| Auteur: |
Mankell, Henning |
| Titel: |
Honden van Riga |
| |
Hundarne i Riga |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
oktober 2009 (herdruk) |
| ISBN: |
9789044515824 |
| Uitgever: |
De Geus |
| Vertaler: |
Cora Polet |
| Pagina's: |
320 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
 
|
|
Honden van Riga (1998)
Henning Mankell
|
|
Op een winterse dag spoelt een rubbervlot met twee dode mannen aan op de zuidkust van het Zweedse Skåne. Na een anonieme tip stelt de politie een onderzoek in. De mannen zijn vóór hun executie gemarteld. Identificatie aan de hand van hun gebit levert een spoor op dat Wallander naar de Letse hoofdstad Riga voert. Daar dreigt hij een pion te worden in een Baltische intrige.
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Ine
op 30 januari 2003
|
Soms ontroerend
Het tweede boek uit de 'Wallander-reeks' begint met de vondst van een vlot met twee dode mannen vlakbij Ystad, de woonplaats van Wallander. Dit leidt er onder andere toe dat de politie van Ystad bezoek krijgt van de immer rokende majoor Liepa uit de Letse hoofdstad Riga. In het politiebureau levert de rokende majoor de nodige commotie op. Enige tijd later gaat Wallander voor ondersteuning van een onderzoek door de Letse autoriteiten naar Riga. De sfeer van deze hoofdstad met oude communistische kenmerken wordt door Mankell beklemmend beschreven.
Als Wallander uiteindelijk nog eens illegaal naar Riga afreist begint het meest spannende gedeelte van de Honden van Riga. Bij de zoektocht naar de moordenaar ontmoet Wallander Baiba Liepa en haar medestanders met hun politieke idealen. De strijd van de 'honden' om de macht geeft een beeld van corruptie en machtswellust in een ontredderde samenleving. Natuurlijk ontmoeten we ook weer de altijd mopperende vader van Wallander, Bjork, Svedberg, Martinson, Ebba en de andere collega's op het bureau.
Al met al een spannend boek dat ook verhaalt over de spanningen in de Baltische staten rond 1990. En hierover vertelt Mankell op een toegankelijke manier, zonder dat het te politiek of saai wordt. Zeer spannend, soms ontroerend en goed gedocumenteerd.
|
|
|
Door Crimezone|Miranda
op 03 oktober 2003
|
Het blijft intrigeren
Honden van Riga begint met het aanspoelen van een rubberboot met daarin twee lijken. De lijken bieden geen aanknopingspunt wat betreft identiteit of afkomst. Inspecteur Kurt Wallander en zijn team staan voor een raadsel. Er wordt met behulp van deskundigen bekeken waar de boot vandaan zou kunnen komen en uiteindelijk komen ze er achter dat de boot afkomstig is uit Letland. Majoor Liepa, politieagent uit Letland, komt de Zweden assisteren met het onderzoek. Vlak nadat majoor Liepa weer naar huis is gegaan, wordt hij vermoord. Dan beginnen de intriges pas echt. Wallander reist naar Riga om zijn Letse collega’s te assisteren bij het onderzoek naar de moord op Liepa, maar ondervindt direct veel tegenwerking. Uiteindelijk blijkt dat de moord op Liepa zijn oorsprong vindt in de grote politieke tegenstellingen die het land verscheuren. Wallander krijgt te maken met grote politieke belangen, corruptie en mensen die er alles voor doen om hun ideologie verwezenlijkt te zien worden. Met gevaar voor eigen leven probeert Wallander het recht te laten zegevieren.
Dit tweede boek over inspecteur Wallander neemt een bijzondere plaats in de reeks in doordat het én een groot politiek verhaal vertelt én een boek is waarin Wallander grotendeels solo opereert. Mankell schetst met veel kennis van zaken over de problemen die destijds de Baltische staten teisterden. Daardoor is het boek wel enigszins gedateerd, we weten dat er ondertussen wel wat is veranderd. Desalniettemin levert het boek veel inzichten in de problematiek van pakweg 10 jaar terug. En daarbij is het ook dus nog gewoon een spannend misdaadverhaal. Hier en daar verliest het verhaal iets van zijn geloofwaardigheid, Wallander heeft wel heel veel over voor de ‘goede zaak’. Dat er een vrouw in het spel is waar hij het feitelijk allemaal voor doet, maakt wel weer veel goed. En zoals we van Mankell gewend zijn, is het boek heel vaardig geschreven en blijft het intrigeren. Kortom: mooie politieke inbedding, sterk verhaal, goed boek.
|
|
|
Door Crimezone|Marco
op 17 mei 2004
|
Een gedurfd verhaal
Zweden wordt opgeschrikt door het aanspoelen van een reddingsvlot, met daarop twee mannen die door geweld om het leven zijn gekomen. Dit opzienbarende feit brengt inspekteur Wallander uit Ystad in actie. Hij en zijn collega's weten de identiteit van de mannen te achterhalen. Er zou sprake zijn van een criminele afrekening. Maar, waarom werden de lijken dan niet verzonken?
De twee slachtoffers komen uit Letland, waarna het rechercheteam tijdelijk bijgestaan wordt door de Letse collega majoor Liepa. Wanneer die vermoord wordt, moet Wallander naar het Letse Riga om de zaak te onderzoeken.
Henning Mankell neemt de lezer ook terug in de tijd, toen de USSR uit elkaar gevallen was, maar de invloed van Rusland in de Baltische staat Letland nog dagelijks voelbaar was. Uiteraard is Honden van Riga geschreven in die woelige tijd, begin jaren negentig. Mankell laat Wallander ontdekken dat Liepa waarschijnlijk vermoord is door een van de twee kolonels van de politie in Riga. Maar, wie van de twee?
Naarmate het boek vordert, krijgt het boek meer en meer de proporties van een avonturenroman. Hoewel Wallander de dader probeert te ontmaskeren, moet hij vooral uit handen van achtervolgers blijven. Dat is spannend, hoewel sommige plotontwikkelingen ongeloofwaardig blijven. Waarom vertrouwt Wallander bijvoorbeeld opeens een van de verdachte kolonels? En, hoe kan Wallander zich uit een bijna onmogelijke situatie in een pakhuis redden? Ook wordt de vraag waarom de lijken op het vlot niet verzonken waren niet naar mijn tevredenheid beantwoord. Of, waarom was het nodig dat Wallander de moord op Liepa in Letland ging onderzoeken?
Zolang ik maar niet te lang blijf stilstaan bij die onbevredigende aspecten van het boek, blijft er een gedurfd verhaal over. Goed geschreven, en spannend tot op het eind.
|
|
|
Door Crimezone|Eric
op 05 juni 2004
|
Een lichte tegenvaller
Na het uitstekende Moordenaar zonder gezicht was Honden van Riga het tweede boek van Henning Mankell dat ik heb gelezen. Vrij in het begin kwam Björk, de baas van Kurt Wallander, met een prachtige zin (“Zweden is een fantastisch land. Ik geloof dat ik moet overgeven”) waarna ik er nog eens extra goed voor ging zitten. In de hierboven geplaatste recensies staat al duidelijk omschreven waar dit boek van Mankell precies over gaat en dat wil ik hier dan ook niet allemaal weer gaan herhalen. Feit is dat een heel groot en belangrijk deel van Honden van Riga zich afspeelt in het Letland van ruim tien jaar geleden, waarbij de afbrokkelende macht van de Sovjet Unie zeer prominent aanwezig was. Wallander komt er terecht in een web van intriges en weet daarbij niet of nauwelijks wie hij moet en kan vertrouwen. Hij spreekt de taal niet en beschikt ook niet over de middelen om een serieus politieonderzoek te houden. Al snel voelt hij zich de speelbal van de machtige kolonels die in het land aan de touwtjes trekken.
De naargeestige en troosteloze sfeer van het communistische land hangt als een deken over het verhaal en het is werkelijk razend knap dat Henning Mankell dit beeld zo visueel weet te maken in het boek. De beklemmende angst van de bewoners, de grote armoede en de steeds sterker opbloeiende hoop op grote sociale en economische veranderingen zijn een intrigerend thema dat als een rode draad door het boek loopt. Maar daarmee kwam het verhaal dat Mankell tegen deze achtergrond wilde vertellen behoorlijk in de verdrukking en had ik grote moeite om tijdens het lezen mijn aandacht bij het verhaal te houden. Op een aantal vlakken was het vrij ongeloofwaardig en de plotwisselingen wisselde elkaar vaak zo snel af dat ik de draad soms volledig kwijt was. In de laatste honderd pagina’s kwam er wel wat meer actie in, maar als een wonder bleek Wallander – als één van de weinige – toch in staat te zijn om het geweld te overleven. De korte liefdestragedie die Mankell in het boek heeft verweven was heel aardig en maakte van Wallander wederom een zeer geloofwaardig persoon.
In z’n totaliteit viel het boek mij echter toch tegen. Zeker niet slecht, maar niet het boek dat ik had verwacht na het eerder genoemde Moordenaar zonder gezicht. Al ben ik nog altijd van plan om al zijn boeken te lezen, want de klasse van de auteur staat ook na dit boek nog altijd buiten kijf.
|
|
| Bezoekersrecensies |
 |
Door Floor de Graaff
op 06 februari 2003
|
Zelden heb ik een boek gelezen dat de beklemming van een politiek systeem, in dit geval het postcommunistische klimaat in Letland, zo goed weergeeft.
In zijn zoektocht naar de moordenaars van in Zweden aangespoelde drenkelingen gaat commissaris Wallander naar Riga, hoofdstad van Letland. De duisternis en kou van klimaat en land zijn tastbaar in het verhaal. Een politieke thriller? Dat is een omschrijving die dit boek tekort doet: het is een roman met een spanning en lading die ik niet vaak ben tegengekomen.
|
 |
Door Elvee
op 11 februari 2003
|
Honden van Riga is de minst geslaagde Mankell die ik tot dusver gelezen heb. Wallander maakt een tweeslachtige indruk. Enerzijds is hij de depressieveling die niets meer van het leven verwacht, anderzijds de daadkrachtige smeris die de hele wereld wil verbeteren. Die karakteristieken heeft hij in meer boeken, maar waar ze anders nog enigszins geloofwaardig samengaan (geen enkel mens is immers een toonbeeld van consequentie), staan die eigenschappen in dit boek te zeer op zichzelf. Geen moment wordt duidelijk waarom Wallander per se in zijn eentje de held wil uithangen en zelfs zijn eigen collega's in het ongewisse laat. Los daarvan is het beeld dat van Riga wordt opgehangen nogal clichématig, als in een slechte spionagefilm uit de Koude Oorlog.
Dat ik er toch drie sterren voor geef, ligt aan Mankells schrijfstijl, waarin geen woord te veel voorkomt en die borg staat voor spanning, zelfs al is het een ongeloofwaardig verhaal.
|
|
|
Door M. Jansen
op 09 maart 2003
|
Een bijzonder spannende Mankell, met enkele zwakke kanten. Ik heb dit boek in 1 ruk uitgelezen wat niet zo vaak voorkomt en op zich goed zou moeten zijn voor 4 of 5 sterren. Maar het plot kent enkele zwakke punten.
De zoektocht is in feite beperkt tot het vinden van een dossier (opgesteld door een vermoorde agent) dat alle antwoorden bevat. De ingeving hoe dit dossier moet worden gevonden (precies op de goede plek natuurlijk en nog net op tijd) is niet bijzonder realistisch. Ook de metamorfose aan het eind (de bad guy is natuurlijk net de ander) ziet de geoefende lezer ver van te voren aankomen.
|
|
|
Door Henk Voerman
op 13 september 2003
|
Mankell weet in dit boek een sfeer te scheppen waarbij je je als het ware zelf in de stad Riga aanwezig voelt. Alleen het verhaal, wat overigens goed in elkaar zit, is wat onwaarschijnlijk vanwege het toch wel erg solistische optreden van Wallander. Ook jammer vind ik het dat hij, voor een politieman, teveel drinkt en vaak dronken is en dat dit nogal sterk naar voren komt. Maar ja, het geeft ook de zwakheden aan en de politieman is ook maar een mens. Maar het boek is een stevige aanrader en ik ben dan ook direct begonnen in De witte leeuwin. Honden van Riga krijgt van mij drie sterren omdat ik het een goed boek vond maar om eerder genoemde reden is mijn waardering toch minder dan het eerste boek, Moordenaar zonder gezicht.
|
|
|
Door Jos
op 28 maart 2004
|
Honden van Riga stelt mij toch enigszins teleur. Het gewelddadige, ongeloofwaardige einde is wel erg over the top. Psychologisch is het weinig overtuigend. Dat het boek toch nog drie sterren verdient is te danken aan de spanning, die wel degelijk goed is opgebouwd. Maar de melancholieke Wallander als een soort losgeslagen Dirty Harry? Dat past de goede man niet zo...
|
|
|
Door Hans van den Berg
op 30 april 2004
|
Dit vind ik, met Honden van Riga, een van de mindere boeken van Mankell. De plot loopt een beetje uit de hand, waardoor je het gevoel krijgt dat het toeval een te grote rol speelt. Dat de moordenaar zijn dochter opzoekt is bepaald geen verrassing. Toch? Misschien moeten we hem maar vragen dat soort dingen niet meer te doen. Verder is Mankell natuurlijk een echte topper.
|
|
|
Door Rik van Schaik
op 13 juli 2004
|
Ik begrijp persoonlijk helemaal niks van de Wallander-gekte. Ik heb drie delen gelezen (Moordenaar zonder gezicht, Honden van Riga en Het graf - Midzomermoord heb ik na 120 blz weggelegd) maar heb inmiddels de complete serie naar De Slegte gebracht.
Het is mij werkelijk te traag. Bovendien vind ik dat Wallander wel erg vaak neerslachtig en depressief is. Tientallen bladzijden loopt die te wikken en te wegen over gezondheid, familierelaties en of hij niet eens een andere baan moet vinden. Sorry maar voor mij ontbreekt iedere kraak en smaak. De misdaden spreken mij niet tot de verbeelding, spanning duurt veel te lang en in Honden van Riga heb ik het helaas geen moment beleefd.
Ik ga zijn volgende serie (ik heb begrepen dat die op komst is) weer proberen. Ik hoop op een iets stoerdere en vlottere detective. Die mag best menselijk zijn, maar niet tientallen bladzijden lang. Robert Goddard bereikt dat effect bij mij wel maar heeft veel meer vaart.
|
|
|
Door Remko Meddeler
op 03 augustus 2004
|
Een matige overall-score tot nu toe, waar ik het nu eens niet mee eens ben. Er zit veel in alles wat er over dit boek reeds geschreven is, maar Mankell is gewoon een rasverteller die ook een verhaal-met-gaten spannend en voldoende geloofwaardig kan maken. Wanneer heeft u voor het laatst gelezen dat de hoofdpersoon tijdens een spannende speurtocht zich moest ontlasten in de dichtstbijzijnde papierbak?
Het boek is echt vier sterren waard. Misschien heeft het geholpen dat ik het boek tijdens mijn vakantie in Zweden gelezen heb?!
|
|
|
Door Arne
op 03 december 2004
|
Dit boek vond ik persoonlijk iets minder. Ik ben de reeks wel in volgorde aan het lezen en vond dan ook Moordenaar zonder gezicht veel beter. Veel meer spanning dan in dit boek. Ik vond nochtans dat het goed begon met die moorden op de mannen in het vlot. Eens de zoektocht naar de moordenaar(s) verder gaat in Letland vond ik dat het verhaal stilviel. Er gebeurde te weinig en daardoor wat aansleept. Wanneer Wallander dan voor de 2e keer terug gaat naar Letland, gaat het plotseling razendsnel en druipt de spanning ervanaf. Wanneer hij op zoek moet gaan naar de documenten vind ik dit soms iets te toevallig. Hopelijk zal de volgende heel wat beter zijn maar aan de recensies te zien, zal het waarschijnlijk zo zijn.
|
|
|
Door Snoepytje
op 29 oktober 2005
|
Ik had eerder Dwaalsporen van Henning Mankell gelezen en in vergelijking hiermee stelde Honden van Riga mij echt teleur. Het boek is allesbehalve spannend en de herhalingen kwamen mijn oren uit. Ook onbelangrijke feiten, zoals de dringende onlasting van Wallander in een vuilbak, kregen teveel aandacht. Dit alles deed het verhaal enorm vertragen en ik had echt moeite om tot het einde verder te lezen. Het einde is dan ook redelijk ontgoochelend en niet origineel. Ik raad iedereen dan ook aan om de andere thrillers van Henning Mankell te lezen vooraleer mensen een verkeerd beeld van zijn schrijfkunsten krijgen. Want ik weet dat Henning Mankell veel meer dan dit in zijn mars heeft!!
|
|
|
Door Rikkesoft
op 05 november 2005
|
Als een rubberboot, met 2 lijken erin, aanspoelt op de kust in de buurt van Ystad, wordt Kurt Wallander bij het onderzoek betrokken.
De zaak leidt tot een samenwerking tussen de Zweedse en Letse authoriteiten, en een groot deel van het verhaal speelt zich af in Riga, de hoofdstad van Letland.
Het idee om een westerling te droppen in een communistisch land, waar niets voor de hand ligt, is geen uniek gegeven, maar Mankell levert hier uitstekend werk. Hij schetst doeltreffend de botsing van de culturen en het leven onder het Russische bewind, precies zoals wij het ons hier voorstellen. Of deze beschrijvingen waarheidsgetrouw zijn, of enkel berusten op onze vooroordelen, laat ik in het midden, maar ik kon mij er volledig in vinden.
Waar ik me echter niet kon in vinden was de denkwijze van Wallander. Zijn manier van handelen past helemaal niet bij het karakter van de Wallander, zoals ik hem uit het vorige boek (Moordenaar zonder gezicht) kende. Dit kon evengoed een totaal ander personage geweest zijn, en dat zorgt ervoor dat de geloofwaardigheid van het verhaal een serieuze knauw krijgt.
Ook stel ik mij vragen bij het nut van sommige randpersonages: de drie personen die door binnenlandse zaken en het hoofdkwartier van de politie gestuurd worden om het team van Wallander te versterken en te helpen, dragen niets wezenlijks bij tot het verhaal, en zijn na ca 25 blz al terug uit het boek verdwenen.
Dit is geen slecht boek, maar het kon beter. Zeker als je ook het eerste Wallander verhaal gelezen hebt, valt dit wat tegen.
|
|
|
Door A. Bakker
op 04 april 2006
|
Tegenvaller: Wallander die als een soort James Bond door Letland banjert en doldwaze avonturen beleefd, waaruit hij heelhuids en verliefd tevoorschijn komt.
De politieke aspecten in het verhaal zijn echter interessant en door Mankell zodanig beschreven dat de lezer begrijpt hoe de situatie begin jaren '90 in Letland was. Vanuit één kant belicht, dat dan weer wel.
Misschien heb ik het wel helemaal mis, maar ik krijg de indruk dat Mankell de destijdse misstanden in Letland aan de kaak heeft willen stellen en die vervolgens verpakt heeft in een dun thrillerverhaal, dat onlogisch in elkaar steekt en niet spannend is (het was bij vlagen zelfs slaapverwekkend). Immers, je weet van tevoren dat het goed afloopt, er zijn na dit boek nog vele 'Wallanders' verschenen.
Toch drie sterren, al heb ik twee overwogen. Twee staat echter zó dichtbij 'Laat maar zitten...', dat hoeft nou ook weer niet.
|
|
|
Door Rik van der Tang
op 10 oktober 2006
|
Na de boeken Midzomermoord en Moordenaar zonder gezicht gekocht (impulsaankopen) en met zeer veel plezier gelezen te hebben, heb ik mijzelf getrakteerd op de overige 7 delen van de Kurt Wallander reeks. Vanzelfsprekend begon ik derhalve met deel 2, Honden van Riga.
Het leest lekker weg, maar het af en toe bekroop mij het gevoel dat dit verhaal van Mankell enigszins autobiografisch is. Want telkens als de hoofdpersoon Kurt Wallander naar de wiskeyfles grijpt of heeft gegrepen, of thee heeft gedronken, krijgt het verhaal een andere, soms zelfs bizarre, wending.
Kenmerkend voor dit dunste boek uit de Wallander-serie, is het feit dat sommige lijnen niet of onzorgvuldig worden uitgewerkt. Daardoor lijkt de hoofdpersoon af en toe over "Ludlumiaans geluk" en te beschikken.
Niettemin is dit een prima boek, welke men zeker gelezen dient te hebben om deel 3 (De witte leeuwin) volledig te kunnen volgen.
|
|
|
(254)
