| Auteur: |
Mankell, Henning |
| Titel: |
Dwaalsporen |
| |
Villospar |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
juni 2009 (herdruk) |
| ISBN: |
9789044515855 |
| Uitgever: |
De Geus |
| Vertaler: |
Bertie van der Meij |
| Pagina's: |
512 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
|
|
Dwaalsporen (2002)
Henning Mankell
|
Kurt Wallander kijkt verlangend uit naar een rustige zomervakantie. Een alarmerend telefoontje van een boer verstoort echter zijn plannen. De boer vertelt dat zich in zijn bloeiende koolzaadakker sinds enkele dagen een meisje verborgen houdt. Als Wallander poolshoogte gaat nemen en tussen het koolzaad op haar afloopt, schieten opeens overal vlammen op.
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Ine
op 03 februari 2003
|
Het boek moet uit
Dwaalsporen van Henning Mankell speelt zich af tussen 21 juni en 8 juli 1994. Dat zijn 18 dagen. In deze ruim twee weken wordt het Zuid-Zweedse stadje Ystad geteisterd door een ramp. Het begint met een meisje dat zich in een bloeiende koolzaadakker in brand steekt, terwijl heel Zweden in de ban is van de wereldkampioenschappen voetballen. Zo niet commissaris Wallander. Hij werkt dag en nacht aan een zaak die zich zo gruwelijk ontwikkelt dat hij hem nooit zal vergeten. De vaart waarin gebeurtenissen elkaar opvolgen maakt dat het politieapparaat geen adempauze gegund is. En dit brengt Mankell op mij als lezer ook over; het boek moet uit...
Naast de verhaallijn van de misdaad gebeurt er in deze 18 dagen in het privé-leven van Wallander ook het nodige. Zijn vader heeft een crisis, de relatie met zijn dochter is in ontwikkeling en zijn prille liefde voor Baiba Liepa loopt risico's. Dan zijn er nog andere spannende elementen: wie heeft de huissleutels van Wallander gestolen? Kan Linda, Wallanders dochter, eigenlijk wel vrij rondlopen in Ystad? Als lezer voel je een constante dreiging. Je weet dingen die Wallander niet weet en dit maakt het extra spannend.Het is wederom een lijvig boek: 538 bladzijden. Toch verveelt het geen moment. En de ontknoping betekent dat je je afvraagt wie er nou eigenlijk de echte slechteriken zijn.
Jammer dat uitgeverij De Geus een fout heeft gemaakt bij de vertaling van de Wallander reeks. De vijfde vrouw is in 2001 vertaald, Dwaalsporen in 2002. In de oorspronkelijke Zweedse versie is de volgorde net andersom. Voor wie de Wallander reeks in de juiste volgorde wil lezen is dit misschien een handige tip. Lees eerst Dwaalsporen.
|
|
|
Door Crimezone|Jeroen
op 13 juni 2003
|
Mankell weet de spanning vast te houden
Henning Mankell beschrijft een moordonderzoek zoals het (vermoed ik) werkelijk is: geen oplossingen en tips die uit de lucht komen vallen, maar hard labeur dat geleidelijk vruchten afwerpt. Beetje bij beetje wordt de spanning opgebouwd. Het is Mankells grootste verdienste dat hij die spanning ook kan vasthouden, ook al worden zijn thrillers steeds dikker.
Alleen jammer dat De vijfde vrouw, geschreven in 1996, door uitgeverij De Geus eerder werd uitgebracht dan deze Dwaalsporen uit 1995. In De vijfde vrouw nemen we afscheid van Wallanders oude vader, in Dwaalsporen is de man terug in leven en klaar om met zijn zoon een laatste reis naar Rome te ondernemen. Dat stoort de logische opbouw doorheen de Wallanderreeks, en net die lijn maakt de hele serie zo uniek.
Intussen is deel zeven in de reeks van negen al uit, Midzomermoord. Laat ons hopen dat de hoge verwachtingen worden ingelost.
|
|
|
Door Crimezone|Miranda
op 18 juli 2003
|
Absoluut vijf sterren waard
In Dwaalsporen krijgt inspecteur Kurt Wallander allereerst te maken met een ingrijpende zelfverbranding van een jonge vrouw. Vervolgens wordt een aantal soms vooraanstaande mannen vermoord en vreemd genoeg gescalpeerd. De moordenaar gaat steeds verder met zijn gruwelijke praktijken en het team van Wallander werkt dag en nacht door om de dader te vinden tijdens de warme zomerdagen in Skane.
De boeken van Mankell heb ik (helaas) in compleet willekeurige volgorde gelezen, maar ik moet zeggen dat ik dit de beste Wallander tot nu toe vind. Het boek is tergend spannend, het is een griezelige en verwarrende moordzaak. Mooi vind ik het inzicht dat tussendoor wordt geboden in de de handelingen van de dader. Normaal gesproken zou je verwachten dat dit een deel van de spanning weg haalt, maar niets is minder waar in dit boek. De stijl van schrijven van Mankell vind ik fantastisch. Hij begint paragrafen vaak met een soort terugblik op wat er gebeurd is en begint vervolgens het gebeurene uit de doeken te doen. Het maakt je als lezer keer op keer nieuwsgierig en het houdt je scherp. Ook zijn de karakteristieke Wallander details weer heerlijk opgeschreven. Nooit komt hij er aan toe de was te doen, wederom is er de moeilijke verhouding met zijn vader en Kurt is zo ontzettend moe. De intuitieve gedachtensprongen van Wallander worden erg mooi door Mankell opgeschreven. Wallander gaat door deze details echt als persoon voor je leven, ik vind hem bijzonder sympathiek en menselijk. Ik ben misschien niet helemaal meer onbevooroordeeld na het lezen van meerdere Mankells (nog 1 te gaan en dan wachten op de volgende vertaling), maar ik vind boek absoluut vijf sterren waard, niet alleen wat betreft spanning en plot, maar ook wat betreft schrijfstijl.
|
|
|
Door Crimezone|Eric
op 24 augustus 2004
|
De Johan Cruijff van de Zweedse politie
In eerdere recensies heb ik al duidelijk gemaakt dat ik inmiddels een grote fan van Henning Mankell ben geworden. Eigenlijk is het voor mij haast onvoorstelbaar dat ik deze Zweedse auteur nu pas ontdek, terwijl zijn boeken al enkele jaren in Nederland te koop zijn. Voordeel is echter wel dat ik zijn literaire thrillers nu in redelijk tempo achter elkaar kan lezen en niet steeds een jaar of langer moet wachten. 'Ieder nadeel heeft zo zijn voordeel', hoor ik de beste voetballer uit de geschiedenis van het Nederlandse voetbal in mijn achterhoofd mompelen.
Kurt Wallander, de inspecteur van de politie die de hoofdrol heeft in de boeken van Mankell, zal misschien nog nooit van Johan Cruijff hebben gehoord. Terwijl hij in Dwaalsporen een intensieve jacht is gestart op een losgeslagen seriemoordenaar, wordt in de Verenigde Staten het WK voetbal van 1994 gespeeld. De wedstrijden van Zweden – die overigens zeer verrassend de derde plaats wisten te bereiken – gingen volledig aan Wallander voorbij, tot ongeloof van zijn directe collega’s.
Het boek begint met de zelfmoord van een onbekend meisje, dat zich in een koolzaadakker verborgen had gehouden. Het onderzoek naar haar achtergrond wordt echter op de lange baan geschoven als even later een voormalige minister van Justitie vlak bij zijn huis wordt vermoord. De politie staat voor een groot raadsel en heeft nauwelijks aanknopingspunten, maar Wallander weet zeker dat dit een uitstel van zijn reeds geplande vakantie gaat betekenen. Een vakantie die hij zou doorbrengen met Baiba Liepa, de vrouw die hij in Riga had leren kennen. Al snel volgen er meer moorden die allemaal aan dezelfde dader kunnen worden toegeschreven, waardoor Wallander de conclusie trekt dat er een seriemoordenaar actief moet zijn in Ystad. De politie besluit een adviseur in te schakelen die in staat moet zijn een profiel van de moordenaar te maken. Deze geeft Wallander echter al snel de waarschuwing dat in Amerika is gebleken dat een seriemoordenaar zijn slachtoffers soms ook zoekt binnen het rechercheteam van de politie. Aangezien Wallander inmiddels zijn dochter Linda op bezoek heeft, blijft dit feit hem steeds door het hoofd spelen tijdens het onderzoek. Ondertussen zorgt ook zijn vader tussendoor weer volop voor problemen, hetgeen de van nature wat sombere en neerslachtige Wallander soms danig parten gaat spelen.
Na De Witte Leeuwin (voor mij nog altijd het beste boek uit de reeks) was Dwaalsporen voor mij een nieuwe topper uit de reeks van Henning Mankell. Hoewel je als lezer al vrij snel weet wie de moordenaar is en wat zijn beweegredenen zijn, is het toch weer zeer intrigerend om te zien hoe het onderzoek van de politie verloopt. Hoe belangrijk intuïtie is en hoe kleine stukjes bewijs plotseling kunnen uitgroeien tot de belangrijkste sleutels in de zoektocht naar de dader. Tijdens het lezen wil je Wallander soms toeschreeuwen dat hij moet opschieten, of dat hij naar andere bewijsstukken moet kijken. De dreiging is op een gegeven moment in ieder pagina voelbaar, maar mede dankzij zijn collega’s krijgt Wallander steeds meer stukjes van de puzzel op de juiste plaats. Het is tenslotte de inspecteur zelf die als eerste het volledige plaatje te zien krijgt en de zaak uiteindelijk weet op te lossen.
Ondertussen is ook de dood van het meisje in de koolzaadakker opgelost en weet Wallander zelfs de juiste uitslag van een wedstrijd van Zweden te voorspellen. Wat van hem misschien wel de Johan Cruijff van de Zweedse politie maakt. Geniaal, onnavolgbaar en in staat om onder grote druk te presteren.
En ik sta als fan aan de zijlijn mijn handen stuk te klappen.
|
|
| Bezoekersrecensies |
 |
Door Inge
op 09 december 2002
|
Je kan het boek gewoon niet wegleggen, je moet en je zal verder lezen. Spannend van begin tot eind.
|
|
|
Door Willy
op 13 januari 2003
|
Inderdaad een boek dat je in 2/3 dagen uitleest. Af en toe voorspelbaar naar het eind toe maar toch vooral de spanning er in houdend. Orgineel verhaal, zeer geloofwaardig, met af en toe verrassende wendingen.
Wat ik vooral belangrijk vind in een thriller is wat ik dus ook vooral in dit boek terug vind: weinig uitweidingen naar 'niet relevante' info over privezaken of anderszins... Dat remt het onderzoek/verhaal...
|
|
|
Door Henk Slabbekoorn
op 12 februari 2003
|
Een half jaar geleden adviseerde een goede vriend mij eens een boek van Henning Mankell te lezen. dat had hij niet moeten doen, want nu ben ik verslaafd aan de avonturen van Kurt Wallander. Spannend, origineel, prachtig beschreven, ik hoop nog op heel veel nieuwe boeken van Mankell.
|
|
|
Door Hille Jansen
op 19 februari 2003
|
Net uit. Zeer spannend, geloofwaardig en met diepgang. Een echte 'page-turner'! Met verrassende wendingen. Een aanbeveling.
|
|
|
Door Sonia De Keyzer
op 09 juli 2003
|
Ik heb alle boeken gelezen en vond ze allemaal even goed. Maar Dwaalsporen was de eerste Mankell die ik las, wat een ontdekking. Kijk nu al uit naar het vervolg van Midzomermoord.
|
|
|
Door Hugo
op 23 augustus 2003
|
Mooi boek. Goeie plot, realistisch, spannend, een hoofdpersoon die uit het leven gegrepen is, hoewel herkenbaarder in zijn alsmaar uitstellen van de was dan in zijn sociologische en politieke overpeinzingen. Even goed: een aanrader.
|
|
|
Door Johan Verstraete
op 23 december 2003
|
De witte leeuwin lag al enkele maanden op de kast naast de TV. (Gekregen via een promotiebon van Knack-magazine, waarvoor dank.) Op een zeer late zaterdagavond, ik had nog geen zin om naar bed te gaan, er was niks interessants op TV, begon ik zonder veel enthousiasme dit boek te lezen. Mankell en Wallander waren voor mij nog volslagen onbekenden. Ik was meteen aan dit boek verslingerd en heb het, naar mijn maatstaven, in een recordtempo (kleine week) uitgelezen. Het is een steengoed boek dat vroeg om meer. Dit 'meer' dat ik mij onmiddellijk daarop aanschafte was Dwaalsporen.
Dit is werkelijk de absolute top in zijn genre. Dit boek maakte zich werkelijk meester over mijzelf. Over de stijl, de plot enz. ... om kort te zijn, niks dan lof. Doch het volgende wou ik wel even kwijt: het eigenaardige aan het verhaal is dat de auteur de spanning weet te voeren naar een punt waarop de lezer evenveel sympathie begint te voelen voor zowel de moordenaar als voor Wallander en zijn collega's. Dit vind ik werkelijk een verrassende en unieke ervaring (hopelijk ben ik niet alleen in dit geval). Heeft dit dan te maken met de kritische (filosofische, realistische...) kijk van de auteur op de samenleving? Het onderscheidt hem alleszins van veel andere misdaadauteurs. (Behoudens de Zweden?) Tenslotte, wat mij op zeker ogenblik met verstomming sloeg was het jaar waarin dit boek voor de eerste maal is verschenen: 1995, in België stemt dit wel even tot nadenken... (1 jaartje vooraleer de bom hier barstte).
|
|
|
Door Nick Speybrouck
op 21 juni 2004
|
Ik las de boeken van Mankell allemaal. Mijn enige verslaving (en 't is dan nog een gezonde) is zijn boeken. Ik geniet van iedere letter.
|
|
|
Door Sara
op 28 juli 2004
|
Ook ik ben opgeslorpt door de Wallander-gekte. Ik heb nog 2 boeken te gaan. Momenteel lees ik Midzomermoord. Dwaalsporen vond ik zijn beste boek. Ik kon het echt niet wegleggen.
|
 |
Door Els
op 07 oktober 2004
|
Ik hou van de boeken van Mankell, ze zijn spannend en lezen vlot. Elke pagina van zijn nogal lijvige boeken blijft boeien. Echt een aanrader. De figuur Wallander is een verademing in het crimi-boekenwereldje.
|
|
|
Door Rik Penninck
op 25 februari 2005
|
Absoluut 5 - sterren waard. Een zeer beklijvend en spannend boek. Vlot om te lezen. Behoort het laatste jaar tot mijn favoriete boekenreeks.
|
|
|
Door Snoepytje
op 09 maart 2005
|
Dwaalsporen was mijn eerste boek van Henning Mankell en zeker niet het laatste. Ik vind dat de schrijfstijl echt subliem is, de dialogen zijn heel mooi uitgeschreven en er is heel veel oog voor detail. Er zijn geen losse eindjes meer op het eind van het verhaal en dat vind ik schitterend. Alleen vond ik het jammer dat de lezer van in het begin weet wie de seriemoordenaar is, wat het verhaal minder spannend maakt. Maar wanneer ook het leven van Wallander op het spel staat, is de spanning toch te snijden. Het boek zelf is een serieuze turf van 540 blz. maar daar ben je rap door want het leest supergemakkelijk. Henning Mankell is een echte aanrader!!
|
|
|
Door Arne
op 31 maart 2005
|
Samen met De witte leeuwin behoort Dwaalsporen tot de beste boeken die ik al van hem heb gelezen. Ongelofelijk spannend en de moorden die gebeuren zijn telkens opnieuw fantastisch omschreven en uitgelegd. Eerst volg je de moord door de ogen van de moordenaar om nadien Wallander aan het werk te zien en zijn conclusies te trekken. Kijk al uit naar het volgende De vijfde vrouw want ik lees ze namelijk in volgorde.
|
|
|
Door De Rode Willem
op 06 juni 2005
|
Ik heb misschien verkeerd gedaan met eerst Midzomermoorden te lezen. Maar nu ik Dwaalsporen gelezen heb, blijken beide boeken gewoon inwisselbaar. Enkele details hier en daar zijn een beetje gewijzigd, voor de rest krijg ik de indruk dat ik voor de tweede keer hetzelfde boek gelezen heb. Een serieuze ontgoocheling !
|
|
|
Door Fi
op 25 oktober 2005
|
Ik heb het boek gelezen voor school en toen ik er eenmaal aan begon, kon ik het niet meer wegleggen! Echt een heel goed en interessant boek, dat ik iedereen aanraad te lezen!
|
|
|
Door Rikkesoft
op 21 januari 2006
|
In dit vijfde boek van de inspecteur Wallander reeks wordt een zomers Ystad en omgeving opgeschrikt door de zelfmoord van jonge vrouw die zichzelf in brand stak, en wat later door de moord op een, niet onbesproken, oud-minister van justitie. Door de zoektocht naar de identiteit van het meisje en de speurtocht naar de moordenaar, dreigt het verlof van Kurt Wallander en sommige andere leden van het korps in het water vallen.
Mankell blijft trouw aan zijn stijl van trage neutrale observator, en wordt er steeds beter in. Dwaalsporen is dan ook, tot nu toe, zijn beste boek van de reeks. Hij slaagt erin een geloofwaardige beschrijving te geven van een politieonderzoek in al zijn facetten, en hij vergeet niet om de vaste personages te laten evolueren. Ook het plot werd zorgvuldig uitgewerkt, en de beweegredenen van de dader worden niet vergeten. Het wordt bijna literatuur, in de beste betekenis van het woord.
|
|
|
Door Rikkesoft
op 26 januari 2006
|
In dit vijfde boek van de inspecteur Wallander reeks wordt een zomers Ystad en omgeving opgeschrikt door de zelfmoord van jonge vrouw die zichzelf in brand steekt, en wat later door de moord op een, niet onbesproken, oud-minister van justitie. Door de zoektocht naar de identiteit van het meisje en de speurtocht naar de moordenaar, dreigt het verlof van Kurt Wallander en sommige andere leden van het korps in het water vallen.
Mankell blijft trouw aan zijn stijl van trage neutrale observator, en wordt er steeds beter in. Dwaalsporen is dan ook, tot nu toe, zijn beste boek van de reeks. Hij slaagt erin een geloofwaardige beschrijving te geven van een politieonderzoek in al zijn facetten, en hij vergeet niet om de vaste personages te laten evolueren.
Ook het plot werd zorgvuldig uitgewerkt, en de beweegredenen van de dader worden niet vergeten. Het wordt bijna literatuur, in de beste betekenis van het woord.
|
|
|
Door Rita
op 04 maart 2007
|
Dwaalsporen net uit. Mijn eerste kennismaking met de boeken van Mankell en zeker niet de laatste!!!
Een van de beste trillers die ik tot nu toe gelezen heb!!!
|
|
|
Door Edwin Vastert
op 20 mei 2007
|
Een boeiend verhaal van Mankell. Toch krijgt het boek van mij geen 4 of 5 sterren, omdat losse eindjes niet steeds aan elkaar worden geknoopt. Zo staat, tenzij ik iets gemist heb natuurlijk, bijvoorbeeld nergens beschreven waar de huissleutels van Mankell zijn gebleven. Uit het verhaal lijkt het op zich wel duidelijk dat deze door de seriemoordenaar te zijn gestolen, maar doordat dit nergens staat aangegeven moet, en ook nergens staat vermeld dat de seriemoordenaar daadwerkelijk gebruik van de sleutels maakt, moet je er toch enigszins naar raden. Dat vind ik jammer. Ook eindigt het verhaal vrij abrupt. Nauwelijks is de seriemoordenaar gepakt, of Mankell gaat naar huis om zijn vakantiespullen te pakken, zonder enig verdere uitleg over het verdere verloop van de zaak. De epiloog is wat dat betreft onvoldoende. Ik bedoel bovenstaande overigens niet negatief, want verder is het een zeer lezenswaardig boek met een goede en spannende plot.
|
|
|
