| Auteur: |
Mankell, Henning |
| Titel: |
Midzomermoord |
| |
Steget efter |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
oktober 2009 (herdruk) |
| ISBN: |
9789044515879 |
| Uitgever: |
De Geus |
| Vertaler: |
Janny Middelbeek-Oortgiesen |
| Pagina's: |
608 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
|
|
Midzomermoord (2003)
Henning Mankell
|
|
Drie jonge mensen zijn verdwenen na het Midzomernachtsfeest. Er komt weliswaar een ansichtkaart uit Hamburg, maar vermoedelijk hebben ze die niet zelf gestuurd. Kurt Wallander wil de kwestie bespreken met zijn – onvindbare – collega Svedberg. Hij ontdekt dat Smedberg op eigen houtje al gesproken heeft met de ouders van de drie verdwenen jongeren.
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Elsbeth
op 16 februari 2003
|
Wallander is iemand met wie je oprecht meeleeft
Ik had nog nooit een boek gelezen van deze schrijver, maar de verpakking van het boek deed al veel beloften. Een echt ingebonden en zwaar boek van 603 pagina’s. Tijdens het lezen heb ik het gewoon meerdere malen moeten neerleggen omdat het te zwaar werd om vast te houden. De afbeelding op de voorzijde deed een beetje “Literaire Thriller” vermoeden en daar ben ik duidelijk geen fan van. Maar het begon direct al een beetje te kriebelen toen ik de flap tekst aan de binnenkant van het boek las.
Mijn interesse was gewekt en ik ben direct begonnen met lezen. Zonder enig overdrijven ben ik in een adem doorgegaan tot het einde. Midzomermoord is spannend geschreven met veel oog voor detail. De verhaallijn is logisch en Mankell gebruikt precies genoeg woorden om situaties te beschrijven.
Kurt Wallander is de hoofdpersoon uit dit boek. Zijn gedachten en dagelijkse gang van zaken spelen een grote rol in dit boek. Zonder irritant te worden wordt beschreven hoe de vermoeidheid en de zorgen toenemen naar mate de klok verder tikt en de dader nog altijd spoorloos is. Daar waar personages van andere schrijvers bijna vervelend worden is Wallander iemand met wie je oprecht meeleeft.
Omdat de verhaallijn zich zo logisch ontvouwt wil ik over de inhoud van het boek niet al te veel zeggen, om te voorkomen dat ik te veel verklap. Tot de laatste bladzijden heb je geen idee wie de dader is, zonder dat het boek nu langdradig wordt. Midzomermoord is een boek waar je gewoon in moet beginnen en dan wordt je bladzijde na bladzijde verder in het verhaal meegenomen. Zoals de eerdere recensie jullie al heeft duidelijk gemaakt, moet je dit boek gelezen moet hebben. Ik zal er zelf een persoonlijke kwestie van maken om ook de andere boeken uit de Wallander-serie te gaan lezen.
|
|
|
Door Crimezone|Ine
op 15 april 2003
|
Spannend is dit boek!
'Op woensdag 7 augustus 1996 kwam Kurt Wallander bijna om bij een auto-ongeluk iets ten oosten van Ystad'. 'De nacht van 8 op 9 augustus werd een van de langste in Kurt Wallanders leven'.
Twee zinnen uit Midzomermoord, die karakteristiek zijn en de spanning opvoeren. Want spannend is dit boek! Nu zijn het 602 bladzijden. De vorige twee boeken uit deze serie telden respectievelijk 539 en 590 pagina's. De klant in de boekhandel zal hier misschien door afgeschrikt worden. Maar dat is echt niet nodig. Het verhaal leest weer als een trein, het is erg toegankelijk en de korte zinnen die Mankell maakt, leveren 'vaart' op.
Svedberg, een collega van Wallander wordt vermoord. Ook vindt men drie dode jonge mensen, neergezet in een soort tableau-vivant. Achter een goede verhaallijn zit weer het verhaal van Wallander. Tot zijn verbazing hoort hij dat Svedberg hem als zijn beste vriend beschouwde. Dit stemt hem extra tot nadenken over leven, dood, verleden en eenzaamheid. Daarnaast tobt hij nu echt met zijn gezondheid. En natuurlijk weer de context van de Zweedse samenleving met alle problemen. Voor mij bepalen deze drie elementen de kracht van de Wallanderreeks: een spannend verhaal, goed uitgewerkte personages die levensecht zijn en een beschrijving van een samenleving die herkenbaar is. Het vervolg op Midzomermoord verschijnt in 2004 bij 'De Geus'. In de Duitse vertaling telt dit boek 574 bladzijden. Ik ben benieuwd hoeveel dat er in de Nederlandse versie zullen zijn.
|
|
|
Door Crimezone|Jeroen
op 17 juli 2003
|
Mankell is de top
Vijf redenen waarom je Midzomermoord moet gelezen hebben. Eén: omdat je wel eens wil weten waar al die Mankell-gekte over gaat. Dag- en weekbladen stonden te springen om hem te mogen interviewen. Na zijn doorbraak in Scandinavië, Duitsland en de Lage Landen, is nu ook Engeland gevallen voor zijn thrillers met inspecteur Kurt Wallander in de hoofdrol.
Twee: omdat je wel eens wil weten wat er in de Westerse samenleving verkeerd loopt. "Geweld is natuurlijk geworden. We zijn een onzichtbare grens gepasseerd. Hele generaties kinderen zijn bezig hun houvast te verliezen. Niemand leert nog wat goed en fout is. Er is geen goed en fout meer. Iedereen eist zijn eigen recht op." (p.442) Het ergste is, vrees ik, dat het ergens klopt.
Drie: omdat je wel houdt van wat psychologische diepgang. Wallander is de meest menselijke inspecteur die ik ooit leerde kennen. Leren kennen is het goede woord, want na zeven thrillers is Wallander je zo vertrouwd als je eigen moeder. Je leeft mee, of je nu wil of niet.
Vier: omdat je wel houdt van een ijzersterke thriller. Die krijg je, met bijna op de kop af om de 100 pagina's een (of meerdere) moord(en), met Wallanders collega Svedberg als eerste slachtoffer.
En tenslotte vijf: omdat je alle vorige Wallander-romans al hebt gelezen. Als je de andere delen van de reeks hebt verslonden, dan is Midzomermoord een bevestiging van wat je al wist: Mankell is de top.
|
|
|
Door Crimezone|Eric
op 17 oktober 2004
|
De allerbeste auteur van misdaadromans
In de boeken van Henning Mankell over rechercheur Kurt Wallander valt een duidelijk lijn te bespeuren. In de eerste paar delen ging het allemaal nog om 'gewone' misdaden, zoals die overal ter wereld plaatsvinden. Roofmoorden, afrekeningen en samenzweringen. Maar vanaf het in 1995 verschenen Dwaalsporen werd de toon langzaam maar zeker wat harder, een ontwikkeling die je op de één of andere manier in de voorgaande boeken al voorzichtig zag aankomen. De politie van het Zweedse Ystad maakte zich al langer zorgen over de verloedering van de maatschappij en het feit dat de overheid steeds meer begon te bezuinigen op de veiligheid van haar inwoners. Over het gemak waarop misdadigers de grenzen konden passeren en over de enorme toevlucht van asielzoekers die het land langzaam maar zeker begon te overstromen. Voor Kurt Wallander waren dat dan ook regelmatig redenen om ook zijn eigen toekomst binnen het politiekorps tegen het licht te houden. Was hij nog wel geschikt om hier mee om te gaan? Kon hij nog een rol van betekenis spelen? Zijn collega’s gaven telkens aan dat juist hij het middelpunt van hun team was en dat zonder Wallander de problemen alleen nog maar groter zouden worden. De moordzaken die ze moesten onderzoeken werden echter steeds intenser en de misdaden een stuk bloederiger. Zweden werd geconfronteerd met het begrip “seriemoordenaar” en zelfs vrouwen en kinderen bleken in staat de meest lugubere moorden te plegen. Niet alleen Kurt Wallander begon vraagtekens te zetten bij de vraag of de politie de oorlog tegen de toenemende criminaliteit nog wel kon winnen. Ook zijn collega’s kregen regelmatig te maken met een persoonlijke crisis, waarbij er een zware innerlijke strijd moest worden gevoerd tussen de zware psychische druk die het werk met zich meebracht en het geloof in de kansen om het tij ook maar enigszins te keren.
Los van de individuele verhaallijnen is deze sociale en maatschappijkritische ondertoon in de boeken over Kurt Wallander één van de redenen waarom deze reeks zo onvoorstelbaar goed te noemen is. De maatschappij in de gehele westerse wereld wordt doorlopend een spiegel voorgehouden en de situatie zoals Mankell die in zijn boeken beschrijft is ook voor ons in Nederland ontzettend herkenbaar. De misdaad is steeds harder aan het worden en zelfs op de scholen zijn kinderen niet meer veilig voor drugs, geweld en intimidatie. In het volle daglicht worden mensen doodgeschoten, waarbij de daders totaal geen rekening meer houden met onschuldige voorbijgangers. Voor Kurt Wallander zijn het al lange tijd signalen dat de politie zijn eigen organisatie moet gaan aanpassen en meer moet meegroeien met de veranderingen in de maatschappij. Maar tevens zorgt het voor twijfel of hij zelf nog wel in staat is om de noodzakelijke omslag te kunnen aanvaarden. In Midzomermoord komen deze vraagstukken allemaal weer terug en begint Wallander ook meer dan ooit te sukkelen met zijn eigen gezondheid. Veel tijd om daar bij stil te staan is er echter niet. Als zijn goede collega Svedberg vermoord in diens eigen woning wordt aangetroffen, en er tevens drie jonge mensen worden vermist, begint er een onderzoek waarbij alle rechercheurs tot de bodem van hun kunnen moeten gaan. Vooral als er een link blijkt te bestaan tussen Svedberg en de verdwenen jongeren.
Misschien is Midzomermoord wel het beste boek van Henning Mankell te noemen. Maar zonder nu te kunnen zeggen of het verhaal beter is dan bijvoorbeeld De Witte Leeuwin, Dwaalsporen en/of De Vijfde Vrouw. Het is mogelijk juist de optelsom van alle voorgaande boeken die van Midzomermoord zo’n bijzonder deel hebben gemaakt. De verbondenheid die je als lezer ervaart met de persoon van Wallander. De hulp die je hem wilt bieden en de bewondering die je steeds maar weer voor hem voelt. De twijfels die hij steeds heeft en die jij als lezer wilt weerleggen, net zoals zijn collega’s dat doen.
Dat is de kracht van de boeken van Henning Mankell en daarmee is hij in mijn ogen op dit moment de allerbeste auteur van misdaadromans ter wereld.
|
|
| Bezoekersrecensies |
 |
Door Wim Krings
op 31 januari 2003
|
Mankell maakt zijn boeken steeds dikker maar je krijgt waar voor je geld. Ook deze nieuwe die ik reeds gelezen heb als boekhandelaar. Mankell verdient een groot publiek. Zijn boeken zijn goed opgezet en Midzomermoord is daarop geen uitzondering. Het boek begint triest met de dood van Svedberg en greep mij dan ook erg aan. De oplossing komt beetje bij beetje boven water en Wallander heeft het prive ook erg moeilijk. Veel serieschrijvers maken de fout om hun hoofdpersoon niet meer te laten groeien. Mankell heeft dit probleem echter niet. Een tip: meteen kopen. Ken je Mankell nog niet? Ga nu naar de boekhandel en koop het eerste boek voor slechts 3.00 Euro!! (tot 1 mei 2003). Vanaf half februari ligt dit boek in de winkel. Ik kan niet wachten tot de volgende Mankell!
|
|
|
Door Iris
op 07 september 2003
|
De vele lovende kritiek had mij ertoe verleid dit boek te kopen. Nieuwsgierig begon ik erin te lezen en ik heb er geen moment spijt van gehad. Deze thriller is ongelooflijk knap geschreven ! Hij houdt je van het begin tot het einde in de ban. Het verhaal is op zo'n realistische manier geschreven, dat ik me een tijd in een ander leven waande. Toch spijtig dat er een einde aan kwam, ondanks de ruim 600 bladzijden !
|
|
|
Door B. Krol
op 29 september 2003
|
Ik heb alle boeken van de Wallander-reeks gelezen. Het enige minpuntje is, dat nergens te vinden is welk boek op het vorige volgt. Alleen het jaar van uitgave is een aanknopingspunt. De meeste Scandinavische thrillers vind ik wel goed, Mankell is echter wel heel boeiend. Niet in beginnen als je de andere dag moet werken. Ik ging pas om half drie naar bed op een doordeweekse dag!
|
|
|
Door Emmy
op 24 oktober 2003
|
Dit is het absolute hoogtepunt in de Wallander reeks van Mankell. Sinds ik het 1e boek van Mankell heb gelezen ben ik helemaal fan van deze schrijver. schitterende sfeerbeelden weet hij neer te zetten. De boeken laten je niet snel los. Volgend jaar maar naar Zweden op vakantie....
|
 |
Door Arlet Dellaert
op 06 januari 2004
|
Ik las alle tot nu toe vertaalde thrillers van Mankell. Midzomermoord vond ik heel goed, De witte leeuwin uiteindelijk het beste wat betreft de Wallander-reeks. Zijn andere boeken zijn trouwens ook een aanrader.
|
|
|
Door Frank Meulendijks
op 15 februari 2004
|
Een auteur die honderden pagina's volledig weet te boeien is uniek. Ik heb in de loop der jaren honderden detectives gelezen, maar dit is absoluut de nummer één. Tijdens het lezen, leef je mee met zowel Wallander als met de andere personages. Het is een zeldzaamheid dat een dik boek te dun blijkt te zijn.
|
|
|
Door Lyda gort
op 18 september 2004
|
Het eerste boek dat ik van Mankell las is De man die glimlachte. Ik vond het goed genoeg om aan een tweede van hem te beginnen. Als Midzomermoord het eerste boek zou zijn geweest dat ik van hem gelezen zou hebben zou het eerste mij zijn tegengevallen. Alhoewel ik na bepaalde uiteenzettingen van het karakter van de door moord omgekomen collega van Wallander ook wel enig vermoeden had van de richting waarin men de moordenaar moest zoeken (afgezien van de monologen die de schrijver de moordenaar laat opvoeren) nam het verhaal voldoende verrassende wendingen om het spannend te vinden. En juist dat vind ik zo prettig aan Mankell, er zijn momenten dat het niet zozeer heel spannend is maar het blijft op die momenten toch boeiend omdat het in het gezelschap van Wallander toch heel aangenaam verkeren blijft. Geen boek waarin ik gestoord wilde worden.
|
|
|
Door Hans Kuijstermans
op 25 februari 2005
|
Via Crimezone ben ik in aanraking gekomen met Henning Mankell en ik heb meteen maar al zijn boeken uit de Wallander-reeks aangeschaft. Was een gokje maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Ik heb alle boeken van o.a. Clancy, Ludlum, Forsyth, Pearson, Sandford, Dan Brown, Lehane, Pelecanos, Grisham en nog een paar anderen maar dit is toch andere koek. Wat kan die gozer schrijven.
Zijn zijn boeken nou spannend? Hebben ze een hoog op-het-puntje-van-je-stoel-zitten-gehalte? Worden er wereldbedreigende complotten opgelost? Neuh, maar ze boeien me op de een of andere manier enorm waardoor ik in ieder geval moeite heb een boek weg te leggen. Komt waarschijnlijk omdat de personages heel realistisch worden neergezet. De hoofdpersoon, Kurt Wallander, is geen superheld. Sterker nog: al zijn angsten en onzekerheden worden heel treffend beschreven waardoor je veel sympathie voor hem gaat krijgen. Alles is heel herkenbaar. De maatschappelijke problemen, de intermenselijke relaties, het speurwerk.
Nog wel een opmerking voor toekomstige lezers: alhoewel ieder boek op zich staat vond ik het toch uitermate prettig om zijn boeken chronologisch te lezen. 2 redenen. Ten eerste vinden er weleens verwijzingen naar vorige gebeurtenissen of personen plaats en tweede vind ik dat de karakters van de diverse personen per boek groeien. Midzomermoord vind ik een 5-sterren notering waard. Henning Mankell als geheel geef ik 4 sterren.
|
|
|
Door Arne
op 31 mei 2005
|
Een moordenaar die je liever niet tegenkomt. Dat is wat midzomermoord je biedt. Vind ik toch wel een van de beste van Mankell. Vooral het einde waar Wallander de moordenaar dicht op de hielen zit. De spanning druipt eraf en het is normaal als je met een verhoogde hartslag zit van de spanning. Ik vind het verschrikkelijk jammer dat ik de ganse reeks bijna uit heb.
|
|
|
Door Inge
op 17 januari 2006
|
Ik ben sowieso een hevige Mankell-fan maar Midzomermoord vond ik samen met Dwaalsporen één van zijn allerbeste. Het is net of je een puzzel maakt met 1000 stukjes: Mankell geeft beetje bij beetje informatie vrij, zowel van de kant van de speurders als van de kant van de dader en op het eind blijken al die stukjes perfect in elkaar te passen. Niettegenstaande het een lijvig boek is, valt de spanning zelden weg. Op het eind kan je het boek zelfs niet meer wegleggen, omdat het zo spannend is. Tel daarbij nog het feit dat Wallander een sympathieke speurder is, met zijn eigen menselijke kantjes en het resultaat is een topthriller.
|
|
|
Door Rikkesoft
op 04 april 2006
|
In deze Kurt Wallander, de zevende in de reeks, wordt de inspecteur geconfronteerd met een ongeruste moeder die beweert dat een toeristisch kaartje dat ze van haar, samen met twee vrienden, vermiste dochter kreeg vervalst is. Aanvankelijk gelooft niemand haar verhaal, maar als er anderhalve maand later in een natuurgebied, drie, door het hoofd geschoten, lijken van jongeren worden gevonden, blijkt dat het moederinstinct feilloos werkte.
Ondertussen werd ook al het stoffelijk overschot van Kurt’s collega Svedberg door het team ontdekt. Hij was in zijn appartement doodgeschoten. Hij was blijkbaar tijdens zijn verlof een privé-onderzoek gestart naar de verdwijning van de jongeren.
Nu moet een onderzoek gestart worden naar een moord die al koud is, waarbij men niet het minste idee heeft van dader of motief, wat het politiewerk er niet makkelijker op maakt.
Ook vinden er in dit boek weer een paar ingrijpende wijzigingen plaats in het leven van Wallander, wat de uitwerking van evolutie van het personage weer ten goede komt.
Meesterverteller Mankell houdt vast aan zijn vertrouwde, sensatieloze, gedetailleerde, realistische beschrijving van het onderzoek en de zieleroerselen van zijn hoofdpersonages, alhoewel dat het mij opviel dat het op de klippen lopen van zijn relatie met Baiba, op Wallander niet de verwachte depressieve gedachten naar boven brengt, en hij zich er sneller over zet dan in vroegere verhalen.
Nu is Ystad, het plaatsje waar de verhalen zich afspelen, niet echt een wereldstad, en toch is dit alweer de derde seriemoordenaar in goed drie jaar tijd. Om maar te zeggen dat het misschien wat van het goede (of slechte) te veel is, en Mankell misschien eens een ander onderwerp moet aansnijden in zijn volgend boek.
Mankell’s boeken blijven van hoog niveau en ik lees ze altijd met zeer veel plezier. Al is het maar omdat ze een welkome afwisseling vormen tussen al die thrillers die wedijveren om de meeste lijken en de grootste hoeveelheid rondspattend bloed.
|
|
|
Door Strobbe Christine
op 18 augustus 2006
|
Ik vond Midzomermoord heel goed zoals trouwens alle romans rondom het personnage van Kurt Wallander. Hij is voor mij heel menselijk. De spanning wordt goed opgebouwd en het is een echte page turner. Ook het boek De terugkeer van de dansleraar heeft mij van begin tot einde geboeid. Stefan Lindmann is eveneens een heel menselijke inspecteur.
|
|
|
Door Petra
op 05 september 2006
|
Vlak voor ik dit jaar op vakantie ging hoorde ik voor het eerst van Henning Mankell. Met collega's spraken we over favoriete schrijvers en genres. Mijn collega's raadden mij Henning Mankell te gaan lezen omdat ik vertelde van literaire thrillers te houden. Dit was begin juli 2006, nu 2 maanden later heb ik inmiddels 6 van zijn boeken uit de Wallander-reeks in huis, waarvan ook al 3 gelezen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een geweldige schrijver is. Af en toe worden dingen iets te vaak herhaald, maar door zijn manier van schrijven heb je ook het gevoel 'middenin' een verhaal te zitten.
Na het lezen van alle recensies heb ik waarschijnlijk op dit moment de mooiste 3 boeken gelezen; namelijk Midzomermoord, De vijfde vrouw en Dwaalsporen. Ongelezen zijn nog De man die glimplachte, De blinde muur en De jonge Wallander. Ik ben benieuwd, alhoewel ik toch vermoed dat ik de mooiste en spannendste boeken dus al gelezen heb.
|
|
|
