zou aanpakken zijn een storende factor. Daarnaast is het wat moeilijk te geloven dat de bijna vijftigjarige Wallander steeds weer opnieuw het geluk heeft om in dit boek de moordaanslagen van een professionele moordenaar te overleven. Eén keer vanwege het struikelen over een los kleedje en de tweede keer door het per ongeluk laten vallen van zijn gsm. Ondanks deze onvolkomenheden is het thema van De Blinde Muur een hele intrigerende, aangezien het op ondubbelzinnige wijze één van de grootste gevaren in beeld brengt van de huidige samenleving. Werkelijk alles waar wij in de moderne wereld op vertrouwen is volledig afhankelijk van computers en als die ooit eens zouden uitvallen, dan zal de chaos verschrikkelijk zijn. De stroomvoorziening, de communicatie, het geldverkeer: alles is gekoppeld aan computersystemen en dat maakt de beveiliging van deze knooppunten een zeer hachelijke zaak. Vrijwel alle landen van de wereld steken vele miljarden euro’s en dollars in de uitbreiding en/of modernisering van militaire eenheden, terwijl de dreiging in de toekomst waarschijnlijk uit glasvezelkabels zal komen.
Mede door het boeiende thema en ondanks de hierboven genoemde kritische noten is De Blinde Muur toch nog een goed boek geworden. De spanning maakt veel goed en de irritaties tussen Wallander en een aantal van zijn collega’s maken het ook een zeer menselijk verhaal. De jaren beginnen bij de inspecteur zijn tol te eisen en terecht vraagt Wallander zich af of hij nog wel is opgewassen tegen de misdaden van de moderne tijd. Kinderen die zonder mededogen volwassen misdaden begaan, de invloed van drank en drugs die meer en meer aan de oppervlakte komen en de totale verharding van de maatschappij. Gelijk aan dat proces bij Kurt Wallander merk je dat ook Nyberg, het hoofd van de technische recherche, hiermee te kampen heeft en dat het moment begint te naderen dat andere mensen het binnen het politiekorps van Ystad gaan overnemen. Het einde van een tijdperk, dat door Henning Mankell mooi in beeld is gebracht en wat mede de reden is dat hij na de acht boeken over Kurt Wallander inmiddels aan een nieuwe reeks is begonnen. In televisie termen zou dat een spin-off genoemd worden en ik weet zeker dat Mankell in staat is om de tweede serie over de politie van Ystad minstens even goed te maken als het origineel. Waarmee De Blinde Muur niet alleen het einde is van een geweldige serie boeken, maar tevens het begin van al het mooie dat nog moet gaan komen.
|
|
| Bezoekersrecensies |
 |
Door Gerrit Reuvekamp
op 15 februari 2004
|
Een zeer ingewikkeld verhaal: echt Mankell dus. Het lijkt af en toe onbestaanbaar, maar hoe vaak hebben we al niet gedacht dat iets onbestaanbaar zou zijn. Misschien is het wel een heel vervelend toekomstbeeld. Zelf vind ik het een van de beste uit de Wallander-reeks. Hoe moet hij zich redden in een onbekende wereld. Want de computerwereld is toch echt niet de zijne. Ik heb het in een paar dagen uitgelezen en het is, zoals gewoonlijk toch niet echt een dunnetje. Alleen jammer dat hiermee de reeks bijna ten einde is. Of zou Linda ...
|
|
|
Door Jos
op 16 juni 2004
|
Heb het net uitgelezen. Het achtste en chronologisch gezien laatste deel uit de reeks is opnieuw razendspannend. Ik vind De blinde muur samen met De witte leeuwin het beste deel uit de reeks, ondanks dat er enkele onwaarschijnlijkheden en ongeloofwaardigheden in dit boek voorkomen. Het slechtste deel vind ik overigens Honden van Riga, maar dit terzijde.
Jammer dat dit hoogstwaarschijnlijk inderdaad het laatste deel uit de reeks is, maar dapper van Mankell dat hij zelf aan een succesreeks een eind durft te maken.
|
 |
Door Desiree
op 19 juli 2004
|
Een mooie afsluiter van de Maand van het Spannende Boek was de laatste Henning Mankell. Zijn negende boek over inspecteur Kurt Wallander is geschreven in 1998, maar pas dit jaar in het Nederlands verkrijgbaar. Jammer, want in de plot zit onder andere de milleniumbug, waarvan de uitkomst inmiddels bekend is.
Wallander blijft nors, moeizaam in de omgang, somber en depressief. Hij constateert voortdurend dat de moderne tijd hem aan het inhalen is, zowel qua mentaliteit van de daders, als qua competentie van zijn medewerkers. En dat valt hem niet gemakkelijk. Persoonlijk vind ik De blinde muur niet Mankell's beste boek, maar nog altijd zeer genietbaar.
|
|
|
Door Jan-Pieter van Waasbergen
op 15 september 2004
|
De blinde muur heb ik met heel veel genoegen gelezen, een echte Wallander, je zit er na zijn reeks met inspector Wallender goed in. Deze laatste Wallender heb ik toch niet helemaal als absolute top genoteerd. Ik mis in tegenstelling tot eerde boeken wat echte psychologische diepgang. Het is er wel, maar net als je het gevoel hebt dat iets wordt uitgediept, swicht hij naar een ander scene. Toch al met al een hele mooie Wallender, ik zal ze missen.
|
|
|
Door Hans
op 14 april 2005
|
Ondanks een paar manke(ll)mentjes (welk boek heeft ze niet) heb ik enorm veel moeite gehad om het laatste Wallander-boek neer te leggen. Het is moeilijk te omschrijven wat de boeken zo speciaal maakt. Ik denk dat het komt door de 'treffende' manier van schrijven. Je hebt steeds het gevoel dat je zo in de huid van de diverse personages kunt kruipen. De thema's zijn ook erg herkenbaar. Computercriminaliteit, globalisering, politie die niet op haar taak berekent is, etc. Ik heb ze inmiddels uit. Alle 8 Wallander-boeken. Dat is geen opluchting maar een teleurstelling. Jammer dat Mankell heeft besloten om te stoppen met de serie. Alhoewel. Er zijn nog genoeg draadjes blijven liggen die zo weer opgepakt kunnen worden. Ik hoop maar dat Mankell, net als Wallander, als nog besluit om er nog een paar jaartjes aan te plakken.
|
|
|
Door Arne
op 28 juni 2005
|
Terug een spannend boek over Wallander. Een compleet andere moord en je ziet dat Wallander achterop holt op gebied van informatica. Hij is nog een echte veldrechercheur. Het einde vond ik persoonlijk iets minder. Wel jammer dat de reeks bijna ten einde is...
|
|
|
Door Rikkesoft
op 09 mei 2006
|
Een dode man bij een bankautomaat en een vermoorde taxichauffeur. Het boek is nog maar enkele bladzijden oud en Wallander zit al tot over zijn oren in het werk, maar slaagt er niet in de twee sterfgevallen aan elkaar te linken, alhoewel hij er zeker van is dat er een gemene deler moet zijn. De weg naar de opheldering, is lang en gevarieerd. Er wordt echt het uiterste van het Ystadse politiekorps gevraagd, want telkens als men op het punt staat een tipje van de sluier op te lichten, gebeurt er iets wan ze zaak weer vertraagd. Het lijkt wel of iedere stap die gezet wordt, al gekend is bij de dader(s).
Als dan ook nog de onderlinge relaties op het politiebureau onder druk komen te staan, zorgt dat voor een extra dimensie aan het boek. Alsook de al bijna van vlees en bloed zijnde personages weer wat verder worden uitgediept door een aantal ervaringen in hun privé-leven, en hun reacties daarop.
Met zijn 603 bladzijden is dit tot nu toe het dikste werk uit de reeks, maar ik vond het tevens met meest vlot lezende boek van allemaal. Mankell benadert hier de perfectie, qua schrijfstijl. Ook het plot is weer zeer goed uitgekiend en van hoogstaande kwaliteit. Wel is het jammer dat hij Kurt in de beginfase van het onderzoek een aantal steekjes laat vallen – die mij direct opvielen - en die nooit rechtgezet worden: hij verzuimt het om “C” te linken met de Aziaat en de klakkeloze identificatie van het verbrande lijk. Deze losse eindjes kosten dit boek de maximum score, maar het blijft weer een boek om duimen en vingers van af te likken.
Ik ben al fan van tijdens het lezen van het eerste deel uit de reeks, en heb het gevoel dat boeken alsmaar beter worden. Bij de ware liefhebber van politieverhalen kan dit boek, en bij uitbreiding de hele reeks, niet ontbreken op het palmares der gelezen boeken.
|
|
|
Door Strobbe Chritine
op 30 december 2006
|
Ik had het boek al een tijdje in mijn bezit omdat ik dacht dat het mij minder zou boeien omdat ik helemaal geen computerkenner ben. Het tegendeel was echter waar. Al vanaf de eerste bladzijden was ik terug in de ban van Wallander. Tussen haakjes, het was voor mij een meevaller dat ook Wallander hopeloos achter is op het gebied van informatica.Het einde vond ik persoonlijk wel wat minder omdat er niet echt wordt uitgelegd hoe de computercrash eigenlijk zou gebeuren. Toch was het voor mij moeilijk om het boek weg te leggen omdat je wel goed aanvoelt dat dit het laatste boek uit de reeks is.
|
|
|
(211)
