| Auteur: |
Mankell, Henning |
| Titel: |
De man die glimlachte |
| |
Mannen som log |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
oktober 2009 (herdruk) |
| ISBN: |
9789044515848 |
| Uitgever: |
De Geus |
| Vertaler: |
Janny Middelbeek-Oortgiesen |
| Pagina's: |
448 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
 
|
|
De man die glimlachte (2000)
Henning Mankell
|
|
Kurt Wallander is op vakantie in Denemarken. Hij wandelt er op een strand. Hij is moe, depressief en wil ontslag nemen uit het politiekorps van Ystad. Aan het thuisfront in Zweden vinden echter twee moorden plaats die hem op andere gedachten brengen. Het gaat om de negenenzestigjarige advocaat Gustaf Torstensson en diens collega en zoon Sten, een jeugdvriend van Wallander.
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Miran
op 10 maart 2003
|
Bijzonder prikkelend
Vanaf de eerste zinnen die je in dit boek leest, wordt je meegezogen in het verhaal. De kracht van de boeken van Mankell ligt enerzijds in zijn stijl van schrijven: kort, bondig en bijzonder prikkelend door wisselingen in tijdsperspectief (vaak zinnen als: 'achteraf dacht wallander nog wel eens terug naar dit moment...' terwijl het moment nog moet komen in het verhaal). Anderszijds ligt de kracht in de opgevoerde hoofpersoon. Kurt Wallander is een geweldig heerlijk hoofdpersoon. Melancholiek, recht door zee, met zich zelf in de knoop, maar toch zeer gedreven.
Dit verhaal over een moordzaak op twee advocaten (vader en zoon) blijkt al snel een bepaalde richting op te wijzen: naar een glimlachende zakenman met een duister imperium. Kurt bijt zich vast in alles omtrent deze zakenman en beetje bij beetje ontdekt hij de waarheid over hetgeen er heeft plaatsgevonden. Het plot is derhalve niet heel erg verrassend, maar het verhaal blijft boeiend doordat je volledig wordt meegesleept met Wallanders zoektocht naar de waarheid.
|
|
|
Door Crimezone|Eric
op 03 augustus 2004
|
Piesen in het bos
In het derde boek van Henning Mankell over Kurt Wallander, De Witte Leeuwin, was de hoofdinspecteur van de politie van Ystad in een zware depressie geraakt. Nadat hij in feite de beslissing had genomen om definitief te stoppen met zijn werk als rechercheur, werd Wallander echter geconfronteerd met de moord op Sten Torstensson, een advocaat wiens 69-jarige vader een paar weken daarvoor tijdens een noodlottig ongeval om het leven was gekomen. Het zorgt ervoor dat Wallander op zijn beslissing terugkomt en alsnog bij de politie blijft werken. Ondanks het feit dat zijn oude collega’s hem met open armen ontvangen, blijft Wallander met name in het begin van De Man Die Glimlachte doorlopend twijfelen over de juistheid van zijn keuze. Vooral als er tijdens het onderzoek naar de dood van de advocaat een aanslag op hem wordt gepleegd die hij ter nauwe nood weet te overleven. Maar tegelijkertijd lukt het hem een meer dan uitstekende werkrelatie op te bouwen met de nog jonge Ann-Britt Höglund, een nieuwe rechercheur die in wezen een vertegenwoordiger is van een nieuwe generatie politiemensen.
Vond ik in het vorige boek dat de depressieve overpeinzingen van Kurt Wallander af en toe een wat negatieve stempel op het verhaal gingen drukken, was daar wat mij betreft in De Man Die Glimlachte geen sprake meer van. Nog altijd zijn er zwaarmoedige gedachten, maar met name door de inbreng van Höglund begint Wallander nu ook langzaam wat vertrouwen in de toekomst te krijgen. Hij heeft door dat de politie met nieuw bloed in staat is goede rechercheurs op te leiden en door de samenwerking met zijn nieuwe collega krijgt hij duidelijk meer zin in zijn werk als politieman en als voorbeeld voor de aanstormende jeugd. Hoewel hij dat in dit boek zelf nog nauwelijks lijkt te beseffen. Het verhaal is deze keer wat minder gecompliceerd maar wel weer uiterst zorgvuldig in beeld gebracht. Met een goed oog voor detail trekt Mankell de lezers met veel vaart door het verhaal en heb je constant het gevoel dat je overal met je neus bovenop staat. Het is bijna alsof je een film ziet in plaats van het feit dat je met je ogen de witte pagina’s aan het verslinden bent.
In De Man Die Glimlachte verzeilt Wallander in de harde wereld van het wereldwijde zakenleven, waar onzichtbare mannen achter de schermen aan de touwtjes trekken en nauwelijks te traceren zijn. “Achter elk groot fortuin zit vaak een misdaad”, is een uitspraak van één van de mensen in het boek en in dit geval komt de politie van Ystad van alles op het spoor. Moord, bedreiging, aanslagen, intimidatie en zelfs de mogelijke handel in organen. Daar doorheen gevlochten zitten dan ook nog eens een groot aantal morele en ethische dilemma’s en een paar aardige maatschappij kritische vraagstukken. Maar bovenal geeft het boek een inzichtelijk en geloofwaardig beeld van een politieonderzoek dat zich soms weken en maanden kan voortslepen en dat onderweg constant gered wordt door toevallige ontdekkingen en door bekende feiten die plotseling op de juiste plaats vallen en daardoor een nieuwe betekenis krijgen.
Het leuke van de boeken van Henning Mankell is toch wel dat Kurt Wallander een goede rechercheur is, maar tevens niet onfeilbaar. Veel van wat hij doet of ontdekt gebeurt door puur toeval, geluk of puur op intuïtie. Op zich geen slechte eigenschappen als een politieman hier op kan rekenen, maar het maakt Wallander veel menselijker dan de hoofdpersonen in veel andere politieromans. Daarnaast zijn er de bekende twijfels van de man zelf die voor veel mensen best wel herkenbaar zijn. Daar komt bij dat hij vaak slecht kan slapen, soms teveel drinkt en midden in het bos toch even stiekem zijn blaas gaat legen. De dader in De Man Die Glimlachte gaat achter de tralies, maar mijn eigen glimlach wordt steeds groter.
Ik ben een fan.
|
|
| Bezoekersrecensies |
  |
Door Francis Alderweireldt
op 18 juni 2003
|
Schrijvers als Mankell behoren tot de hoogste klasse in thrillerland. Eens je vertrouwt bent met het hoofdpersonage Kurt Wallander kun je er niet meer vanaf. Hij staat als een huis, een levend iemand die zo van het papier kan afspringen... Het is weinig schrijvers gegeven. Ook de andere personages zijn levensecht en intrigerend op papier gezet. Dit is niet dé beste Wallander-thriller maar weer een stevig verhaal dat je geen moment loslaat en dat je zo uitleest... Absolute must deze serie!
|
|
|
Door Henk Voerman
op 14 oktober 2003
|
Knap van Mankell is dat hij dit boek laat beginnen als een soort vervolg van De witte leeuwin. Hij beschrijft op indrukwekkende wijze hoe Wallander in de vernieling is geraakt, probeert met zichzelf in het reien te komen en laat hem dan op knappe en menselijke wijze de draad weer oppakken. Wallander lijkt zijn leven te hebben gebeterd en is minder solistisch maar op het einde van het verhaal, wat erg goed is maar niet zo verrassend, vervalt hij toch weer in zijn oude fout. Zeker weer een aanrader en in mijn beleving vier sterren.
|
|
|
Door Jos
op 07 maart 2004
|
Een goed boek, al ben ik het niet eens met het oordeel van velen dat Mankell zo'n goede schrijver (= stilist) is. Ik vind Mankell een prima verteller maar een houterige schrijver. Let maar eens op de dialogen! Voor de deel heeft dat denk ik ook met de vertalingen te maken, al kan ik dat moeilijk controleren (spreek en lees geen Zweeds!).
|
|
|
Door Ate Hoekstra
op 15 april 2004
|
Enkele maanden na mijn kennisming met Mankell dankzij Moordenaar zonder gezicht ben ik in dit boek begonnen. Eerlijk gezegd had ik meer van dit boek verwacht. Het verhaal kent namelijk weinig verassingen, en wordt daardoor langdradig. Wel mooi is dat Mankell erin slaagt van Kurt Wallander een echt levend personage te maken, en dat is iets wat je helaas te vaak anders ziet in thrillerland.
|
|
|
Door Maarten B.
op 17 april 2004
|
Van alle vertaalde Mankell verhalen vind ik dit het minste. Ondanks de heldere karakters vind ik dit verhaal te zeer bij de haren getrokken.
|
|
|
Door Ine
op 30 augustus 2004
|
Een pakkend verhaal, leest als een trein, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het hier en daar ook wel erg onwaarschijnlijk vind. Met name aan het einde: daar doet Wallander in mijn ogen wel erg stomme dingen en komt hij op een gegeven moment ook over als een soort Rambo, als hij in zijn eentje een paar getrainde bewakers overmeestert omdat ze hem achter zich laten lopen. Erg, erg onwaarschijnlijk. Ook kom ik regelmatig wat inconsequente dingen tegen. Zoals aan het eind van het boek, als het Wallander met een list lukt een zwaarbewaakte poort te laten openen door een bewaakster, die, als hij het terrein weer verlaat, niet meer ter sprake komt, net zomin als de poort die bij zijn komst nog hermetisch gesloten was.... Die lijkt ineens wagenwijd open te staan. Jammer. Maar het doet niets af aan het spannende verhaal en de goed beschreven menselijke relaties. Ik heb de eerste vier boeken nu gelezen (zeer kort na elkaar) en ga de rest ook lezen!
|
|
|
Door Lyda gort
op 16 september 2004
|
Dit is het eerste boek dat ik van Mankell gelezen heb naar aanleiding van alle lovende kritieken die ik op Crimezone las omtrent Mankell. Ik vind in de eerste plaats dat een thriller (afgezien van de geloofwaardigheid en een kloppend geheel dus zonder losse eindjes) spannend moet zijn. Een literair niveau is wat mij betreft niet nodig maar als daarvan ook sprake is, dan is dat wat mij betreft bij het genre thrillers meegenomen. Alhoewel ik regelmatig in thrillers kromme zinnen of taalfouten tegenkom (mogelijk gewoon slechte vertalingen) en ik dit in dit boek niet tegenkwam vind ik nog niet dat er sprake is van literair niveau. Ik vind dit boek absoluut goed geschreven maar dat is niet de reden dat ik het uitgelezen heb. Ik vond het eigenlijk gewoon heel goed vertoeven in het gezelschap van inspecteur Wallander diens ups en vooral downs en zijn visie omtrent de samenleving waarin hij verkeert (oorzaak en gevolg of andersom de kip en het ei). Ik vind psychologische thrillers niet altijd interessant maar op dit gebied komt hij me geloofwaardig voor.
|
|
|
Door Arne
op 01 maart 2005
|
Dit vond ik nog een redelijk goed boek. Redelijk verhaal maar ik vind dat er niet veel spanning in terug te vinden is. Alleen op het eindeals hij de moordenaar bijna te pakken heeft. Het begin is ook goed omdat dit verder gaat op het vorige en je zo eigenlijk een vloeiende overgang hebt tussen de 2 boeken. Ik hoop dat zijn volgende weer iets beter zullen zijn want ik lees ze namelijk in volgorde. De witte leeuwin vind ik tot nu toe het beste.
|
|
|
Door Rikkesoft
op 27 december 2005
|
Eindelijk worden mijn verwachtingen ingelost. Na 2 boeken die ik als ongeloofwaardig ervoer, komt dit verhaal terug op het niveau van het eerste boek van de Wallander-reeks: een politieroman van het zuiverste soort, met een geloofwaardig hoofdpersonage, die ondanks vele twijfels, een gedreven speurder is.
In het begin van dit verhaal is Wallander vastbesloten zijn politiecarriere op te geven, maar de moord op een kennis van hem maakt dat hij terugkeert naar zijn collega's. Hier vindt hij een ook een nieuwe pientere collega, waar hij het professioneel zeer goed mee kan vinden, en hun zoektocht naar de moordenaar wordt door de schrijver aangegrepen om een paar pijnpunten van de maatschappij onder de aandacht te brengen: de onderbezetting van het politie-apparaat; de globalisering van de economie; de organenhandel en de bijna onschendbaarheid van de rijke weldoener passeren de revue.
Dit alles wordt gebracht in de typische Mankell stijl, die enerzijds, als een journalist, bijna klinisch, verslag uitbrengt van het onderzoek, op een manier alsof je zelf rondloopt op het politiebureau, en anderzijds erover waakt dat zijn personages menselijk blijven. Het blijkt telkens maar weer dat ze één voor één wel wat problemen uit het verleden meedragen, en dat dit verleden hun handelingen beïnvloed. Deze diepgang valt je waarschijnlijk niet zo op als je de reeks niet in volgorde leest, wat trouwens zonder probleem kan, maar deze evolutie doorheen de serie geeft toch een meerwaarde aan het geheel, die maakt dat de personages mensen uit de straat zouden kunnen zijn.
Dit boek - voor mij een waardig afsluiter van leesjaar 2005 - is een maatstaf in het genre, een juweeltje, een boek dat je moet gelezen hebben. Ik kijk al uit naar het volgende verhaal in de reeks.
|
|
|
Door verbanck Hilde
op 26 juni 2006
|
Was het eerste boek dat ik van Henning Mankell heb gelezen. De schrijfstijl, inhoud, en de diepgang van het boek sprak mij direct aan.
Vanaf de eerste bladzijde boeit hij de lezer, en ook het privéleven van inspecteur Kurt Wallander heeft je het gevoel of je zelf in het verhaal zit.
Het boek boeide mij zodanig dat ik intussen al de boeken van H. Mankell heb gelezen.
|
|
|
(175)
