| Auteur: |
Deaver, Jeffery |
| Titel: |
De hangende man |
| |
The Twelfth Card |
| Genre: |
|
| Vanaf: |
maart 2006 |
| ISBN: |
9789026984891 |
| Uitgever: |
Van Holkema & Warendorf |
| Vertaler: |
Mariëtte van Gelder |
| Pagina's: |
432 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
 
|
|
De hangende man (2006)
Jeffery Deaver
|
Om het leven te redden van een jonge studente die achtervolgd wordt door een professionele huurmoordenaar krijgen forensisch expert Lincoln Rhyme en zijn assistente Amelia Sachs een bijna onmogelijke opdracht: het oplossen van een 140 jaar oude ‘koude’ zaak.
Geneva Settle, een studente uit Harlem, is het doelwit van een meedogenloze moordenaar – Thompson Boyd – die om onbekende redenen is ingehuurd om haar het zwijgen op te leggen. Rhyme en zijn team tasten volledig in het duister. Waarom heeft de moordenaar het voorzien op een jonge studente? Heeft het iets te maken met haar onderzoek naar één van haar voorouders?
Terwijl forensisch onderzoek een licht moet werpen op de gebeurtenissen in 1868, heeft Rhyme een ander probleem dat al zijn aandacht vereist: Geneva uit handen houden van de moordenaar…
|
| Crimezone over... |
|
|
Door Crimezone|Marco
op 09 februari 2006
|
Niet aan mij besteed!
Jeffery Deaver is een schrijver die zijn sporen in zijn vaderland Amerika al ruim heeft verdiend. De hangende man is, als ik het goed geteld heb, de twaalfde roman die van hem in het Nederlandse taalgebied verschijnt. Voor mij is dit boek echter een kennismaking met zijn werk. In zijn nieuwste thriller maakt de lezer kennis met Geneva Settle, een tienermeisje uit de New Yorkse wijk Harlem. Terwijl zij in een bibliotheek een microfiche aan het bekijken is, doet huurmoordenaar Thompson Boyd een poging haar te vermoorden. Dat mislukt, waarna de politie aan de slag gaat om de dader op te sporen.
Persoonlijk houd ik niet zo van boeken waarbij de dader al vanaf het begin bekend is. Het gaat er dan alleen nog om, om vast te stellen wat het motief is en hoe de politie hem weet op te sporen. Als lezer word ik niet actief in het verhaal betrokken. Alles wat de recherche ontdekt, weet ik immers al. Ik hoef niet, op basis van aanwijzingen die de auteur aanbiedt, na te denken over de identiteit van de dader. Alleen het motief is nog relevant, maar dat lijkt aanvankelijk ook min of meer helder te zijn.
Wat betreft de spanning moet De hangende man het vooral hebben van de hernieuwde pogingen om Geneva om het leven te brengen. Telkens ontsnapt zij op het nippertje aan de dood. Hoewel zij flink bewaakt wordt, weet de dader elke keer te ontkomen. Ook op het nippertje... Na twee keer begint me dat wel de keel uit te hangen. Het uiteindelijke motief komt op mij ook gekunsteld over, evenals het overdreven plichtsbesef van de scholiere Geneva, zodat het boek mij weinig voldoening kan geven.
Wat het dan nog enigszins goedmaakt, zijn de gedetailleerde beschrijvingen van de verschillende opsporingstechnieken die toegepast worden om de identiteit van de huurmoordenaar te achterhalen. Daarom ben ik er ook van overtuigd dat Deaver tot meer in staat moet zijn. Dit boek is niet aan mij besteed.
|
|
|
Door Crimezone|Remko
op 02 maart 2006
|
Een feel-good thriller
Jeffery Deaver staat garant voor een spannend verhaal. Eenmaal begonnen in één van zijn boeken kan het alleen met grote moeite terzijde gelegd worden. Een boek van Deaver gaat, ondanks de grootte en kwaliteit van de stapel “nog te lezen”, altijd voor op andere thrillers. En Deaver stelt nooit teleur.
Althans, dat geldt voor deze recensent. Tot voor kort. Want met De hangende man heeft Deaver gegokt en verloren. Had de auteur nu werkelijk verwacht dat een boek uit zijn serie met de bijzondere personages Lincoln Rhyme en Amelia Sachs het ook zonder een sterk verhaal zou redden? Of was de inspiratie verdwenen? Was het misschien haastwerk?
De hangende man kent, vooral voor degenen die Deavers eerdere Rhyme-boeken hebben gelezen, een valse start die het niet meer te boven komt. Niet alleen kent de aanval op studente Geneva Settle een onwaarschijnlijk verloop, het feit dat een dergelijke zaak meteen op het bord van forensisch specialist Rhyme terecht komt, is nog wonderlijker. De zaken die Rhyme voor zijn kiezen krijgt zijn normaliter veel heftiger, inclusief (de dreiging tot) het zaaien van dood en verderf. In De hangende man is nauwelijks een dode te betreuren. Er gebeurt niets schokkends. Sterker nog, vrijwel ieder personage is slim, integer, doortastend of eerlijk en vaak nog een combinatie daarvan. Het trieste gedrag van slechterik Boyd wordt net niet goed gepraat door de schuld te leggen bij het Amerikaanse strafsysteem, maar het scheelt weinig. De hangende man is een feel-good thriller. En dat is geen succesvol genre in de wereld van het spannende boek.
Deaver is de meester van de verrassende plotwending, maar deze keer komt er geen enkele goed uit de verf. Alles gaat namelijk goed in dit boek. Een aanstaande rampzalige gebeurtenis wordt steevast door één der personages voorzien. Dat krijg je met al dat intellect.
Natuurlijk zijn er ook lichtpuntjes. Als liefhebber van de Rhyme-reeks is het prettig om terug te keren in zijn wereld. Ik heb er immers eerder vele aangename uren in doorgebracht. Bovendien is Deavers schrijfstijl zeer plezierig. Ik verwacht dan ook … nee, eis van Deaver dat hij de volgende keer beter zijn best doet. Dan komt alles weer goed.
|
|
|
Door Crimezone|Jeroen
op 23 februari 2006
|
Een pd in je woonkamer
Een meisje van 16, de jonge Geneva Settle, wordt in de bibliotheek aangevallen door een onbekende man. Alleen door haar eigen vindingrijkheid weet ze te ontkomen. Lincoln Rhyme, de gehandicapte 'criminalist' die de pd, de plaats delict, onderzoekt, komt tot de vaststelling dat er nog aanslagen zouden kunnen volgen. Heeft het misschien iets te maken met het onderzoek waar Geneva mee bezig is? Ze bestudeert namelijk de geschiedenis van haar voorvader Charles Singleton, die 140 jaar geleden werd beschuldigd van diefstal. Maar wie interesseert zich daar nu nog voor? Zodanig zelfs dat die bereid is ervoor te doden?
Jeffery Deaver wordt alom geroemd om de talrijke plotwendingen die hij in zijn boeken inbouwt. Ook in de nieuwste Lyncoln Rhyme is het van dat. De wendingen volgen elkaar inderdaad snel op, nog lang nadat bekend is geworden wie de aanslagpleger is. Overmatig geboeid in de afloop ben ik dan al niet echt meer. Dat is dan weer te wijten aan een aantal ergernissen. Irritatie over die vervelende Lincoln die bewegingloos blijft – zowel letterlijk als figuurlijk. Zodanig zelfs dat ik me begin af te vragen wat die Rhyme nog bijdraagt aan het verhaal.
Daarnaast zijn er een paar scènes die achteraf gezien onzin blijken te zijn en aanleiding geven tot een anticlimax. Ik geef een zogenaamde ontsnappingsscène als voorbeeld, met veel actie en zelfs een poging tot omverrijden van een politieman. Als dat uiteindelijk niks blijkt te zijn, dan vind ik dat irritant.
De laatste ergernis, ik geef het toe, is een beetje flauw van mijn kant. Maar ik zweer het, als iemand nog maar de letters 'pd' uitspreekt in mijn bijzijn, dan kom ik persoonlijk naar hem/haar toe en maak een 'pd' van zijn/haar woonkamer.
Tot slot, De hangende man is heus wel vlot geschreven, en als je openstaat voor wat wetenschappelijke varia is dit duidelijk je ding. Maar als je wat te veel nadenkt tijdens het lezen, kom je al snel bedrogen uit. Deaver pakt je van in het begin, of helemaal niet.
|
|
|
Door Crimezone|Jean-Paul
op 26 mei 2006
|
Een bekend concept
Een 16-jarige studente, Geneva Settle, doet in een museumbibliotheek onderzoek naar Charles Singleton, één van haar voorvaders. Een onbekende probeert haar op dat moment aan te vallen, maar ze is slim genoeg om te ontkomen. De dader laat bewijs achter waaronder een tarotkaart met daarop een hangende man. Het rechercheteam onder leiding van forensisch expert Lincoln Rhyme staat voor een raadsel. Het is onduidelijk waarom iemand de jonge studente vanwege een 140 jaar oude geschiedenis van een voorvader probeert te doden.
Geneva weet zich te herinneren dat Singleton het in één van zijn brieven over een geheim heeft. Rhyme probeert het verband te leggen tussen het geheim en het motief van de dader en zijn eventuele opdrachtgever. Zolang zij vrij rondlopen, wordt Geneva Settle beschermd. Dit blijkt nog een hele klus te zijn, aangezien Geneva zich niet laat overreden en gewoon naar school blijft gaan.
Jeffery Deaver doet met De hangende man een poging een goede Rhyme-cyclus voort te zetten. Hij vergeet echter dat je het met alleen een vlotte schrijfstijl niet redt. Een boek moet ook geloofwaardig zijn en getuigen van originaliteit. De hangende man is geen slechte roman maar voor een schrijver met een gevestigde naam brengt het niets nieuws.
De vele pagina’s over het profiel van de verdachten mogen mijns inziens worden weggelaten. Een auteur heeft als taak begrijpelijk te schrijven zodat het aanvullen met schema’s en opsommingen van eerder vermelde feiten een overbodige luxe is. Als lezer moet je zelf kunnen meespeuren en dus niet alles op een presenteerblaadje krijgen.
Een ander euvel is de absurde ontsnapping van Geneva in het begin van het verhaal. Geen enkele studente kan in zo’n korte tijd een klus uitvoeren waar een etaleur een half uur voor nodig heeft. Dat haar belager er vervolgens ook nog eens intuint, maakt het lachwekkend.
Al met al kent De hangende man nog een verrassend einde. Je hebt het gevoel dat het boek zo’n 80 pagina’s te lang is, totdat blijkt dat de kaarten nog niet zijn geschud. De dreiging die het slachtoffer omgeeft blijft daardoor tot het einde toe voelbaar. Want waarom wil men Geneva daadwerkelijk doden? En wat is toch de link met het geheim van Charles Singleton?
Jeffery Deaver heeft met De hangende man gekozen voor een inhoudelijk bekend concept. Door zijn aangename verteltrant en het 140 jaar oude raadsel onderscheidt het verhaal zich van de middenmoot. Veel hoger dan dat komt het echter niet.
En mocht iemand er mij ooit naar vragen: afraden doe ik het boek niet, aanraden ook niet.
|
|
| Bezoekersrecensies |
  |
Door Govert
op 28 december 2005
|
The Bone Collector evenaren zit er lang niet meer in voor Deaver. The Twelfth Card (De hangende man) is een heel erg vergezocht verhaal (zelfs voor Deaver begrippen) waarin de schrijver vooral wil laten blijken dat hij op velerlei gebied (van 'african american english' tot Rhyme zijn verlamming, van 'arabic american english' tot de amerikaanse grondwet) uitgebreid research heeft gedaan.
Een of twee, misschien zelfs drie plotwendingen zijn nog wel te doen maar het blijft maar doorgaan en om iedere hoek komt er weer een slechterik tevoorschijn of blijkt de slechterik toch weer niet zo slecht.Het forensisch onderzoek is inmiddels wat ondergeschikter, alle vragen worden binnen tien regels opgelost. Wellicht de laatste 100 pagina's niet lezen, dan is het nog wel te doen.
|
|
|
Door Nicky
op 26 februari 2006
|
Het nieuwste boek van Deaver is weer een deel uit de Lincoln Rhymne-reeks: een politieman in hart en nieren die alleen nog maar zijn hoofd en 1 vinger ter beschikking heeft, daar de rest van zijn lichaam na een ongeluk verlamd is geraakt. Hij is van het type: ruwe bolster, blanke pit en is voor zijn medewerkers een slavendrijver.
Amalia Sachs is zijn vriendin en tegelijk zijn handen en voeten, ogen en oren. Zij onderzoekt de plekken waar de misdaden gepleegd zijn en is een beeldschone vrouw met een bos rode haren.
Het verhaal zelf gaat over Geneva, een jong donkergekleurd meisje dat schijnbaar ontsnapt aan een verkrachting waarvan later blijkt dat dit helemaal niet als verkrachting bedoeld is. Maar wat heeft het verhaal van een van haar voorouders die 140 jaar geleden leefde, te maken met Geneva?
Geneva wordt achtervolgd door een killer en Lymne probeert samen met Sachs, Delray, Cooper en Sellito om haar te beschermen.
Sellito heeft grote problemen omdat vlak naast hem iemand meedogenloos neergeknald is en zijn collega’s doen er alles aan om hem hier overheen te helpen.
Er komen in het boek een paar schrijnende voorvallen voor. Geneva staat alleen op de wereld en probeert zich te handhaven in de harde maatschappij van tegenwoordig. Daarnaast het verhaal van haar voorvader die omdat hij een vrijgekomen slaaf was, simpel opgepakt werd na een diefstal. Hij wordt zonder blikken of blozen schuldig verklaard en staat in de geschiedenis te boek als een onteerd man.
Hij leefde nog in de tijd van de rassenhaat die ontstaan was nadat de slavernij afgeschaft was. Hij had een boerderij gekocht maar kon niet tegen de buitenwereld zeggen dat hij de eigenaar was omdat blanken dan zijn bezittingen zonder meer zouden plunderen en platbranden. Hij vertelde daarom dat hij de beheerder van de boerderij was.
In dit boek staat het verhaal zelf meer op de voorgrond dan het verhaal rond Rhyme zelf en dit is zeer afwijkend van de andere boeken van deze serie.
Ik vind het een echte pageturner, waarbij ik telkens in het verhaal op het verkeerde been gezet werd. Ik heb het in een sneltreinvaart uitgelezen.
Er waren weer veel draadjes verweven die allemaal uiteindelijk toch allemaal ontknoopt zijn.
Jammer dat er in het boek iets voorkomt dat niet echt waarschijnlijk is; dat Geneva een paspop snel aan kan kleden met haar kleren zonder geluid te maken.
Een prachtzin die in het verhaal voorkomt wil ik hier nog plaatsen: 'Een boek is een litanie van prachtige woorden door een onbekende werd geschreven.'
|
|
|
Door melanie
op 27 februari 2006
|
Aangezien een recensie een geheel eigen mening is komt hier die van mij: eindelijk na een lange tijd lijkt Jeffery Deaver de weg weer te hebben terug gevonden. Na zijn vorige boek waarvan ik niet wist of hem zou kopen (ik heb die niet uitgelezen) ben ik blij dat hij weer terug komt met zijn vertouwde karakters, die ik zo waardeer omdat hun beweegreden zo goed vooruit komen.
Dit boek krijgt van mij dan ook 5 sterren, omdat het weer zo goed in elkaar zit alles valt weer op zijn plaats alles wordt uitgewerkt zoals het hoor.
Ik als Deaver fan en ook van forensische wetenschap smulde bij dit verhaal; ik hoop dat ik mijn enthousiasme toch een beetje over heb kunnen brengen dat het gewoon een goed boek is (voor tussendoor of gewoon voor interesse).
|
|
|
Door Ardbegman
op 07 maart 2006
|
Dankzij Crimezone kon ik in avant première gaan genieten van m'n eerste boek van Jeffery Deaver. Ondanks alle goede kritieken die ik al van de man gelezen had viel dit boek me toch ontzettend tegen. De plot is onwaarschijnlijk, en spanning is er nauwelijks. Er gebeurd ook amper iets in het verhaal en telkens als je dan denkt dat er echt iets gaat gebeuren ziet het doorzichtige brein van Rhyme dit al van verre aankomen en weg is de plotwending... Ik ga zeker nog boeken van deze man lezen maar als leesdebuut kon De hangende man me nauwelijks bekoren.
|
|
|
Door Justine
op 25 maart 2006
|
De hangende man is een goed boek. Al zijn boeken zijn door ondergetekende gelezen, en persoonlijk vind ik de boeken zonder Rhymes/Sachs beter.
Maar De hangende man is een goed boek, met weer een goeie dosis spanning. We maken kennis met Geneva een studente die bijna wordt vermoord in het museum....en dan gaan Rhymes en Sachs op onderzoek uit.
Er komen dan een aantal plotwendingen, een coldcase komt erbij, we gaan de tijd in van de slavrenij, kortom, er gebeurt van alles. Het is geen boek wat bol staat van de spanning, maar wel een boek wat lekker weg leest.
Ik geef hem 3 sterren...
|
|
|
Door KevinP
op 01 april 2006
|
De verhalen over het succesvolle duo Lincoln Rhyme en Amalia Sachs gaan maar niet vervelen, want ook De hangende man is weer een ijzersterk verhaal. Zoals we van Deaver gewend zijn, weet hij ons ook in zijn nieuwste boek keer op keer te verassen met onverwachte plotwendingen.
Het verhaal speelt zich dit keer grotendeels af in de New Yorkse wijk Harlem, maar we duiken ook 140 jaar de geschiedenis in. Dit uitstapje naar de geschiedenis heeft alles te maken met rassendiscriminatie en de strijd om gelijke rechten voor Afro-Amerikanen. Aangezien overal mensen nog strijden voor gelijke rechten, heeft dit verhaal dus een actuele boodschap. Tevens blijkt Deaver ook weer uitstekend research gedaan te hebben, want allerlei interessante feiten completeren het verhaal.
Jeffery Deaver heeft weer gedaan waar hij goed in is: het schrijven van een zeer meeslepende en verrassende thriller. Het samenspel tussen Rhyme en Sachs blijft boeien. Natuurlijk leven we ook weer mee met de ontwikkelingen op gezondheidsgebied van de sacherijnige, maar toch sympathieke forensisch expert. Reden genoeg om dit boek, of natuurlijk één van de vele andere boeken van Deaver, te gaan lezen!
|
|
|
Door Didi
op 06 april 2006
|
Ik heb erg uitgekeken naar deze nieuwe Deaver.
Brandend IJs was niet aan mij besteed dus het vooruitzicht naar een nieuwe Deaver met Rhyme en Sachs deed me het vorige boek snel vergeten.
En ook deze keer werd ik niet teleurgesteld!
Ik vond het weer als vanouds met een ijzersterk verhaal, lekkere spanning en genoeg uitleg om alles duidelijk te begrijpen zonder dat het ook maar een moment saai of langdradig wordt.
Een thriller met Rhyme en Sachs in de hoofdrol blijft gewoon erg lekker en vlot lezen.
Ook deze keer had ik weer moeite om het boek neer te leggen waardoor ik helaas veel te snel klaar was ermee!
Dus ja, ik kan maar een ding zeggen: wanneer komt de volgende?
|
|
|
Door Rikkesoft
op 29 mei 2006
|
Deaver wisselt losstaande verhalen af met boeken uit de Lincoln Rhyme reeks, waar dit boek weer deel van uitmaakt.
Geneva Settle is een jonge, zwarte, voorbeeldige studente uit Harlem, die voor schoolwerk opzoekingen aan het doen is naar de geschiedenis van één van haar voorouders: Charles Singleton, een vrijgemaakte slaaf die zich net na de Amerikaanse burgeroorlog volop inzet voor de rechten van de zwarten, maar die op een gegeven moment beschuldigd wordt van diefstal van een groot bedrag aan geld. Geneva kan moeilijk geloven dat Charles de misdaad echt pleegde, en net als ze op het punt staat een volgende stap in haar onderzoek de zetten, wordt er een aanslag op haar gepleegd. Snugger als ze is en met een door het leven in de zwarte New Yorkse wijken aangescherpt overlevingsinstinct, is ze de dader te slim af. Amelia Sachs wordt naar de plaats van de feiten gestuurd om het forensisch onderzoek op zich te nemen, en zo komt het onderzoek in de handen van de aan zijn rolstoel gekluisterde onderzoeker Lincoln Rhyme, en kan de jacht op de verdachte en zijn eventuele opgrachtgever, van start gaan.
Een jacht die, zoals we van Jeffery Deaver gewoon zijn, verschillende onverwachte wendingen neemt. Maar in zijn pogingen om het verhaal spannend te houden, tapt Deaver dit maal te veel uit hetzelfde vaatje: een overvloed aan cliffhangers en insinuaties, die op de volgende bladzijden dan niet blijken gebeurt te zijn, maken dat het boek als geheel nogal ongeloofwaardig overkomt.
Ook de ontmaskering van de opdrachtgever, en de verklaring van hetgeen 140 jaar geleden gebeurde, komen vanuit het niets uit de lucht vallen en versterken de indruk dat deze plot maar met haken en ogen aan elkaar hangt.
Maar natuurlijk blijft Deaver een begenadigd verteller, en zijn kijk op de New Yorkse gemeenschap van de zwarte brotha’s & sista’s, hun gewoonten en hun toekomst is verhelderend, en leest zeer vlot weg.
Kortom een aangenaam boek om te lezen, maar Deaver haalt niet het niveau dat we van hem gewoon zijn. Jammer.
|
|
|
Door Cees van Rhienen
op 27 juni 2006
|
Het was al duidelijk te merken bij Brandend IJs en ook bij De hangende man heeft Jeffery Deaver zijn nieuwe gewoonte voortgezet om een flinke dosis historie in zijn verhaal op te nemen. Bij dit boek heeft hij als rode draad een stuk geschiedenis van Amerika gebruikt wat zeker voor de niet-amerikaanse lezers onder ons over het algemeen onbekend zal zijn. Mij stoort het in geen enkel geval en hij heeft het ook nodig om het verhaal op een goede manier helemaal af te ronden en daarmee alle problemen op te lossen. En een beetje educatie kan toch nooit kwaad.
Ik kan me overigens ook voorstellen dat dit voor een groot aantal lezers niet hoeft en die zien het historische verhaal dan ook als ballast.
Overigens vind ik het een verhaal dat je niet in korte stukjes (b.v. in de trein o.i.d) kunt lezen omdat het hier te complex voor is. Ik zou in die situatie een belangrijk deel missen. Nu verkeerde ik in de luxe positie dat ik lekker door kon lezen en het boek in twee dagen uit was en dan grijpt het verhaal je volledig.
Dus met die kanttekening classificeer ik het boek als zeer goed met de opmerking dat de echte spannende situaties wel minder in aantal zijn dan ik van Jeffery Deaver gewend ben. Maar het blijft voor mij een top auteur die weer een top boel heeft afgeleverd.
|
|
|
Door Walter Debacq
op 10 augustus 2006
|
Ben een trouwe lezer van Deaver, en ben eigenlijk nooit teleurgesteld. Het is en blijft een vakman, en je hebt die lekkere vertrouwdheid met Rhymes/Sachs. Maar hier had ik toch wat moeite met de verhaalstruktuur. Het zit allemaal wat losjes in mekaar en de spanning haalt niet het niveau van eerdere werken , zoals De illusionist en Tot op het bot. Heb dit dus wat op automatische piloot gelezen, maar blijf Deaver koesteren als één van de betere crime-auteurs, en hoop op beter met volgende boek....
|
|
|
(86)
