Home Interviews Titels Auteurs Young Adult Colofon VIP-club Forum

Crimezone.nl | John Macken - De bloedcode

Auteur:	Macken, John
Titel:	De bloedcode
	Dirty Little Lies
Genre:
Vanaf:	maart 2010
ISBN:	9789026127045
Uitgever:	De Fontein
Vertaler:	Lia Belt
Pagina's:	336
Uitvoering:	paperback

De bloedcode (2010)

John Macken

Een donkere haar. In het midden geknikt. De wortel zit er nog aan en dat is goed nieuws. Hij trekt het dekbed verder omlaag en strijkt met zijn hand over het laken. Een bobbeltje op het katoen, de warmte van wrijving tegen zijn handpalm. Nog een. Twee haren, bijna identiek. Hij staat op en gluurt door een hoek van het raam naar buiten. De oprit is verlaten. Hij is veilig, voorlopig. Plotseling emotieloos loopt hij naar de kamer ernaast en houdt zich voor: dit is een plaats delict. Reuben Maitland wrijft nog wat amfetamine op zijn tandvlees, trekt een paar poedervrije operatiehandschoenen aan en neemt een smal koffertje mee naar de slaapkamer. Met een pincet stopt hij de haren in een doorzichtig buisje en drukt de dop erop.

Reuben Maitland staat aan het hoofd van het meest gerenommeerde forensisch laboratorium in Engeland. Hij werkt aan de zaken van het grootste belang en is verantwoordelijk voor de arrestatie van de zwaarste criminelen. Vanwege het controversiële werk dat hij soms doet, hebben hij en zijn team de nodige vijanden gemaakt. Maar nu zijn ze echt in gevaar. Een moordenaar gebruikt hun eigen technieken… tegen hen.

Print deze pagina

Meer informatie over deze auteur

Een recensie toevoegen

Waardering lezers: Waardering: 4.50, Stemmen:4

(4)

Crimezone over...

Door Crimezone|Cees van Rhienen
op 29 maart 2010

Alles past, zelfs de bloederige moordpartijen

In Engeland heeft John Macken, de sympathieke genetische onderzoeker, al drie boeken op zijn naam staan en is het vierde op komst. In Nederland maken we nu pas kennis met zijn succesvol debuut uit 2007, Dirty little lies of in goed Nederlands, De bloedcode.
Na het lezen zal de conclusie eenduidig zijn, deze kennismaking is 3 jaar te laat!

In De bloedcode stapt de lezer het verhaal in tijdens een bloedige folterpartij op dokter Sandra Bantam, die wordt gedwongen om de verblijfplaats kenbaar te maken van Reuben Maitland. Deze uiterst gedreven en deskundige Maitland is hoofd van het forensische laboratorium GeneCrime. Helaas zal Sandra Bantam de folterpartij niet overleven en moet de moordenaar verder op zoek.
In alle rust werkt Reuben Maitland aan de ontwikkeling van zijn uitvinding, de Fenifit. Hierbij is het mogelijk om een voorspellende fenotypering op DNA monsters toe te passen waardoor uiterlijk, karaktereigenschappen en nog meer kenmerken van de drager van het DNA voorspelbaar zijn en vastgesteld kunnen worden. Het resultaat is een persoonaanwijzing op basis van uiterlijke kenmerken door bijvoorbeeld bewakingscamera’s.

Binnen het forensische bureau wedijveren de twee hoofdinspecteurs Sarah Hirst en Phil Kemp om de algehele leiding. Dat veroorzaakt veel spanning en achterdocht.
Door de fanatieke instelling van Reuben, verwaarloost hij zijn huwelijk met Lucy. Hij probeert zelfs met zijn eigen nieuwe techniek aan te tonen met wie Lucy een verhouding heeft. Dat wordt het einde van zijn huwelijk en bijna gelijktijdig volgt ontslag bij GeneCrime vanwege ongeoorloofd gedrag tijdens zijn onderzoeken.
Maar de gruwelijke moorden gaan door en Reuben duikt onder.
Wanneer hij wordt verdacht van de moord- en folterpartijen, probeert Reuben vanuit zijn schuilplaats in contact te komen met een paar voormalige betrouwbare collega’s. Vanuit deze positie gaat hij pogingen ondernemen om door forensisch speurwerk zijn onschuld te bewijzen en de echte moordenaar te ontmaskeren. Een schier onmogelijke taak!

John Macken heeft met dit debuut een juweel van een forensische thriller afgeleverd en nestelt zich hierdoor direct in de top. In een constructief sterk verhaal, schetst Macken een duidelijk beeld wat de mogelijkheden maar ook de gevaren zijn van de forensische wetenschap. Om te voorkomen dat een en ander te wetenschappelijk over komt, combineert hij dit met een spannende en weergaloze thriller.

Het is het thrilleraspect dat de lezer op het puntje van de stoel plaatst en ook houdt. Met zijn overdadige schrijverstalent en juiste timing zet hij de emoties in zijn verhaal op de juiste plek en tilt hiermee de spanning naar grote hoogten.
De bloedcode is hierdoor een aangename kennismaking met de talenten van John Macken. Zijn veelzijdigheid doet het verlangen naar meer boeken van hem, toenemen. Een volwaardige 5-sterren thriller!

Bezoekersrecensies

Door eagleye
op 27 mei 2010

Ruben Maitland is een forensisch wetenschapper die aan het hoofd staat van het forensische laboratorium GeneCrime. Hij werkt aan de ontwikkeling van een nieuwe techniek, die fenotypering heet en waarmee hij aan de hand van DNA een profiel kan maken van het uiterlijk en het karakter van criminelen. Hij werkt nauw samen met hoofdinspecteurs Phil Kemp en Sarah Hirst die staan te popelen om deze techniek te kunnen gaan gebruiken en die met elkaar verwikkeld zijn in een machtstrijd om een topfunctie binnen de politieorganisatie.

Maitland wordt geconfronteerd met de brute moord op twee van zijn collega’s. Het ziet ernaar uit dat een sadistische moordenaar alles in het werk stelt om wraak te nemen op Maitland en hij maakt daarbij onder andere gebruik van dezelfde technieken die Maitland in zijn laboratorium gebruikt. In de privésfeer krijgt Maitland ook het een en ander te verduren als hij de ontrouw van zijn vrouw Lucy ontdekt. Ingrediënten te over om een spannende en boeiende misdaadroman aan het papier toe te vertrouwen. John Macken slaagt daar maar gedeeltelijk in.

DNA en alles wat daaraan verwant is, is voor een leek een vaak onbegrijpelijk onderwerp. John Macken maakt deze complexe materie zeer toegankelijk voor de lezer. Hij legt op een eenvoudige manier de werkwijze binnen een forensisch laboratorium uit. Bovendien beschrijft hij de personages erg herkenbaar.

Het verhaal en de plot lonen zich uitstekend voor een voortreffelijke misdaadroman. De schrijftrant van John Macken is echter soms een beetje warrig waardoor je regelmatig zinnen of alinea’s moet herlezen. Dat doet heel veel afbreuk aan het leesplezier. Het is dan ook geen pakkende en meeslepende misdaadroman maar een boek dat behoort tot de middenmoot van het genre. Leuk om te lezen maar daar houdt het dan ook mee op.

	-advertenties-