| Auteur: |
Mankell, Henning |
| Titel: |
De vijfde vrouw |
| |
Den femte kvinnan |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
oktober 2009 (herdruk) |
| ISBN: |
9789044515862 |
| Uitgever: |
De Geus |
| Vertaler: |
Cora Polet |
| Pagina's: |
592 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
 
|
|
De vijfde vrouw (2001)
Henning Mankell
|
|
Terug van een reis naar Rome met zijn vader valt Kurt Wallander in de dagelijkse routine van autodiefstallen en inbraken. Totdat ene Holger Eriksson dood wordt aangetroffen, gespiest op negen bamboepalen. Nog twee andere gruwelijke moorden volgen. De moorden zijn zorgvuldig voorbereid en als openbare executies geënsceneerd. De dader lijkt een boodschap te willen uitdragen.
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Ine
op 10 februari 2003
|
Prima boek! Vier sterren
Op 8 februari 2003 komt Midzomermoord uit, het vervolg op De vijfde vrouw. De Mankell-fan wacht in spanning af hoe het verder gaat met Wallander, zijn leven en zijn werk.
De vijfde vrouw is wederom een lijvig boek van 590 pagina's. Het landelijke stadje Ystad wordt kort na de vorige seriemoordenaar weer opgeschrikt door enkele gruwelijke moorden. Deze keer dragen ze een ritueel karakter en hebben een symbolische betekenis De burgers voelen zich onveilig, raken op drift en besluiten tot het oprichten van een burgerwacht. Dit heeft de nodige gevolgen In feite gaat het boek ook over aangepaste buitenkanten waarachter duistere geheimen schuilen. Niet alles is wat het lijkt, als het vernis afgeschraapt is blijft er weinig moois over.
Zoals in alle Wallander boeken krijg je ook in dit boek een beeld van de moderne Zweedse samenleving met zijn verontrustende kanten zoals: geweld, wraak en onverdraagzaamheid. We zien commissaris Wallander aan het werk. Zoals altijd onvermoeibaar met steevast te weinig slaap. Gedegen politiewerk waarbinnen ook fouten gemaakt worden. Een intuïtieve Wallander, bespiegelend om de gebeurtenissen van alle kanten te kunnen bekijken. Nooit cynisch overigens, er is een uitweg, hij zit niet bij de pakken neer en blijft ijveren voor bestrijding van het onrecht.
De meeste tijd weet Mankell mij als lezer te boeien, maar op ongeveer driekwart van het boek vind ik het tempo traag worden. Daarna herstelt hij zich weer. Het laatste deel had, wat mij betreft, ook korter gekund. Pluspunt van dit boek is dat we een geëmotioneerde en kwetsbare Wallander ontmoeten die getroffen is door persoonlijk verlies. Dit leidt tot korte bespiegelingen - tussen al het werk door - over de zin van het bestaan, de liefde en ouder worden. Alle boeken uit de Wallander-reeks zijn verontrustend en zetten je aan het denken over goed en kwaad en over hoe verdorven een samenleving kan zijn. Over normen en waarden, gesproken. Prima boek! Vier sterren.
|
|
|
Door Crimezone|Miranda
op 28 juli 2003
|
Actueel thema in dit deel van de Wallander reeks is het recht in eigen hand nemen. Mankell plaatst dit thema in de hedendaagse samenleving waar buitenproportioneel geweld normaal lijkt geworden en er beknibbeld wordt op de rechterlijke- en politiemacht. Ook de gepleegde moorden lijken binnen dit thema te kunnen worden geplaatst. In De vijfde vrouw worden drie mannen op bijzonder gruwelijke wijze om het leven gebracht. Juist de gruwelijkheid van de moorden maakt dat Wallander denkt dat de moordenaar een boodschap wil uitdragen. In eerste instantie lijken de vermoorde mannen niets met elkaar te maken te hebben. Maar dan ontdekt Wallander met zijn team dat deze mannen wel iets gemeen hebben: ze waren om bepaalde redenen niet erg geliefd. Ondertussen maakt Wallander een treurige gebeurtenis in zijn privé leven mee, geestelijke bagage die hij tijdens het onderzoek met zich mee moet dragen.
De eerste detectives die ik las, hadden meestal een ‘Agatha Christie’-achtig plot, waarin het vinden van de uiteindelijke moordenaar centraal staat. Later ben ik meer boeken gaan lezen waarin ‘het waarom’ van de moorden aan het eind tot grote verrassingen leidt. Tijdens het lezen van de zoveelste Mankell bedacht ik me dat de ‘wie-en-waarom-vragen’ in zijn boeken eigenlijk heel snel beantwoord worden. Meestal weet je halverwege wie de moordenaar is omdat Mankell ook schrijft vanuit het perspectief van de moordenaar. Daarin staan ook de motieven van de moordenaar grotendeels weergegeven. Normaal gesproken zou ik een boek dan minder spannend vinden. Maar bij de boeken van Mankell is dat helemaal niet het geval, integendeel. En eigenlijk is dat bijzonder knap gedaan. Het verhaal wordt gedragen door de zeer bijzondere hoofdpersoon Kurt Wallander. Hij is voor mij de verpersoonlijking van de echte held: menselijk, oprecht, eerlijk en uitzonderlijk rechtvaardig.
De vijfde vrouw is net iets minder spannend dan het vorige boek in de serie: Dwaalsporen. Misschien doordat er soms net iets teveel zijwegen worden ingeslagen door verschillende grote gebeurtenissen naast elkaar te laten plaatsvinden. Desalniettemin is het wederom een boek van hoog niveau.
|
|
|
Door Crimezone|Eric
op 11 september 2004
|
Uitputtend en minutieus veldwerk
De politie van Ystad krijgt te maken met de uiterst brute moord op Holger Eriksson, een inmiddels gepensioneerde voormalige autoverkoper, die gespietst op negen bamboepalen wordt aangetroffen. In eerste instantie staat Kurt Wallander, net terug van een vakantie met zijn vader naar Rome, voor een raadsel. Hoewel Eriksson in zijn leven genoeg vijanden had gemaakt, zijn er geen verdachten en lijkt ook een motief volledig te ontbreken. Maar binnen een paar dagen verandert de situatie volledig en krijgt de politie te maken met nog twee gruwelijke moorden. Wallander beseft dat hij op zoek moet naar een patroon en naar een samenhang tussen de drie slachtoffers. Want iedereen is er zeker van dat het om één en dezelfde moordenaar gaat en dat hij nog lang niet klaar is met zijn openbare executies.
Wat valt er nog te zeggen over de boeken van Henning Mankell dat nog niet in eerdere recensies is geschreven? De man is een waar fenomeen die van Kurt Wallander één van de bekendste en meest geliefde rechercheurs in boekvorm heeft gemaakt. Ik ben nog altijd blij dat ik enige maanden geleden – met een vertraging van een paar jaar – aan de reeks ben begonnen en ik zie met enige huivering het laatste boek steeds dichterbij komen. In de eerste twee boeken van Mankell vond ik de licht depressieve en wat zwartgallige Wallander soms maar een halfzachte zeurpiet en leek het mij zeer waarschijnlijk dat ik mij in de volgende boeken behoorlijk aan hem zou gaan ergeren. Het leek mij dan ook niet aannemelijk dat ik alle boeken in een relatief korte tijd zou gaan uitlezen. Maar het tegenovergestelde heeft ondertussen plaatsgevonden en voor mij is Kurt Wallander uitgegroeid tot een fameuze rechercheur, vol met menselijke zwakheden en met karakter eigenschappen die mij boeien en verbazen. Nog altijd heb ik soms momenten dat het bij mij begint te kriebelen, en ik de neiging krijg het boek uit het raampje van een snelle intercity te gooien. Maar Wallander blijft steeds minder lang in zijn sombere overpeinzingen hangen en aangezien de treinen in Nederland zo hard niet rijden, heb ik mijn bevliegingen altijd weten te onderdrukken. En gelukkig maar, want ook De Vijfde Vrouw is weer een adembenemend boek dat tot de nok toe gevuld is met gedegen politiewerk. Werkelijk alles klopt en tijdens het lezen wordt je als vanzelf meegezogen in het uiterst realistische verhaal. In tegenstelling tot veel andere politieromans komen de oplossingen in de boeken van Mankell namelijk niet vanzelf en moet er steeds uitputtend en minutieus veldwerk worden verricht. Beetje bij beetje vallen de stukjes dan in elkaar en zelfs dan is het nog maar de vraag of de dader kan worden gepakt. En de inmiddels opgebouwde spanning is bijna met geen enkel andere serie te vergelijken en wordt ook doorlopend afgewisseld met andere aspecten uit het dagelijkse leven van de belangrijkste hoofdpersonen in het boek.
Ook in de privé-sfeer krijgt Wallander met problemen te maken en ook zijn relatie met Baiba Liepa gaat niet al te voorspoedig. Dat kan ook in De Vijfde Vrouw weer een depressieve terugval van de rechercheur veroorzaken, maar ik had het raampje van de trein nog niet open of het moment was gelukkig alweer voorbij. Het boek is daarom wat mij betreft volledig in balans en samen met De Witte Leeuwin en Dwaalsporen mogelijk het beste deel uit reeks. Tot op dit moment moet ik zeggen, want er staan mij in de boekenkast nog twee lijvige boeken aan te staren. De omslagen smeken mij bijna om opgepakt te worden en dwingen mij om met het lezen te beginnen. Voorlopig probeer ik nog wat weerstand te bieden en eerst nog één of twee andere boeken tussendoor te lezen. Maar lang zal ik de aantrekkingskracht van Midzomermoord en De Blinde Muur niet kunnen weerstaan. Want daarvoor zijn de verhalen van Henning Mankell veel te goed en als ik er te lang mee blijf wachten, loop ik het risico zelf net zo depressief en zwartgallig te worden als Kurt Wallander dat in potentie kan zijn.
En dat wil echt niemand meemaken.
|
|
| Bezoekersrecensies |
 |
Door Henk Slabbekoorn
op 12 februari 2003
|
Origineel, met name hoe hij de twee verschillende verhaallijnen uiteindelijk aan elkaar koppelt. Zowel de beschrijving van de kwetsbaarheid van de hoofdpersoon Wallander als zijn beelden van de Zweedse samenleving en natuur maken Mankell tot een unieke schijver in dit genre.
|
 |
Door anke1974
op 29 december 2009
|
De vijfde vrouw is mijn eerste kennismaking met Henning Mankell. Ik vond het boek wel redelijk en het was het uitlezen waard, maar echt een topper... nee toch niet helemaal. Het verhaal is onnodig lang.
Wallander moet een aantal moorden oplossen waarvan het lijkt dat ze niks met elkaar te maken hebben. Toch zal iedere lezer al snel doorhebben dat de zaken wel degelijk met elkaar te maken hebben. Daarnaast vind ik het boek overspoeld met somberheid. Niet raar bij een thriller, maar ik bedoel meer inspecteur Wallander. Echt, wat moet die man een verschrikkelijk miserabel leven leiden. Dat vond ik op een gegeven moment toch aardig irritant worden. Er is werkelijk geen moment te vinden dat hij niet somber, moe, ziek, zwak of misselijk is. Of dat nu de moordzaken of zijn privé-situatie betreft.
Ook vond ik de ontknoping niet echt bijzonder. Halverwege weet je al in welke richting je moet gaan zoeken. Weinig tot geen spannende plotwendingen wat ik in een thriller wel graag zie. Mankell is een schrijver van wie je moet houden.
|
|
|
Door Hans Beijer
op 25 augustus 2003
|
Ik vind De vijfde vrouw de beste Wallander die ik tot nu toe gelezen heb. Het verhaal kent deze keer een logische opbouw en dat kan je van de vorige werkstukken niet altijd zeggen. Mankell heeft nogal eens de neiging zomaar iets uit de lucht te laten vallen. Daarnaast stuurt hij de lezer tientallen blz. de verkeerde kant op. Dat geeft soms het gevoel dat er iets opgevuld moet worden. In De vijfde vrouw is dat alles niet aan de orde. Mankell wist nu wat hij wilde en hij laat Wallander volgens zijn strakke planning zijn werk doen. Absoluut top.
|
|
|
Door Aron
op 03 november 2004
|
Tot nu toe vind ik De vijfde vrouw de beste uit de Wallander reeks!!! Maar ik heb er ook dan nog maar 3 gelezen hoor. Eerst heb ik Man zonder gezicht gelezen en daarna De honden van Riga. Deze 2 boeken vond ik goed hoor, maar ik was er ook niet echt lyrisch over. Maar die figuur van Wallander blijft boeien. Ik vind De vijfde vrouw echt een supergoed boek. Echt ik heb het net uit en ik ben nog onder de indruk. Ik vind de personage Wallander echt een geweldig figuur. Niets mensenlijks is hem vreemd en daarom vind ik hem boeiend. Maar ook de verhaallijn van De vijfde vrouw en het plot vond ik erg goed. Spannend tot de laatste bladzijde. Ik twijfel tussen 4 of 5 sterren, maar ik geef het toch 4 sterren en dat komt omdat ik sommige dingetjes net iets te toevallig vind. Maar toch, het zij hem vergeven want het boek is echt spannend en boeiend! Ik heb nu ook al Midzomermoord hier liggen en daar ga ik ook in beginnen, hopelijk geef ik die dan 5 punten!
|
|
|
Door Elvee
op 05 januari 2005
|
De vijfde vrouw draait - zoals wat mij betreft elke goede thriller - om een maatschappelijk probleem, in dit geval vrouwenmishandeling. De plot is goed, de spanning zorgvuldig opgebouwd (hoewel Dwaalsporen op dat vlak iets sterker is), de actie gelukkig beperkt - als ik achtervolgingen en schietpartijen wil, kijk ik wel naar een Amerikaanse film - en als het om het uitdiepen van karakters gaat, heeft Mankell geen concurrentie: geen enkele hedendaagse thrillerschrijver zet zulke geloofwaardige personages neer. Toch enkele minpunten. Wie De vijfde vrouw zorgvuldig leest, ontdekt dat Mankell chronologische fouten maakt: hij laat de nacht waarin een kraamkliniek mysterieus bezoek krijgt en de avond waarop in een bloemenwinkel werd ingebroken later op andere momenten plaatsvinden dan voordien. Ook wordt plotseling de indruk gewekt dat de kinderen van slachtoffer Runfeldt volwassen en niet meer thuiswonend waren toen hun moeder stierf, terwijl eerder bleek dat ze op dat moment slechts 17 en 13 waren - en dus normaal gezien thuis zouden moeten wonen. Mankell's redacteur schijnt deze ongerijmdheden niet te hebben opgemerkt. Jammer, want een thriller moet kloppen. En daarmee kom ik ook bij het volgende punten. Ik blijf - zoals bij eerdere Mankells- moeite hebben met de locatie. Iemand wel eens in Ystad geweest? Ik wel. Stel je een idyllisch dorpje met 15.000 inwoners voor (echt waar, meer mensen wonen er niet), omringd door tientallen vierkante kilometers met alleen akkers, weilanden en anderhalve boederij. En daar zouden dan binnen een half jaar twee seriemoordenaars actief zijn, die hun moorden met allerlei verwijzingen naar rituelen kruiden. Briljant boek, maar je moet wel een paar onwaarschijnlijkheden accepteren.
|
|
|
Door Arne
op 02 mei 2005
|
Ik ben ondertussen vertrouwd geraakt met het karakter Wallander en vind zijn avonturen enorm spannend. De vijfde vrouw vond ik terug een heel goed boek. De verschillende gruwelijke moorden die gebeuren, zijn goed gedetailleerd en je kan je fantasie de vrije loop laten. Mij is ook opgevallen dat je bijna in ieder boek van Mankell, de proloog zeer belangrijk is. Meestal is dit een losstaand feit dat dan op het einde van het boek samenkomt met het onderzoek naar de moord. Enorm leuk! Nu nog Midzomermoord, De blinde muur en De jonge Wallander en dat zit ik jammer genoeg al aan het einde van de reeks...
|
|
|
Door Rikkesoft
op 17 februari 2006
|
In dit zesde deel van de Wallander reeks wordt Ystad, een paar maand na het einde van het vorige boek weer opgeschrikt door een aantal gruwelijke moorden. Kurt en zijn collega's moeten weer alle zeilen bijzetten om de slachtoffers, allen alleenwonende mannen van middelbare leeftijd, aan de moordenaar de kunnen linken.
Mankell slaagt er weer in mij als lezer tot op het laatst te boeien met het plot en vooral door zijn realistische beschrijving van het onderzoek en de beweegredenen van de dader. Zijn vertelstijl is zo onderhoudend dat je het boek moeilijk kan wegleggen, terwijl er eigenlijk weinig actie in het verhaal zit. Maar het realisme, de diepgang van de hoofdpersonages en de maatschappelijke kritiek - deze keer zijn de burgerwachten onderwerp van zijn verbolgenheid - maken het boek weer tot een topper.
Wel stelt het mij teleur dat de structuur van het verhaal quasi een copie is van zijn vorig boek Dwaalsporen: enkel de dader en het motief zijn aangepast en het verloop van het onderzoek is wat op punt gesteld.
Samengevat: op zichzelf is het weer een boek van superieure kwaliteit, maar in de reeks verliest het wat van zijn glans door de opvallende gelijkenis met zijn voorganger.
|
|
|
(202)
