| Auteur: |
Slaughter, Karin |
| Titel: |
Triptiek |
| |
Triptych |
| Vanaf: |
augustus 2006 |
| ISBN: |
9789023420484 |
| Uitgever: |
Cargo/De Bezige Bij |
| Vertaler: |
Ineke Lenting |
| Pagina's: |
456 |
| Uitvoering: |
paperback |
|
 
|
|
Triptiek (2006)
Slaughter, Karin
|
|
Wanneer politierechercheur Michael Ormewood wordt opgepiept om naar de plaats delict bij het beruchte Grady Homes te gaan, wordt hij geconfronteerd met een van de bruutste moorden in zijn gehele carrière: Aleesha Monroe wordt badend in het bloed in het trappenhuis gevonden. Haar lichaam is verschrikkelijk toegetakeld. De moord is des te schokkender wanneer blijkt dat het gaat om een nieuw geval uit een serie vergelijkbare misdaden. Het Georgia Onderzoeksbureau wordt ingeschakeld en Ormewood is gedwongen samen te werken met special agent Will Trent van het Arrestatieteam, een man die hij bij voorbaat al niet mag. Maar dan, vierentwintig uur later, komt het geweld angstaanjagend dichtbij in zijn eigen achtertuin. Alles wijst erop dat het raadsel van Monroe's dood verstrengeld is met een verleden dat niet met rust gelaten wil worden.
|
| Crimezone over... |
  |
Door Crimezone|Kees
op 13 augustus 2006
|
Verkracht, verminkt, vermoord
Ze is zesendertig jaar jong en heeft zeven goed verkopende thrillers op haar naam staan. Karin Slaughter is dan ook een tevreden vrouw. Temeer daar haar nieuwste literaire thriller Triptiek door velen wordt beschouwd als haar beste.
In Decatur, een voorstad van Atlanta, worden een aantal tienermeisjes en een hoer bruut verkracht, verminkt en vermoord. Sailant detail: hun tong is afgebeten. De verdenking valt meteen op John Shelley, een pas uit de gevangenis ontslagen boef die vanwege een gelijksoortig zedenmisdrijf op 16-jarige leeftijd tot 22 jaar cel werd veroordeeld. Aan rechercheur Michael Ormewood de taak om de bewijslast rond te krijgen. Hij moet tot zijn ongenoegen samen werken met de zwijgzame Will Trent van het Georgia Bureau of Investigation. Het onderzoek vordert slecht en dreigt nog moeizamer te worden als Ormewood’s buurmeisje van 15 dood wordt aangetroffen in zijn tuin. Wie wil de rechercheur zwart maken? Intussen heeft John Shelley ontdekt dat iemand zijn identiteit heeft aangenomen en al jaren zijn naam gebruikt. Is het zijn neef Woody, de drugsdealer en hoerenloper? Het zijn vragen die schreeuwen om antwoorden, maar in plaats van oplossingen dienen zich alleen maar meer gruwelijkheden en onzekerheden aan.
Karin Slaughter heeft ooit in een interview gezegd dat zij in de eerste plaats schrijft over karakters en dat haar focus niet gericht is op geweld of misdaad. Het gaat haar om de manier waarop mensen met misdaad omgaan. Haar filosofie sluit naadloos aan bij de inhoud van Triptiek. Zij schildert prachtige doorleefde karakters met alle goede en kwade eigenschappen die daarbij horen. De armlastige ex-bajesklant John Shelley, de macho Michael Ormewood, de ondoorgrondelijke Will Trent en de mooie onbesuisde Angie van de afdeling zedendelicten, ze hebben allemaal een verleden dat weerspiegeld wordt in hun huidige gedrag. In Triptiek komt een schilderij voor, een triptiek. Het is een drieluik waarvan je delen kunt openslaan of dichthouden waardoor dingen zichtbaar worden of juist verborgen blijven. Het staat symbool voor het karakter van de mens. Niets of niemand geeft in eerste instantie al zijn/haar geheimen prijs. Naarmate het verhaal vordert, maken we kennis met de keerzijden van de personages. De deuken en butsen uit hun verleden, de permanente bechadigingen. Slaughter is geniaal op het gebied van karakterontwikkeling.
De aandacht voor karakterisering gaat overigens niet ten koste van het misdaadgehalte. Slaughter schotelt de lezer een aantal perversiteiten en gruwelijkheden voor die zijn weerga niet kennen. Het zijn extremiteiten tot in de meest ziekelijke perfectie uitgevoerd op jonge onschuldige meisjes. De lezer hunkert naar gerechtigheid. Maar waar is die te vinden? De verrassende plotwendingen volgen elkaar in hoog tempo op. En nergens krijgt de lezer houvast.
Triptiek is ingenieus, het is een dol makend doolhof van sporen en dwaalsporen. Razend knap geconstrueerd. Een werkelijk superbe spanningsboog. Een duizelingwekkende psychologische martelgang. Meeslepend en prikkelend van het begin tot het einde. Dit is literatuur. Dit is een thriller. Dit is nu eindelijk eens echt een literaire thriller.
|
|
|
Door Crimezone|Eric D.
op 22 december 2006
|
Slaughter op haar Zweeds
John Shelley, veroordeeld voor de moord op een schoolgenote, wordt na tweeëntwintig jaar cel in voorlopige vrijheid gesteld, en strijkt terug neer in zijn geboortedorp met als enige doel nooit meer terug te keren naar de gevangenis. Niet veel later wordt in het arme stadsgedeelte van Atlanta het levenloze lichaam van een heroïnehoertje gevonden. Groot is de verbazing, als er grote overeenkomsten worden vastgesteld met andere moorden op tieners. Rechercheur Michael Ormewood wordt op de zaak gezet. Tot zijn ergernis wordt hij opgezadeld met een partner van de staatspolitie, die naar de naam Will Trent luistert. Samen proberen ze de sadistische dader te strikken voor hij de kans krijgt opnieuw toe te slaan. Maar hoe begin je eraan, als je je in een gebied bevindt waar de politie doorgaat voor de vijand.
Karin Slaughter verlaat de voor ons intussen vertrouwde omgeving van haar vorige boeken, laat haar vaste hoofdpersonages Linton & Tolliver even links liggen, en levert een opzichzelf staande thriller af, die zich afspeelt in en rond haar thuisbasis Atlanta. Voor het verhaal begint is er al de eerste verrrassing als we lezen: “Voor al mijn Nederlandse lezers – met grote genegenheid”. Als dat geen prettig begin is. Als Vlaming zal ik maar aannemen dat ze alle Nederlandstalige lezers bedoelt.
Met Triptiek waagt de schrijfster zich op het terrein van de Schandinavische auteurs. Het is immers een verhaal geworden met zeer veel aandacht voor de uitwerking van de personages en hun onderlinge verhoudingen. Een verhaal ook dat rustig zijn gangetje gaat, en pas net voor de apotheose in een stroomversnelling komt. Toch verloochent de schrijfster haar eigen typische stijl niet, want haar signatuur is gemakkelijk herkenbaar in de onmenselijkheid van de moordenaar, de geweldadige dood die de slachtoffers ondergingen en nog het meest in de keuze van de personages. Het zijn ook dit keer mannen en vrouwen die getekend zijn door het leven en door het onrecht dat hun aangedaan werd. Mensen die zeer veel moeite hebben om normale relaties met anderen aan te gaan.
En laat nu net in deze combinatie het grootste minpunt zitten van het boek zitten: evenwicht, of beter het gebrek eraan. Bij momenten heeft Karin Slaughter moeite met de juiste dosering van deze twee ingrediënten, waardoor de lezer bij tijd en wijlen wordt afgeleid van het verhaal en door de lange beschrijvingen dreigt in te dommelen.
De verschillende verhaallijnen zijn goed uitgewerkt, hebben soms verrassende wendingen, raken elkaar soms even om daarna weer elk een eigen richting uit te gaan, en worden op het eind mooi samen gevlochten tot een geloofwaardig geheel. Vakwerk dus. Na al een tijd mee te spelen in de hoogste klasse, heeft Karin Slaughter met Triptiek de aansluiting met de top gevonden.
|
|
| Bezoekersrecensies |
|
|
Door Mieke
op 19 september 2006
|
Ik begon het boek met het idee: dat ik al Sara en Jeffrey zou missen.
Ik moest algauw mijn vooroordeel herzien! Het is een heel ander soort boek in die zin dat het met heel andere personages is dan we gewoon zijn. Maar ik moet zeggen Karin Slaughter is er toch wéér eens in geslaagd een boeiend boek op de markt te brengen. En de humor die ze soms brengt vind ik écht goed. Natuurlijk zijn er ook heel wat minder humoristische dingen. Het verhaal zit bijzonder goed in elkaar en blijft dan ook heel aantrekkelijk tot het einde. Karin Slaughter blijft toch nog steeds mijn voorkeur houden! Ben al benieuwd naar de volgende!
Laat maar komen! Dit was in ieder geval een prachtboek! Lezen maar!
|
|
|
Door sammy
op 16 maart 2008
|
Triptiek is mijn eerste boek van karin Slaughter en zeker niet mijn laatste. Hoewel het boek een redelijk dikke turf is (450blz.) en je al vrij vroeg weet wie de dader is verveelt het boek geen seconde! Door de spannende schrijfstijl van Slaughter en de zeer boeiende personages is dit boek een absolute aanrader. Het einde is gruwelijk maar het blijft geloofwaardig. Een absolute aanrader.
|
|
|
Door Mariska
op 19 september 2006
|
In eerste instantie vond ik het jammer dat het nieuwste boek van een van mijn favoriete schrijfsters geen vervolg was op haar bestaande reeks.
Echter dit boek overtrof mijn verwachtingen.
Slaughter heeft de gave om je vanaf bladzijde 1 te boeien.
Je wordt direct in het verhaal gezogen en wil door blijven lezen.
De karakters zijn mooi uitgediept maar ook weer niet zo dat het langdradig wordt. Je leeft met de personages mee.
Het verhaal is geen moment saai, het is spannend en meeslepend.
Ook komt er soms wat humor, drama en romatiek doorheen geslopen.
Al weet je al ver voor het einde wie de dader is, toch blijft het spannend omdat je niet weet hoe dat af gaat lopen.
Een echte aanrader!
|
|
|
Door Mary
op 25 september 2006
|
Ademloos heb ik dit boek vandaag uitgelezen. Haar vorige boeken vond ik al goed maar dit slaat alles. Wat een super wendingen, uitgewerkte relaties, dialogen en spanning. En de karakters komen echt tot leven. Ik vind dat deze thriller de Golden Dagger mag winnen!
|
|
|
Door Marie Thérèse Vock
op 28 september 2006
|
Ik wist al via een interview met Karin Slaughter dat zij wilde stoppen met de personages Sara en Jeffrey en iets heel nieuws wilde gaan schrijven. Toch is het vreemd als je het laatste boek van haar openslaat en niet geconfronteerd wordt met Sara maar met John Shelly. Maar mijn 'teleurstelling' (want je gaat houden van Sara en Jeffrey) sloeg al gauw om in gefascineerdheid in de hoofdpersoon John Shelley. De beschrijving van John vind ik het sterkste punt in haar nieuwe thriller. Je raakt echt geïnteresseerd in zijn personage en hoopt dat het goed met hem afloopt. De flash-back stijl zorgt ervoor dat je door wilt lezen. Want je wilt en zult weten hoe het verder gaat.... In de andere hoofdpersonen Will en Angie herkende ik (misschien zuiver gevoelsmatig) toch iets van Jeffrey en Sara, maar ook zij worden boeiend neergezet en dan met name de relatie tussen hen tweeën. Het boek is alweer uit, helaas. Ik zal dus moeten wachten op een titel van Karin. Misschien een vervolg?
|
|
|
Door Petra
op 28 september 2006
|
Zelf mijn man die normaal geen fan is heeft het boek in 1x uitgelezen. Zoals hij zelf zei: je wilt blijven lezen! Even weer iets anders dan de vaste verhaallijn maar zeker niet minder.
|
|
|
Door Moos
op 28 september 2006
|
Ik heb getwijfeld om het boek te kopen. Ik geniet van haar Sarah en Jeffrey boeken en was bang dat dit net zo'n teleurstelling zou worden als de uitstapjes die Patricia Cornwell heeft gemaakt. Wat een aangename verrassing! Zij heeft de gave om te blijven boeien en je mee te laten leven met de personages. Een absolute aanrader!
|
|
|
Door Cees van Rhienen
op 21 oktober 2006
|
Met straatlengtes voorsprong is dit het beste boek wat ik van Karin Slaughter heb gelezen en dat is alles wat in Nederland is uitgegeven. Op geen enkele wijze worden Sara en Jefferey in dit verhaal gemist omdat Will, John, Angie en Michael die rol moeiteloos overnemen. Op bijna onnavolgbare wijze weet Karin Slaugther de karakters van deze personages uit te diepen en met groot realisme, menselijk echt over te laten komen.
Dat maakt dit boek niet alleen spannend maar geeft tevens een duidelijke weergave van oorzaak en gevolg van fouten in de opvoeding. Zij legt het oorzakelijk verband tussen dramatische ontsporing van menselijke gedrag op latere leeftijd en opvoeding in de kindertijd op bijna wetenschappelijke wijze uit.
Door middel van flash-back’s uit de kindertijd van de karakters weet ze begrip voor de reactie op latere leeftijd te creëren terwijl het geheel gewoon een spannend boek blijft.
Daarbij passen de schijnbaar losse elementen van het verhaal zo nauwkeurig op en in elkaar dat daarmee tevens de bevestiging is gegeven dat de ontwikkeling van de verhaallijn met grote precisie heeft plaatsgevonden.
Van mij heeft ze dikke 5 sterren verdiend waarbij dit vanzelfsprekend tot gevolg heeft dat eerdere titels van haar die ik ook dezelfde beoordeling heb gegeven, wellicht met een sterretje minder genoegen moeten nemen.
|
|
|
Door Jan Van der Voort
op 24 december 2006
|
Zelden las ik een boek waarin zo'n heftige plotwending voorkwam. Wanneer Shelley de identiteit prijsgeeft van zijn neef was ik zelfs een beetje gedesoriënteerd! Had ik al het voorgaande wel goed gelezen? Machtig.
Zelden las ik ook een boek waarin de personages zo goed werden uitgewerkt. Voor ik in Triptiek begon had ik net Connelly's Echo Park gelezen. Het verschil in diepgang van de personages is schrijnend groot. Die van Connelly lijken dan van bordkarton... Opvallend vond ik wel dat in Triptiek zowat alle personages wel een erg extreem verleden achter de rug hebben. Misschien een beetje te extreem om nog geloofwaardig te blijven??? Vooral John Shelley's gevangenisverleden wordt ongelooflijk boeiend beschreven.
Triptiek is mijn eerste Slaughter en de figuren uit haar vorig werk ken ik niet. Maar dat zal niet lang meer duren...
|
|
|
Door Theo Bloemhoff
op 27 februari 2007
|
Bij het lezen van Triptiek verlangde ik af en toe hevig naar de brave Maigret of miss Marple, die na 192 bladzijden de soms best ingewikkelde moordzaken hadden opgelost. Maar ja... tegenwoordig moeten de boeken drie keer zo dik zijn en wat doe je dan? Je kiest gewoon een speurder, die zelf van alles heeft meegemaakt. Ik weet niet welke auteur er mee begonnen is, maar het blijkt te werken, dus iedereen maakt gebruik van deze formule: Gerritsen, Hayder, McDermid enz. Ze apen elkaar allemaal na.
Slaughter maakt het wel het bontst. Lees blz. 219: Zijn lichaam vormde een landkaart van pijn, van de lange dunne littekens op zijn rug waar de huid met een zweep was opengereten, tot de ruwe plek vlees op zijn dijbeen, waar een transplantaat was verwijderd om de wonden van de elektrische schokken mee te dichten. Zijn rechterhand was twee keer verbrijzeld, zijn linkerbeen was op drie plaatsen gebroken. Ooit was hij zo hard en zo vaak achtereen in zijn gezicht geslagen dat zijn bovenlip was opengespleten, als de schil van een banaan enz...
Let wel: dit gaat dus niet over het slachtoffer, maar over een van de speurders en staat los van de misdaad. En dan boft hij nog dat hij geen vrouw is, want de collega met wie hij samenwerkt is daarbij nog eens minstens twintig keer aan alle kanten verkracht.
Met een beetje goede wil kan ik me voorstellen, dat één persoon zoiets heeft meegemaakt, maar dan is het een uitzondering. Bij de huidige generatie schrijfsters is het regel en die statistische absurditeit gaat, mij althans, knap irriteren.
Het verhaal zelf zit razend knap in elkaar en is op zich vijf sterren waard. Maar Slaughter slaat door in haar gruwelijkheden en schiet zo haar doel voorbij.
En dan de onvermijdelijke finale: de heldin valt in handen van de booswicht, maar wordt op het nippertje door de held gered. Kom dames, verzin nu eens iets originelers!
|
|
|
Door t de vries
op 03 maart 2007
|
Ik heb net alle boeken van Val MCDermid in één keer uitgelezen en begon wat voorzichtig aan Karin Slaughter, maar wat een boek. Om een vergelijking te maken met MCDermid, haar serie van Kate vond ik niet leuk, alle andere boeken fantastisch. Vroeger heb ik de boeken over Sara en Jeffrey gelezen en die vond ik niet leuk, maar dit boek was bijna perfect.
Je wordt zo op het verkeerde been gezet dat ik echt dacht dat het boek verkeerd in elkaar gezet was!
Ik zei tegen mijn man "hu, het gaat opeens ergens anders over" om een uur later een gil te geven en uit te roepen dat dit zo knap was...
Het doet een beetje denken aan de boeken van Ruth Rendell, als je die uit hebt, denk je, nu ga ik hem nog eens lezen en kijken waar je in de val gelokt wordt.
Een werkelijk meesterlijke thriller.
|
|
|
Door Romina Vanhooren
op 08 maart 2007
|
Triptiek is een sterke literaire thriller van Karin Slaughter, die betiteld wordt als de koningin van de suspense volgens sommige journalisten. Het is een thriller van het hoogste niveau waarin ze ontroerende en emotionele passages varieert met een humoristische noot.
Het verhaal is dat van een klassieke thriller: enkele personages worden vermoord en men gaat op zoek naar de dader. Maar opgelet: Triptiek is meer dan dat.
Eerst en vooral is er de knappe personage-uitwerking. Ieder belangrijk figuur in het verhaal bezit een persoonlijk verhaal. Zo is er bijvoorbeeld de knappe maar gebrekkige Will Trent die op jeugdige leeftijd in een weeshuis was terechtgekomen. Aan die periode heeft hij niet alleen uiterlijke maar ook innerlijke littekens overgehouden. Hierdoor voelt hij zich verbonden met zijn collega Angie waarvoor hij ook gevoelens heeft. Tot een echte relatie komt het niet want voor Angie is Will niet de enige man. Ze wil hem dan ook niet langer aan het lijntje houden en vertelt hem altijd de waarheid.
Vervolgens is ook de spanning in het boek zeer sterk gecreëerd. In tegenstelling tot de meeste boeken in dit genre, weet de lezer al ongeveer honderd bladzijden voor het einde wie de effectieve dader van de moorden is. Toch zijn die laatste pagina’s zeer spannend en is het onmogelijk om het boek te laten liggen.
De schrijfstijl van Karin Slaughter is adembenemend. Slaughter houdt van korte beschrijvingen van ruimtes, voorwerpen en minder belangrijke personages. Op pagina 313 vond ik een prachtig voorbeeld: "Haar gezicht had als illustratie kunnen dienen bij de woordenboekdefinitie van ‘moeder’." In deze enkele, korte zin weet de schrijfster heel veel gevoel te steken en weet ze ook de gevoelens van de personages perfect te uiten.
Triptiek is het eerste werk dat ik lees van Karin Slaughter maar door haar boeiende schrijfstijl en knappe verhaallijn zal het zeker niet de laatste zijn !
|
|
|
Door Robin de Krijger
op 21 maart 2007
|
Triptiek wordt nogal bewierookt op deze pagina. Dat was voor mij de aanleiding om juist dit boek te kopen en niet één van de andere die ik op mijn lijst had staan. Ik ken verder alleen Trouweloos van de auteur, dus het feit dat Triptiek ineens andere hoofdpersonen zou hebben, is enigszins aan mij voorbij gegaan.
Triptiek dus. Allereerst: ik heb genoten van het boek en ik had het boek dan ook rap uit. Maar toch had ik na afloop niet het gevoel een boek gelezen te hebben, dat veel beter is dan de andere thillers die ik onlangs gelezen heb. Het probleem zit hem eingelijk in twee dingen.
Allereerst, hier vaker genoemd, hebben alle hoofdpersonen wederom een verleden van heb-ik-jou-daar. En dat zijn dan ook nog eens allemaal collega's van elkaar! Het komt de geloofwaardigheid niet echt ten goede. Mag het een onsje minder zijn!
Vervolgens wordt de identiteit van de moordenaar halverwege het boek duidelijk. En dat is vreselijk vroeg, aangezien het een van de personen is die tot dat moment behoorlijk aan bod is gekomen en eigenlijk niet eens negatief is afgeschilderd. Maar vanaf dat moment wordt de betreffende persoon ééndimensionaal afgeschilderd als de grote slechterik en is het alleen nog maar wachten wanneer hij tegen de lamp loopt en hoe.
En dat laatste, het "hoe tegen de lamp lopen" is dan ook nog eens bijzonder knullig en vergezocht.
Toch een drietal sterren omdat ik het boek verslonden heb. En dat zal niet zomaar geweest zijn!
|
Heb je dit boek gelezen? Klik hier om jouw recensie toe te voegen.
|
|
(265)
