| Auteur: |
Mankell, Henning |
| Titel: |
Moordenaar zonder gezicht |
| |
Mordare utan ansikte |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
december 2009 (herdruk) |
| ISBN: |
9789044514223 |
| Uitgever: |
De Geus |
| Vertaler: |
Cora Polet |
| Pagina's: |
299 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
 
|
|
Moordenaar zonder gezicht (1997)
Henning Mankell
|
|
Inspecteur Kurt Wallander is bezig de dubbele moord op een ouder boerenechtpaar te onderzoeken, een moord die de politie van Ystad omschrijft als ‘een menselijk slachthuis’. Hij ontdekt dat er politiek-maatschappelijk gevoelige kanten aan de zaak zitten. Omdat er vermoedens leven dat buitenlandse vluchtelingen bij de moord betrokken zijn, probeert Wallander zijn onderzoek angstvallig buiten de publiciteit te houden. Tevergeefs. Vanaf dat moment beginnen tegenstanders van de Zweedse asielpolitiek het onderzoek op hoog niveau te manipuleren...
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Ine
op 19 januari 2003
|
Wallander wekt bij mij sympathie
Dit is het eerste boek uit de Wallander reeks. We maken kennis met Wallander, Ebba, Linda, Rydberg, de Auerhahn, de vader van Wallander en alle anderen in Ystad en omgeving. Het boek begint met een gruwelijke dubbelmoord. Mankell laat zien dat speurwerk gedaan wordt door mensen van vlees en bloed. Wallander zit in een slechte periode van zijn leven. De scheiding van zijn vrouw, het slechte contact met zijn dochter en de eeuwige verwijten van zijn vader. Daarnaast is er zijn passie voor het oplossen van misdaden en zijn zorgen om de Zweedse samenleving. Uiteindelijk worden de moorden opgelost dankzij hard werken.
Prima boek, toegankelijk en met veel vaart geschreven. Wallander wekt bij mij sympathie, ondanks of juist dankzij zijn zwakheden en getob.
|
|
|
Door Crimezone|Miran
op 27 januari 2003
|
Een beetje wennen
Het boek gaat over een brute moord op een bejaard echtpaar. Vanwege het vermoeden dat er buitenlandse daders betrokken zijn bij de moord, laait het racisme in Ystad en omgeving flink op. Inspecteur Kurt Wallander krijgt te maken met racistische aanvallen, en dat terwijl hij zelf ook al niet goed in zijn vel zit en vele familieproblemen heeft.
Mijn hernieuwde kennismaking met Kurt Wallander is me goed bevallen. Na het tegenvallende boek De witte leeuwin, ben ik nu 'om' en ga ik meer Mankells lezen. Kurt Wallander blijkt een gedreven rechercheur, met het hart op de goede plaats, al is hij niet altijd even handig. Het plot is spannend, zeker doordat het een politiek tintje krijgt. Ik moet een beetje wennen aan Mankells stijl van schrijven. Sommige zaken worden uitgesponnen en sommig zaken worden heel kort door de bocht opgeschreven. Zo verstrijken er in de laatste 10 pagina's wel ongeveer 10 maanden, maar duurt een dag in het begin soms ook 4 pagina's. Toch houden deze tempo-wisselingen het verhaal wel interessant.
En Kurt Wallander is een heerlijke hoofdpersoon. Ik verheug me op een volgende kennismaking.
|
|
|
Door Crimezone|Eric
op 30 mei 2004
|
Een absolute aanbeveling
Johannes en Maria Lövgren worden letterlijk afgeslacht in hun afgelegen boerderij. Op het moment dat de politie ter plaatse is blijkt de vrouw nog te leven, maar even later komt ook zij in het ziekenhuis te overlijden. Uit haar laatste woorden valt op te maken dat de daders mogelijk buitenlanders zijn geweest. Het onderzoek komt in handen van Kurt Wallander, die ontdekt dat de Lövgrens geen vijanden hadden, niet rijk waren en geen geld in hun huis bewaarden. Het motief voor de dubbele moord is daarom een raadsel en over veel aanknopingspunten lijkt hij dan ook niet te beschikken.
Wallander is een rechercheur waar je tijdens het lezen al snel sympathie voor voelt. Hij vergeet soms zijn tanden te poetsen, komt er zomaar achter dat hij hoog nodig schoon ondergoed moet aantrekken, drinkt soms te veel alcohol, leegt langs de kant van de weg zijn volle blaas, ziet zijn gewicht snel toenemen en probeert aan het eind van de maand vaak tevergeefs wat geld over te houden om luxe spullen te kopen. Met andere woorden: het is bijna een mens van vlees en bloed en kan zomaar iemand zijn binnen je eigen kennissenkring. Hoewel hij als politieman de touwtjes duidelijk in handen heeft, blijkt hij binnen zijn privé-leven af te glijden naar een zeer bedenkelijk niveau. Hij kan de scheiding die zijn vrouw Mona in werking heeft gezet niet accepteren en het verloren contact met zijn dochter Linda slaat een groot emotioneel gat in zijn hele bestaan. Psychisch raakt Wallander dan ook behoorlijk van slag, waarbij slapeloosheid slechts één van de vele bijverschijnselen is. Daarnaast verloopt ook de relatie met z’n vader alles behalve soepel waardoor hij nauwelijks nog enige houvast heeft om zich buiten zijn werk om nog enigszins staande te houden. Hij begraaft zich daarom in zijn werk maar twijfelt ook regelmatig aan het feit of hij uiteindelijk wel bestand is tegen de verloedering van de huidige maatschappij.
Net als in Nederland leeft ook in Zweden het immigratieprobleem. In dit eerste boek van Henning Mankell over Kurt Wallander speelt dat gegeven een grote rol en tijdens het onderzoek naar de moord op het oude echtpaar komen veel racistische elementen naar boven drijven. Maar langzaam maar zeker lukt het Wallander om een aantal sporen te vinden die hij kan volgen, maar vaak blijken het doodlopende paden te zijn. In Moordenaar zonder gezicht wordt het klassieke speurwerk van de politie uitstekend in beeld gebracht. De frustratie als er geen resultaten komen, de gevolgen voor het privé-leven van de betrokken rechercheurs, de contacten met de pers en de druk van buitenaf. De schrijfstijl van Mankell is daarbij uiterst prettig, met veel korte zinnen, maar ook zeer gedetailleerde beschrijvingen. De oplossing van de moorden komt uiteindelijk heel onverwachts, nadat het onderzoek op een gegeven moment helemaal vast is gelopen. Het uiteindelijke plot zit verpakt in de laatste dertig pagina’s en ontstaat op een moment dat je er bijna niet meer in gelooft. De politieke lading die in het boek zit verpakt werkt absoluut niet storend maar geeft juist een extra dimensie aan het verhaal. Het maakt de inhoud van het boek zeer herkenbaar en maakt de twijfels van Wallander dat er mogelijk behoefte is aan een heel nieuw soort politiemensen heel begrijpelijk.
Mijn eerste kennismaking met Henning Mankell en Kurt Wallander is mijn heel goed bevallen. Heel jammer dat ik deze boeken nu pas ontdek, maar het voordeel is dat ik er nog zeven ongelezen in de kast heb staan. Ik kan dit boek aan werkelijk iedereen aanbevelen, want je weet niet wat spanning en goed politiewerk is, totdat je een boek van Mankell hebt gelezen.
|
|
| Bezoekersrecensies |
 |
Door Patricia de Jong
op 04 mei 2009
|
Mördare utan ansikte van Henning Mankell werd in 1991 uitgebracht in zijn geboorteland Zweden. Zes jaar later kwam het boek ook in Nederland uit onder de titel Moordenaar zonder gezicht. Voor dit boek won hij in 1992 de Glazen Sleutel, ofwel de prijs voor het beste Scandinavische misdaadboek.
Inspecteur Kurt Wallander arriveert bij de afgelegen boerderij van Johannes en Maria Lövgren. Hier is hij getuige van een brute slachtpartij. Johannes leeft niet meer en Maria wordt ter nauwer nood gered. In het ziekenhuis komt Maria te overlijden maar vlak voordat zij haar laatste adem uitblaast, geeft ze aan dat degene die haar dit heeft aangedaan de buitenlandse nationaliteit heeft.
Wanneer er in de buitenwereld wraakacties gepleegd worden tegen asielzoekers, weet Wallander dat er vertrouwelijke informatie vanuit zijn team naar buiten is gelekt.
Het onderzoek naar de dubbele moord verloopt verder moeizaam. Niemand weet af van eventuele geldproblemen of vijanden die de familie Lövgren misschien had. Zonder enige aanwijzingen probeert Wallander toch het onderzoek af te ronden.
Henning Mankell zet met Kurt Wallander een dijk van een persoon neer. Niet zo zeer omdat het de allergrootste speurneus is, maar omdat hij naast inspecteur ook een gewoon mens is. Net zoals ieder ander mens heeft Wallander ook zo zijn problemen.
Naast zijn werk, waar hij veel overuren in maakt, heeft hij zijn privéleven en vooral dat gaat niet over rozen.
Zijn vrouw is nog niet zo heel lang geleden bij hem weg gegaan, zijn dochter leeft een leven waar hij eigenlijk niet zoveel van weet en zijn eigen vader blijkt seniel te worden. Sterk omschreven wordt hoe Wallander met al deze problemen omgaat.
Moordenaar zonder gezicht is een prachtig debuut met niet te vergeten een goede plot. Naarmate het verhaal vordert, lijkt het alsof de oplossing van de moord in zicht komt. Wanneer het boek bijna ten einde loopt, zijn de moorden echter niet opgelost en loopt het onderzoek muurvast. Gelukkig presenteert Mankell dan alsnog een zeer verrassende wending.
Mankell laat verder zien dat er ook in Zweden problemen zijn met het asielzoekersbeleid en weet dit maatschappelijke probleem mooi te verwerken binnen het verhaal. Het boek is gedetailleerd geschreven en schetst een zeer helder beeld van het politiewerk dat verricht wordt.
Het verhaal is makkelijk en met veel charme geschreven. Voordat je het weet, ben je door het boek heen. Gelukkig zijn er meerdere Wallander boeken van Henning Mankell!
|
|
|
Door Margreet Bakker
op 29 januari 2003
|
Spannend, interessant thema, sympathieke speurder en vooral heel goed geschreven!
|
 |
Door Henk Voerman
op 26 augustus 2003
|
Een openbaring, deze schrijver en dit boek. Spannend geschreven met veel vaart. Opvallend is dat de hoofdpersoon Kurt Wallander zo menselijk wordt neergezet. Het feit dat hij vindt een schone onderbroek te moeten aantrekken en dat hij zich even laat gaan bij de officier van justitie laat zien dat het menselijke aspect van Kurt schitterend beschreven is. Het boek vond ik zo goed dat ik gelijk in de Honden van Riga begonnen ben en gelijk nog maar twee andere boeken van Henning Mankell uit de bibliotheek heb gearresteerd. Ik denk dat ik de komende weken niet veel anders meer zal doen dan lezen.
|
|
|
Door Veerleke
op 24 oktober 2003
|
Dankzij Crimezone heb ik kennis gemaakt met deze auteur. Ik heb het vermoeden dat ik anders geen boek geschreven door iemand uit 'het hoge noorden' gekocht had. Gelukkig liep het anders en heb ik sinds gisteren de laatste pagina's uitgelezen van dit heuse top-boek!
Zoals de andere mensen hier al hebben gezegd vind ook ik Kurt Wallander een schat van een personnage. Hij is soms onhandig (vooral wat betreft de vrouwen) dat je hem echt voor je zou willen zien staan om hem een schouderklopje te kunnen geven. Het viel me ook op dat het verhaal rustig (alhoewel) verder kabbelt tot ongeveer een 20à30 pagina's van het einde. Dan passeert er een heuse sneltrein aan informatie, en wanneer je dan bijna aan de allerlaatste bladzijden zit vraag je je af : hoe gaat Mankell in hemelsnaam dat plot nog neergeschreven krijgen?
Maar jawel hoor, hij slaagt daar wonderwel in, zonder dat het op je overkomt als 'snel neergekriebeld' zodat dat verhaal er eindelijk op zit. Klasse, ik kijk al uit naar het volgende ogenblik wanneer ik in Honden van Riga start!
|
|
|
Door Martijn
op 08 februari 2004
|
Goed geschreven....en een goeie hoofdpersoon. Na De witte leeuwin is dit mijn tweede Mankell. Ook al viel het slot me wat tegen, omdat er in de rest van het boek niet echt naar toe werd gewerkt.
|
|
|
Door Rudi
op 28 februari 2004
|
Mankell heeft een geloofwaardig en menselijk verhaal neergezet over het oplossen van een brute moord en de sociale omgeving van zijn hoofdrolspeler Kurt Wallander. Toch geef ik het boek slechts 3 sterren. Ik mis de prikkeling om aan het eind van elk hoofdstuk direct verder te lezen. Er zit m.i. te weinig spanning en vaart in het boek om het in één ruk uit te lezen.
|
|
|
Door Ina
op 19 maart 2004
|
Terwijl ik het boek aan het lezen was dacht ik gedurende de eerste hondered bladzijden:”wat een traag verhaal.” Maar telkens ik die bedenking maakte was ik me ook bewust dat het de realiteit wel heel erg benadert. Want de boeken waarin een moordzaak na 2 dagen opgelost is en die ook driehonderd bladzijden vol zijn lezen misschien wel heel vlot maar blijven (mij althans) niet heel erg lang bij. En dat doet het verhaal van Henning Mankell wel. En net dat feit is voor mij genoeg om dit verhaal tot de echte top te rekenen. Het plot besluipt je misschien maar heel langzaam maar dat doet het wel helemaal tot in je kleinste lichaamscel en blijft daar ook hangen.
Kortom het was voor mij meer dan een geslaagde kennismaking met de auteur. Een aanrader dus voor iedereen die houdt van spanning en/of een goed verhaal!
|
|
|
Door Nienke
op 04 april 2004
|
Spannend boek met een goed verhaal. Leuk om een verhaal te lezen dat zich afspeelt in het noorden van Europa! De karakters van de personages werden ook goed verwoord, waardoor het verhaal ook helemaal ging leven. Echt een aanrader.
|
|
|
Door DarkCloud
op 19 april 2004
|
Mankell schittert door zijn eenvoud. Geen ingewikkeld plot. Misdaad op het Zweedse platteland. De speurder, Kurt Wallander is een doodgewoon man en geen supermens zoals het dikwijls het geval is in thrillers van Amerikaanse bodem. Zijn privéleven wordt hier ook aardig uitgediept, en dat maakt dat je jezelf erin kan terugvinden. Mijn sympathie heeft ie, die Kurt Wallander. En Mankell heeft er zeker een fan bij. Absoluut top!
|
|
|
Door Eveline
op 19 april 2004
|
Geweldig geschreven, ik heb het boek in één dag uitgelezen. De schrijfstijl zet aan tot meedenken met de rechercheurs en trekt je mee in het verhaal en de gedachten van de hoofdpersoon. Daarnaast vond ik het erg leuk om de plaatsen waar ik op jaren geleden vakantie was terug te zien in dit boek. Ik ga zeker meer boeken uit de reeks en van deze schrijven lezen!
|
|
|
Door Desi
op 25 juni 2004
|
Dit is echt een goed boek! Ik had nog nooit van deze schrijver gehoord, en zelf zou ik het boek niet snel gekocht hebben, wegens de omslag. Ik kwam aan dit boek doordat een man bij de AKO in Amsterdam mij dit boek aanraadde. Toen ik zei dat ik heel erg van lezen hield, maar de laatste tijd niet zo veel geld had om boeken te kopen, bood hij aan om dit boek voor mij te kopen. In de trein ben ik de achterkant gaan lezen, en mijn nieuwsgierigheid werd geprikkeld. Eenmaal thuis ben ik het achter elkaar gaan doorlezen, sowieso al omdat het begin zo lekker vlot geschreven is! Een echte aanrader. Ik weet niet of deze man dit berichtje ooit nog zal lezen, maar bij deze bedankt!!
|
|
|
Door Pieter - Dokkum
op 07 juli 2004
|
Heb op dit moment ( 7-7-04 ) ongeveer 30 blz. gelezen,maar ik vind het nu al een zeer 'pakkend ' boek,kost enige moeite om het weg te leggen.
Ben via Het graf bij Mankell terecht gekomen,maar ga zeer zeker meer van deze schrijver lezen.
|
|
|
Door Arne
op 22 november 2004
|
Toen ik het eerst hoorde van Wallander was ik direct verkocht. Het sprak me enorm aan. Heb dan ook besloten om gans zijn reeks in volgorde te lezen en ben dan begonnen met Moordenaar zonder gezicht. In het begin moest ik even wennen aan de stijl van Mankell maar na een tijdje word je die stijl wel gewoon en leest dit zeer aangenaam. Het boek zelf vond ik goed door de vele beschrijvingen van het leven van Kurt en de moorden. Dat er in het boek zelf 2 moorden gebeuren die op zich een verschillende dader hebben is ook enorm leuk. Eerst wordt je ondergedompeld in het verhaal van de moord op het oude echtpaar. Daar er een andere moord gebeurd, lossen ze eerst deze moord op en dan wordt terug gegrepen naar de andere.
Ben nu ondertussen al begonnen aan Honden van Riga en dit bevalt me ook zeer goed. Zal dan mijn commentaar daar verder schrijven.
Wat ik hier al gelezen heb van commentaar blijkt dat er nog betere boeken zijn en ik kijk dan ook met volle verwachting uit naar de rest van de serie. In ieder geval een zeer goede aanrader voor iedereen die van thrillers houdt!!!
|
|
|
Door Desiree
op 05 juni 2005
|
Moordenaar zonder gezicht is het eerste boek in de Inspecteur Wallander reeks. Kurt Wallander wordt op een belangrijke zaak gezet, de brute dubbele moord op een oud echtpaar. Maar daarnaast zijn er meerdere dingen in zijn leven die hem bezig houden. Zijn vrouw heeft hem verlaten en hij begrijpt niks van zijn dochter. Ook met zijn oude vader gaat het niet zo goed. Hij worstelt om zowel de moordzaak als zijn privé problemen op te lossen. Ook komen er maatschappelijke problemen aan de orde, zoals discriminatie en vreemdelingenhaat. En dat is nou net zo leuk aan dit boek, het gaat niet alleen maar over het oplossen van de moorden. De hoofdpersoon leidt een leven zoals vele van ons, een drukke baan en daarnaast nog een (niet altijd bevredigend) sociaal leven. Echt een aanrader!
|
|
|
Door A. Bakker
op 15 juni 2005
|
Mijn eerste Mankell. Hoofdpersoon Kurt Wallander spreekt me zeer aan met zijn ups en vooral ook zijn downs, die een 'echt' mens van hem maken. Jammer dat alleen het begin van het boek spannend was, voor de rest kabbelde het overigens interessante verhaal maar wat door; hoe dichter ik het einde naderde hoe minder behoefte ik eraan had het boek nog op te pakken en dat hoort met een thriller niet zo te zijn - ik lees liever opbouwende, dan afbouwende spanning. Desondanks smaakt het naar méér van Mankell, zijn 'rustige' schrijfstijl bevalt me wel.
|
|
|
Door Rikkesoft
op 05 oktober 2005
|
In dit boek, het eerste uit een reeks van 9 met dezelfde hoofdpersonages, volgen we politie-inspecteur Kurt Wallander tijdens het onderzoeken van een geweldadige moord op een bejaard echtpaar, en een opstoot van racisme.
Ditmaal eens geen superheld als hoofdpersonage, niet iemand die alle antwoorden heeft, maar een eerlijke, uit het leven gegrepen man. Een getormenteerd man die zijn scheiding nog niet verwerkt heeft; die geen goede relatie heeft met zijn dochter, zijn zus en zijn licht dementerende vader. Een man die meer drinkt en minder slaapt dan goed voor hem is. Kortom een man die zich in in het dagelijkse leven maar net kan staande houden, maar wel iemand die houdt van klassieke muziek en die leeft voor zijn job.
Ook de zoektocht naar de dader(s) wordt, mijns inziens, zeer realistisch weergegeven. Het is een onderzoek van hard werken met vele doodlopende sporen, pech en geluk. Ik had de hele tijd het gevoel dat ik een echt onderzoek aan't volgen was in de krant. En dat is bedoeld als compliment.Het verhaal, dat ook een aanklacht is van de schrijver tegen het - lakse - Zweedse asielbeleid, kon best geschreven zijn door een echte politieman, ter verantwoording van het indienen van zijn aanvraag tot ontslag.
Het boek is een verhaal in de traditie van de beste Franse "cinema noire". Dit boek mag als voorbeeld gebruikt worden op de "schrijversscholen", want hier kunnen veel detectiveschrijvers nog wat van leren. Dit boek dat een verademing was om te lezen, munt uit in realisme, sfeerschepping en plot. Pure klasse.
|
|
|
Door Jos Offermans
op 09 september 2006
|
Mijn interesse is eerder nooit uitgegaan naar "misdaad". Vakantie 2006 heeft daar echter behoorlijk verandering in aangebracht. Ik maakte kennis met de inspecteur Wallander reeks van Henning Mankell. Inmiddels ben ik binnen enkele weken toe aan het 6de boek in deze reeks en ik moet zeggen ieder boek opnieuw verrast weer.
Opvallend is de enorme maatschappelijke betrokkenheid van Mankell die hij op bijzondere wijze weet te verwoorden en te verweven in zijn "verhalen".
Daarnaast zet Mankell in de persoon van Wallander een "heus" mens neer.
Een man met problemen, gescheiden, bij tijd en wijle te veel alcoholgebruik, twijfels over zijn beroep, generatiekloof en ga zo maar door, maar vooral meer dan 100% achter zijn job staan.
Mankell heeft mij geraakt!
|
|
|
Door Al. Cohol
op 09 maart 2007
|
Er wordt een tweevoudige moord gepleegd in een klein provinciestadje in Zuid-Zweden en aan inspecteur Kurt Wallander de taak om het op te lossen. Het boek beschrijft vooral de gang van zaken op het lokale politiebureau gedurende de eerste onsuccesvolle weken na de moord. Door de no-nonsense stijl van Mankell lijkt het wel een documentaire. Er is weinig aandacht voor details en sfeerbeschrijvingen. Het heeft de diepgang van een pannenkoek waardoor dit niemendalletje het
bouquetreeks-niveau niet overstijgt. Ik begrijp de lovende recensies over Henning Mankell niet. OK dit is zijn eerste boek en het is duidelijk dat hij een beginneling is. Opvallend is verder dat de hoofdpersoon vrijwel constant met de volledige voor- en achternaam genoemd wordt: Kurt Wallander zus, Kurt Wallander zo. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat achteraf de namen van hoofdpersonen (ook Göran Boman) met “Zoek en Vervang” automatisch in het manuscript geplaatst zijn. Andere agenten worden wel met enkel hun achternaam genoemd daar waar dat logischer is. Verder schijnt Kurt Wallander een soort supermens te zijn die wekenlang met slechts 2 uurtjes slaap per dag door kan gaan. Kortom, meer dan 2 sterren kan ik er niet van maken.
|
|
|
(271)
