| Auteur: |
Mankell, Henning |
| Titel: |
De witte leeuwin |
| |
Den vita lejoninnan |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
oktober 2009 (herdruk) |
| ISBN: |
9789044515831 |
| Uitgever: |
De Geus |
| Vertaler: |
Cora Polet |
| Pagina's: |
544 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
|
|
De witte leeuwin (1999)
Henning Mankell
|
|
Met de moord op makelaar Louise Ã…kerblom komt Kurt Wallander voor een van de ingewikkeldste opgaven uit zijn loopbaan te staan. Op de plaats van de misdaad wordt een vinger gevonden die toebehoort aan iemand met een donkere huidskleur. Alles wijst op een executie. En intussen beraamt een groep fanatieke Zuid-Afrikaanse Boeren een aanslag op Nelson Mandela.
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Gerd
op 14 oktober 2003
|
Mankell werkt verslavend
Ik ben het helemaal eens met de recensie van Henk Voerman. Ook voor mij is De witte leeuwin één van de beste boeken in het genre. Mankell is niet nieuw voor mij, ik heb alle vertalingen in de Wallanderreeks al gelezen. Wat ik wil zeggen over dit boek: ik nam het mee op reis en het volume van het boek schrikte me aanvankelijk af: zou ik op een zonovergoten terras mijn aandacht wel bij zo’n dikke pil kunnen houden. Nou, reken maar! Binnen de dertig bladzijden zit je zo in het boek dat het je moeite kost om het weg te leggen. Pagina 540 komt schikbarend snel dichterbij... en laat je dan even achter met een kater. Mankell werkt verslavend. De volgende vertaling kan wat mij betreft niet snel genoeg komen.
|
|
|
Door Crimezone|Chris
op 20 januari 2004
|
Een nieuwe zoektocht is begonnen
Waarom heb ik deze schrijver pas nú ontdekt? Want zoveel is zeker: ik heb een achterstand goed te maken. De witte leeuwin is inderdaad mijn kennismaking met Mankell, op aanraden van collega-recensenten. Na Sjöwall en Wahloo, wiens werk ik altijd als topklasse beschouwd heb, kon het naar mijn gevoel enkel bergafwaarts gaan in de Scandinavische thrillerwereld. Dus hield ik me jarenlang ver van het nieuwe noordelijke schrijversgeweld. My mistake.
Door het steeds wisselen tussen de Zweedse en Zuid-Afrikaanse scènes wordt een spanning gecreëerd die het hele boek draagt. Het samenvoegen van internationale politieke feiten en de totaal toevallige samenloop van omstandigheden, die het zwaartepunt naar een anders vrij rustige landelijke omgeving verleggen, mogen voor de niet-lezer nogal vergezocht lijken, eens je in het boek duikt is het de logica zelve.
Een meesterlijke stijl, een goedgekozen en uitgewerkte plot, een heel menselijke antiheld in de hoofdrol. Een nieuwe zoektocht naar méér van hetzelfde is begonnen.
|
|
|
Door Crimezone|Marco
op 20 februari 2004
|
Ik ga nog meer van Mankell lezen
De witte leeuwin speelt zich af in 1992. De Zweedse inspecteur Kurt Wallander wordt geconfronteerd met de verdwijning van makelaar Louise Ã…kerblom. Er zijn een aantal ongewone aspecten aan haar vermissing, maar Wallander voelt meteen aan dat ze dood moet zijn. En terecht, haar lichaam wordt ontdekt in de put van een verlaten boerderij op het Zweedse platteland.
Mankell heeft grotendeels twee verhaallijnen die met elkaar in verband staan. Enerzijds is er het moordonderzoek van Wallander, anderzijds speelt het boek zich af in Zuid Afrika waar fanatieke "Boere" proberen te voorkomen dat de zwarten het in hun land voor het zeggen krijgen. Ze willen Nelson Mandela, die dan net vrijgelaten is, vermoorden. De huurmoordenaar krijgt zijn training in Zweden.
Dit is geen politieroman waarbij je je afvraagt wie de dader is, waarom en hoe hij het klaargespeeld heeft. Al die vragen worden al vrij spoedig beantwoord. Het is meer een kat-en-muis-spel. Zowel in Zweden tussen Wallander en de mannen die de huurmoordenaar opleiden, als tussen de verschillende partijen in Zuid Afrika. Dit wordt door Mankell kunstig gedaan, waarbij de nodige doden vallen. Het is in elk geval goed voor een shot adrenaline in je aderen. Met name de passages die in Zuid Afrika spelen, zijn interessant om te lezen en bieden net wat meer dan de adrenaline. Het gaat over de verhouding van blanken in een veranderend Zuid Afrika ten opzichte van elkaar en van de zwarten.
Wallander is een persoon die gaandeweg het boek steeds zwaarmoediger wordt. Soms begrijpt hij het zelf niet meer waarom hij bepaalde keuzes maakt. Eerlijk gezegd, ik ook niet. Meestal maakt hij de indruk van een intelligente politieman, die voorziet dat zijn dochter in Stockholm gevaar loopt en haar meeneemt naar zijn woonplaats Ystad en later naar zijn vader op het platteland. Maar dan hoort hij dat de "bad guys" weten waar zijn dochter is. In plaats van haar in bescherming te nemen, of een hinderlaag op te zetten, laat hij haar aan haar lot over. Ze wordt vervolgens ontvoerd. Onbegrijpelijk dat hij zo stom doet. Het is wel goed voor de spanning.
Afgezien van deze en wat kleinere bezwaren, is De witte leeuwin een zeer goed leesbaar boek. Ondanks de ruim 500 bladzijden leest het vlot en is het prima om een weekend mee door te komen. Ik ga nog meer van Mankell lezen.
|
|
|
Door Crimezone|Eric
op 28 juli 2004
|
Licht verteerbaar politiek sausje
Makelaar Louise Ã…kerblom wordt door haar man als vermist opgegeven en meteen vanaf het begin heeft Kurt Wallander het onverklaarbare gevoel dat de vrouw dood is. Een grootscheepse speurtocht levert niets op, maar als in de nabijheid een vrijstaande boerderij volledig ontploft, ontstaat het idee dat de verdwijning en de explosie met elkaar te maken hebben. Uiteindelijk lukt het Wallander de makelaar te vinden en blijkt ze te zijn doorgeschoten. De politie heeft echter geen idee waarom en heeft daarom nauwelijks aanknopingspunten.
Als lezer weet je echter vanaf het allereerste begin dat Ã…kerblom op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. Ook de samenhang tussen haar dood en de boerderij zijn meteen duidelijk. Toch doet dit helemaal niets af aan de spanning van het boek en neemt tijdens het lezen de frustratie juist toe als je het idee krijgt dat het onderzoek soms de verkeerde kant op lijkt te gaan. Maar dan lukt het Wallander toch om een samenhang te vinden en komt hij op het spoor van een voormalige agent van de KGB en ontdekt hij tevens een link met een mogelijke politieke aanslag in Zuid-Afrika.
Vanaf dat moment schakelt Mankell het verhaal doorlopend tussen het onderzoek in Zweden en allerlei gebeurtenissen in Zuid-Afrika. In het laatstgenoemde land staan de eerste vrije verkiezingen in 1994 voor de deur en heeft president De Klerk het aangedurfd om Nelson Mandela vrij te laten. Samen met hem probeert hij de vrede te bewaren in het door jaren van uiterst wrede discriminatie en blanke overheersing zwaar verminkte land. Als er informatie wordt ontdekt dat er een aanslag gepland wordt op Mandela, lukt het echter niemand om te achterhalen wie de schutter gaat worden en op welke datum de moord moet plaatsvinden.
Die informatie heeft Kurt Wallander echter binnen handbereik, maar tevens heeft hij zijn handen vol aan het overleven van een aantal aanslagen die op hem worden gepleegd. Daarnaast is ook zijn dochter Linda in gevaar gebracht. Wallander besluit zich volledig buiten het politiekorps te plaatsen en helemaal alleen op jacht te gaan naar de moordenaar van Louise Ã…kerblom.
In zijn totaliteit is De Witte Leeuwin – het derde boek van Mankell over inspecteur Kurt Wallander – een fantastisch boek. Ongemeen spannend, intrigerend en zeer vlot geschreven. Het heeft veel onverwachte wendingen, waardoor je tot op het eind blijft twijfelen of alles wel weer allemaal goed zal komen. Tevens geeft het een heel goed en duidelijk beeld van de problemen van Zuid-Afrika en hoe de van oorsprong vaak Nederlandse Boeren het land in een ijzeren greep hebben gehouden. Met een licht verteerbaar politiek sausje krijgen de lezers haast ongemerkt een belangrijk lesje in de wereldgeschiedenis met zich mee.
Enige puntje van kritiek van mijn kant is hooguit dat Kurt Wallander in zijn derde boek steeds zwaarmoediger aan het worden is (iets wat in de vorige delen al merkbaar was) en dat dit het verhaal op sommige punten wat langdradig kan maken. Maar het plot zit echt uitstekend in elkaar en over de hele linie was De Witte Leeuwin dan ook een genot om te lezen. Een boek dat je – om meerdere redenen – gewoon MOET lezen!
|
|
| Bezoekersrecensies |
 |
Door Elvee
op 12 juni 2003
|
Indrukwekkende karakterschetsen
Bijzonder knap geconstrueerde en ongemeen spannende politieke thriller die zich beurtelings in Zweden en Zuid-Afrika afspeelt. Hoewel uitgerekend de held van het verhaal Kurt Wallander naar mijn gevoel weer iets te solistisch opereert om realistisch te zijn -maar ja, daarvoor is hij natuurlijk de held- zijn de karakterschetsen indrukwekkend. Immer aanwezig, maar meestal tussen de regels verborgen is die peilloos diepe emotie die Scandinavische thrillers vaak zo hoogstaand maakt.
|
|
|
Door Henk Voerman
op 26 september 2003
|
Dit is echt het beste boek wat ik tot nu toe in mijn leven heb gelezen. Schitterende karakterbeschrijvingen en een vlotte verhaallijn, waarin het hoppen van de gebeurtenissen in Zweden naar Zuid Afrika absoluut niet stoort. Als je in Zweden bent wil je zo snel mogelijk lezen wat er in Zuid Afrika gebeurt en andersom ook. Het solistische optreden van Wallander komt soms wat onwaarschijnlijk over maar voor degene die hem kennen is dit niet echt storend. Mankell weet vooral in dit boek een sfeer te scheppen die je echt voelt en meebeleeft. Voor mij is Mankell de absolute top. Ik ben blij hem van de zomer via Crimezone te hebben ontdekt. Ga gauw verder met het volgende boek: De man die glimlachte.
|
|
|
Door Maarten B.
op 24 november 2003
|
Een unieke tour-de-force van Mankell met deze keer een ongewoon 'agressieve', bijna psychotische Wallander. Het voortdurende gewissel tussen de personages in Zweden en Zuid-Afrika houdt de spanning gedurende heel het boek vast. Het feit dat het privéleven van Wallander minder nadrukkelijk aan bod komt, draagt daar zeker toe bij. De internationale context zorgt bovendien voor een verademing in zijn oeuvre. Een voorbeeldthriller met andere woorden.
|
|
|
Door Tinus van der Weide
op 25 februari 2004
|
Mankell is de overtreffende trap in De witte leeuwin. Het is een absolute politieke trhiller. Mankell is met zijn personage inspecteur Wallander er in geslaagd een volledig geloofwaardig personage neer te zetten. Geen flitsende detectives in snelle wagens, maar een mens met al zijn sterke maar ook minder sterke kanten. Het is al weer geruime tijd geleden dat ik de witte leeuwin voor het eerst las. Maar ook als je het boek een aantal jaren later weer leest, blijft het fantastisch en boeiend. Alle lovende woorden qua recensie zijn door de vorige reacties al voortreffelijk verwoord. Door vorige recensisten en de reacties daarop. Heel goed vind ik persoonlijk een magere beoordeling. Het is een absoluut top vijf sterren boek in mijn optiek.
Daarom ga ik niet herhalen, wat anderen al prima hebben verwoord. Met smart zit ik te wachten op de vertaling van Brandvag, of te wel de Blinde muur. Waarom duurt dat altijd zo lang bij uitgeverij De Geus?
|
|
|
Door Jan-Pieter van Waasbergen
op 06 mei 2004
|
Henning Mankell begonnen te lezen vorig jaar en in een rap tempo al zijn boeken doorgelezen, smaakt steeds naar meer, een echte page turner. Goede karakter beschrijvingen, psychologie en spanning. Die combinatie zorgen ervoor dat ik er echt aan 'verslaafd' ben geraakt. Kan niet wachten dat deze maande de nieuwste Mankell in de schappen ligt. Echt een top auteur. Enigste waar je misschien aan moet wennen is de melancholie van Kurt Wallender. Ach, dat vind ik aan een kant ook het mooie. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn.
|
 |
Door Remko Meddeler
op 06 oktober 2004
|
0000
Drie sterren? Ja, als tegenwicht. Niet om flauw te doen, want Mankell is en blijft een fantastisch schrijver, maar van de drie (en een half: 'Het Graf') eerste door mij gelezen Wallander-boeken, vond ik deze het minste. Het verhaal is prachtig gesitueerd en spannend, maar Wallander, die in 'Honden van Riga' soms al net teveel de weg kwijt was, wordt nu toch op momenten echt ongeloofwaardig als top-rechercheur. Bovendien kunnen toevalligheden, zoals menselijk falen of technische storingen, best spanningverhogend werken, maar je moet dat niet te vaak op cruciale momenten gebruiken, beste Henning. Dessalniettemin, één ding is zeker, ik ga wel de volgende Wallander lezen, want ze zijn te goed om 'vänster' te laten liggen!
|
|
|
Door Pieter Dokkum
op 10 december 2004
|
Ben na het lezen van Moordenaar zonder gezicht en Honden van Riga inmiddels begonnen met De witte leeuwin. En het is werkelijk een genot Henning Mankell te lezen, fenomenaal hoe deze man schrijft. Je voelt je bijna een collega van Kurt Wallander, je wilt net als hij weten wie de dader(s) is/zijn. Weet nou wel zeker dat ik de gehele Wallander reeks ga lezen. En dan ga afsluiten (helaas) met De jonge Wallander.
|
|
|
Door Arne
op 09 februari 2005
|
Dit is het derde boek dat ik nu lees van Mankell en voor mij is dit het beste tot nu toe. Hoe een moord in Zweden in verband kan staan met iets dat later zal gebeuren in Zuid-Afrika en er zo dan ook naartoe wordt gewerkt. Fantastisch gewoonweg! Heb het met heel veel plezier gelezen... Ben nu begonnen met de 4e 'De man die glimlachte' en ik vond het leuk dat het verhaal verdergaat op De witte leeuwin'. Ik vind ook dat Mankell zijn titels enorm goed kiest en het is ook een titel die niet direct het ganse verhaal vertelt maar een titel waar meer achter zit. Opnieuw een fantastisch werk...
|
|
|
Door R. Dekker
op 24 juli 2005
|
Ik ben ooit begonnen met Honden van Riga. Daarna op volgorde alle Wallanderverhalen gelezen. Behalve De witte leeuwin, maar die heb ik nu dus gelezen. En straks dan nog de Moordenaar zonder gezicht. Zoals alle Wallanderverhalen vind ik dit ook weer een heeeel goed boek. Mede door de meeslepende en logische onderdelen over Zuid Afrika. Een zeer sterk verhaal, goede plot, een menselijke, weifelende Wallander, zoals wij die maar al te goed kennen. En natuurlijk wordt ook dit opgelost. Net als altijd niet onmiddelijk rechtstreeks te danken aan ons aller Kurt. Ik was helemaal vergeten dat ik nog twee Wallanders niet gelezen had. Gelukkig heb ik er nog 1 te gaan. Want na De blinde muur, de laatste Wallander ooit, bleef ik achter met een triest en leeg gevoel. Of 1 van mijn betere vrienden voorgoed uit mijn leven verdwenen was. Henning Mankells Wallanders zijn absolute aanraders voor enerzijds thrillerfans en anderzijds romanliefhebbers.
|
|
|
Door Rikkesoft
op 16 december 2005
|
In dit boek krijg je bij wijze van spreken twee verhalen voor de prijs van één: een deel van het verhaal speelt zich af in Zweden, waar Kurt Wallander geconfronteerd wordt met een zinloze moord. Een ander deel vindt plaats in Zuid-Afrika, waar alles in het werkt gesteld wordt om een aanslag op Nelson Mandela te voorkomen.
Deze beide gegevens worden vervlochten tot een boeiend verhaal, in de ondertussen vertrouwde stijl.
Mankell steekt weer heel wat maatschappijkritiek in zijn verhaal: het Zweedse (gebrek aan) vreemdelingenbeleid wordt weer op de korrel genomen en ook de apartheid in Zuid-Afrika - een onderwerp dat nog heel actueel was toen het boek in 1993 uitkwam - moet het ontgelden.
Anderzijds doet hij een zeer geslaagde poging om ons inzicht te geven in de leef- en gedachtenwereld van zowel de zwarte als de blanke Afrikanen.
Het verhaal is zeer origineel, maar - zoals in het vorige boek, De honden van Riga - ook hier gaat Kurt Wallander, als politie-agent, weer zo erg over de schreef, dat het ongeloofwaardig wordt: zo laat hij een verdachte van een moord in zijn appartement overnachten, en hij gaat zelfs identiteitskaarten vervalsen.
Op zich is het nog mogelijk, maar het feit dat niemand van zijn collega's er zich druk over maakt, en hij er zonder problemen mee wegkomt, is bij de haren getrokken. Ik hoop maar dat dit niet het handelsmerk van Wallander wordt.
Een goed boek dus, maar het niveau van het eerste boek uit de reeks wordt jammer genoeg weer niet gehaald.
|
|
|
(286)
