Crimezone.nl

[b]Verstripping[/b]
Vorig jaar verscheen [b]Hoofden op hol[/b], het eerste deel in de reeks “De avonturen van Havank”. Een fraai getekende strip waarin De Schaduw, de hoofdpersoon uit de boeken van [i]Havank[/i], centraal stond. Een stripverhaal dat hinkte op 2 gedachten omdat de tekenstijl gericht was op een jeugdig publiek, terwijl het bloemrijke taalgebruik van [i]Havank[/i] juist een ouder publiek aanspreekt.
In het pas verschenen 2e deel, [b]De schaduw op de tast[/b], heeft schrijver/tekenaar [i]Danier [/i](pseudoniem van Daan Jippes) wat meer artistieke vrijheid genomen, waardoor de strip veel beter in balans is.

[b]De Schaduw op de tast[/b]
In dit stripverhaal willen een nazi-wetenschapper en een schimmige uraniumproducent een deal afsluiten in het mediterrane Pastis-sur-Mer. Een actie die natuurlijk verijdeld dient te worden. Een auto-ongeluk met fatale afloop gooit roet in het eten. De Schaduw raakt met een banketbakkersfiets in een autorace verzeild en wraakzucht van de bad guys achtervolgt hem tot diep onder water van de azuren zee. Om met de woorden van De Schaduw te spreken “Hoogst merkwaardig allemaal”.

[b]Danier[/b]
Daan Jippes ofwel [i]Danier[/i] werd in de jaren zeventig alom beschouwd als het meest technische jonge striptalent dat Nederland rijk was. Na enkele zelfstandige albums gemaakt te hebben, concentreerde hij zich op het weekblad Donald Duck waar hij enkele verhalen voor maakte en schitterende covers ontwierp. Vanaf 1980 vervolmaakte Jippes zijn techniek als tekenaar in de animatiestudio’s van Disney, Amblin, Warner en Dreamworks waar hij onder meer werkte aan Alladin, The Lion King 2 en Mulan.
Met name het briljante tekenwerk maakt ook dit tweede deel uit de [i]Havank[/i]-serie tot een lust voor het oog. Elk plaatje, dat de sfeer uitstraalt van de rubberen Robbedoes en Guust Flater- verhalen van weleer, noopt tot grondig kijken en herkijken. Jippes is in dat opzicht echt geniaal.

[b]Havank?[/b]
Wat betreft verhaal doet de stripversie slechts vaagjes denken aan de oorspronkelijke [i]Havankjes[/i]. [b]De Schaduw op de tast[/b] is niet direct geïnspireerd op één specifieke [i]Havank[/i], al zijn er wat losse aanknopingspunten aanwijsbaar. Verder is het karakter van De Schaduw volledig aangepast aan de komische tekenstijl. Dat wil zeggen dat De schaduw een zeer opvliegend baasje is geworden dat snibt en snauwt dat het een aard heeft, terwijl de oorspronkelijke boekenversie van de Schaduw juist geduldig is tot in het oneindige en zijn misnoegen veelal kenbaar maakt door middel van breedsprakigheid.
Wat taalgebruik heeft [i]Danier[/i], heel verstandig, de enorme bloemrijke en archaïsche taal van [i]Havank[/i] losgelaten. Daarvoor in de plaats heeft hij De Schaduw als gimmick het vermogen meegegeven om elke situatie door middel van beeldspraak en vergelijkingen vorm te geven. Voorbeelden: “Maryse is verdwenen. Weg! Opgegaan in de massa als een groene kikker in een bord spinazie.” Of: “Mijn intuïtie is weer eens feilloos. Als de Big Ben op oudejaarsavond.” Laatste voorbeeld: “De weg kronkelt als een aan kolieken lijdende slang.” Kortom, taal die een breder publiek zal aanspreken.
Samenvattend: De stripreeks rond De schaduw is magnifiek getekend, is voornamelijk kolderiek, heeft weinig met de verhalen van [i]Havank[/i] te maken, maar maakt wel gebruik van de personages van [i]Havank[/i]. Wie hoopt op een echte [i]Havank[/i], komt bedrogen uit. Wie kan genieten van magistraal humoristisch tekenwerk met een verhaal dat in de verte sporen van de [i]Havank[/i]-sfeer vertoont, zit op rozen.