Hoe hebben de fans de afgelopen zes jaar overleefd? Hoe zijn ze de tijd doorgekomen? Harlan Coben schreef al die tijd niets over zijn held Myron Bolitar, de sportagent en privé-detective. In zijn nawoord komt Coben er zelf ook op terug: ,,In de afgelopen zes jaar was de eerste vraag die mij altijd werd gesteld: ‘Hoe lang bent u?’ Een meter negentig, is het antwoord. Maar de tweede vraag was meestal: ‘Wanneer gaat u weer een boek schrijven over Myron en zijn bende?’ Het antwoord op die vraag is: nu.’’
Voor de onderbreking schreef de Amerikaanse bestsellerauteur Harlan Coben zeven boeken over Bolitar. Hij won er alle prijzen mee die er maar zijn te winnen. De Shamus, de Edgar Allen Poe en de Anthony Award. De eerste schrijver die alle drie de prijzen aan zijn muur mag spijkeren.
Even ter herinnering: Myron Bolitar is een ex-topsporter, een basketballer die het tot de hoogste professionele afdeling schopt. Maar dan wordt hij al heel snel in de tang genomen door twee hele grote, sterke tegenstanders, Myron voelt iets knappen in zijn knie en hup, weg carrière. Na een diepe depressie gaat hij rechten studeren. Vervolgens vindt hij zijn plek als vertegenwoordiger van topsporters. Myron Bolitar neemt de sporters onder zijn hoede. Maar dat gaat verder dan alleen de sportieve prestaties. Hij gaat ook hun problemen oplossen. Zo wordt hij privé-detective. Zodra het gevaarlijk wordt, krijgt hij de onvoorwaardelijke steun van zijn boezemvriend Windsor Horne Lockwood III, kortweg Win voor vrienden. Win zorgt voor de spierballen, Myron doet het denkwerk.
De Bolitar-serie was verfrissend, spannend, nieuw en ontzettend grappig. De snelle ‘one-liners’ van Myron Bolitar konden moeiteloos wedijveren met de beroemde zinnen van Raymond Chandler, zo’n beetje de uitvinder van de harde privé-detective met de snelle babbel. Maar opeens had Coben en genoeg van. De ideeën waren opgedroogd, de beperkingen van een serie knelden, hij zocht de vrijheid van losse boeken. Ook thrillers, maar dan anders. Nieuwe hoofdpersonen, andere schrijfstijlen, serieuzer.
Nu is hij na zes jaar terug bij zijn held en zijn vrienden. Myron Bolitar moet op zoek naar een vermiste tiener, de dochter van een oude vlam van de middelbare school. Myron heeft haar midden in de nacht weggebracht en daarna is ze weg. In zijn speurtocht wordt Myron tegengewerkt, neergeslagen, bedreigd, bijna gemarteld, gered door zijn vriend Win voordat een oplossing naderbij komt.
Hij komt er achter hoeveel ouders voor hun kinderen over hebben in de typisch Amerikaanse race naar de universiteit. De ouders in zo’n middenklasse, blanke voorstad doen er echt alles voor om hun kroost op een goede, gerenommeerde universiteit te krijgen. De toelating is in de ogen van de trotse ouders en hun kinderen de poort naar gelukzaligheid. Het is ondenkbaar dat de missie niet slaagt. Amerika is ten slotte gebouwd op materieel succes. Coben, zelf vader van vier kinderen, kijkt met verbazing en afkeuring naar de race om de beste plaatsen.
Juist in die spannende tijd als de ouders in alle staten zijn en de tieners zelf uitgebreid hun eindexamen vieren, verdwijnt het meisje en moet Myron Bolitar zich verzetten tegen het testosteron van de trotse vaders die over lijken willen gaan als het om hun zoon of dochter gaat.
In de zes jaar is er nogal wat veranderd voor Myron Bolitar. Zijn bedrijf is gegroeid, hij is ouder en wijzer geworden en hij heeft zich niet met problemen van anderen bemoeid. Maar er is ook heel veel hetzelfde gebleven. De bizarre vrienden van Myron, het talent voor het detectivewerk, de grappen in gevaarlijke situaties. Maar het belangrijkste dat gelijk is gebleven, is het schrijverstalent van Harlan Coben. Eens beloofd is als de eerdere boeken over sportagent Myron Bolitar. Het verhaal heeft vaart, verveelt geen moment. Gewoon een genot om te lezen.