Crimezone.nl

De term ‘young adult’ (jong volwassene) is in de boekenwereld een nog vrij nieuw begrip, dat vaak voor verwarring zorgt. Zo zegt de één dat young adult boeken geschikt zijn voor jongeren met een leeftijd tussen 13 en 25 jaar, terwijl een ander het houdt bij jongeren tussen de 14 en 18 jaar. Daarbij komt dan ook nog het ‘probleem’ dat veel volwassene eigenlijk ook graag young adult boeken lezen en die ook prima voor hun leeftijdsgroep geschikt te vinden. Kortom: leeftijdsgrenzen zijn bij young adult boeken lastig te stellen, daarom onderzoekt Crimezone YA in de Young Adult Investigation (YAI) regelmatig boeken die voor YA worden uitgebracht. De investigators kijken niet alleen maar naar de vraag of ze het boek leuk vinden, maar ook naar de meest geschikte doelgroep voor het boek (volgens hen).

Deze keer lazen Christina Eecen (16 jaar) en Svenja van der Tol (20 jaar) het boek Moordjaar, het YA thrillerdebuut van Maureen Johnson.

Christina Eecen (16 jaar)
Mijn naam is Christina en ik ben zestien jaar oud. Ik zit op het gymnasium en ben over naar het vijfde schooljaar. Op Crimezone ben ik een van de YA-recensenten, nu al weer een tijdje, maar ik doe het nog steeds met enorm veel plezier, mede omdat lezen een van mijn grootste liefdes is. Jammer genoeg, met school en werk, heb ik steeds minder tijd om boeken te lezen, maar ik ben het type van ik-koop-nog-steeds-boeken-ook-al-lees-ik-er-geen-enkele, zodat de teller van mijn ongelezen boeken op rond de zestig staat. Echt een vreselijk gevoel om naar ze te kijken, terwijl je weet dat je ze maar niet mag en kan lezen. Zelf ben ik ook een vreselijke boekenverzamelaar, want ik hou er niet van om boeken te lenen en dan weer terug te moeten geven, maar ik wil ze opnieuw en opnieuw lezen. In mijn kamer kan je nu ook de boeken op de gekste plaatsen vinden, omdat er gewoonweg geen plek meer is op de daarvoor bestemde boekenplanken. Ik hoop heel erg dat de YAI een groot succes wordt en dat jullie er veel aan zullen hebben.

Svenja van der Tol (20 jaar)
Hoi! Ik ben Svenja van der Tol, een twintigjarige tweedejaars Nederlandse Taal en Cultuur studente. Ondanks dat ik voor mijn studie al aardig wat boeken verplicht moet lezen, lees ik ook ontzettend graag boeken uit vrije wil – en dan het liefst thrillers. Thrillers bevatten vaak mooi uitgewerkte personages en een spannend plot, waardoor je jezelf voor een paar uur even helemaal kunt verliezen in een boek en wat zich in het verhaal afspeelt. Door middel van mijn bijdrage aan de YAI hoop ik lezers wat meer informatie te kunnen geven over boeken, hoe ze worden ingedeeld en natuurlijk boeken in ‘hun’ hokje te plaatsen. Natuurlijk is mijn mening niet de enige en zullen meningen altijd verschillen, maar ik hoop toch dat jullie wat aan de YAI’s zullen hebben!

Moordjaar gaat over de Amerikaanse Rory die naar een kostschool in Londen gaat. Eenmaal daar aangekomen blijkt ze niet alleen om te moeten gaan met een andere manier van lesgeven, een andere plek van wonen en de daarbij behorende cultuur, maar ook met een net opgedoken moordenaar. Zijn moorden lijken qua datum, slachtoffer en daad verdacht veel op die van Jack the Ripper en al snel is heel Londen in rep en roer: wie is toch die mysterieuze Jack the Ripper II? Het verhaal wordt nog spannender als Rory in de nacht van de derde moord in contact komt met een vreemde man, die zij als enige blijkt te hebben gezien. De vragen rijzen op: bestaat die man wel echt? En wat vindt hij er eigenlijk van dat hij is gezien?

Christina (16): ‘Moordjaar heeft een concept waar ik niet eerder een boek over heb gelezen: geesten. En omdat dit boek zo leuk en intrigerend is, ga ik zeker nog meer boeken erover lezen. Maureen Johnson schept een heel realistisch beeld met Rory die naar een kostschool gaat en daar eigenlijk een heel normaal leven leidt. Hierin voegt ze zo slim en realistisch de geesten dat het boek spannend en boeiend blijft. Je zou bijna door dit boek denken dat de geesten echt bestaan. De personages zijn interessant en leuk om over te lezen, al had ik soms het idee dat de lezer wel iets meer over ze mocht weten. Bij de hoofdpersonage Rory is dat zeker niet het geval. Je leert zelfs over haar soms wel bizarre leven in Amerika. Rory blijkt heel heldhaftig en sterk te zijn. Het is heel erg leuk om over haar te lezen en hoe ze opeens moet omgaan met haar gave om geesten te zien.

Het boek begint meteen heel spannend, maar begint daarna meteen af te zwakken als de schrijfster wel heel erg veel tijd neemt om Rory op school te beschrijven en eigenlijk verder niet veel met de moordenaar laat doen. Maar als ze eenmaal de moordenaar heeft gezien, gaat het verhaal op volle vaart verder. Moordjaar is een sfeervolle thriller met een geweldig plot en concept. Geesten zijn inderdaad eng, maar ook intrigerend en geweldig beschreven door de schrijfster. Je kan niets anders dan genieten van dit boek. Ook een hele leuke toevoeging, de schrijfster heeft aan het verhaal een plattegrond toegevoegd waar je op kan zien waar, wanneer en wie Jack the Ripper heeft gedood.’


Svenja (20): ‘Moordjaar weet vanaf de allereerste pagina je interesse te grijpen en laat je niet meer los tot het spannende einde. De eerste pagina’s vertellen hoe het eerste slachtoffer van de tweede Jack the Ripper gevonden wordt, waardoor je meteen middenin in het verhaal zit. Hierna gaat de schrijfster echter verder door vanuit Rory haar reis naar Engeland te beschrijven. Met een subtiel gevoel voor humor en beschrijvingen die de omgeving en personages echt tot leven wekken, beschrijft het Amerikaanse meisje haar ontmoeting met de kostschool. Al vrij snel gaat het verhaal weer over op de moorden, maar er blijft ook aandacht voor het leven op de school en Rory’s opbloeiende liefdesleven – ondanks alles. Ongeveer op het midden van het boek komt ineens uit het niets een verklaring voor de moorden, waarna de spanning van het boek wel verdergaat, maar om een andere reden. Deze verklaring is vrij abrupt en de schrijfster leek niet goed te weten hoe ze dit op kon bouwen, dus wordt het maar plompverloren ter sprake gebracht. Hierna wordt alles netjes uitgewerkt en bouwt het ook verder, maar als lezer blijf je een tijdje in verwarring over het hoe en wat. Ook aan het einde blijven er vragen onbeantwoord, maar deze verwarring vormt waarschijnlijk juist de charme van dit boek. Het hele boek draait om de vraag wie de moorden pleegt, waarom en wat de dader zal doen als hij bekend is. Beeldend, meeslepend en met humor beschreven, alleen de plot had iets logischere overgangen mogen hebben.’

Christina (16): ‘Moordjaar is een boek waar voor mijn gevoel veel verschillende leeftijdsgroepen van kunnen genieten. Het is een enorm leuk concept en totaal niet kinderachtig geschreven. Zelf als 16-jarige heb ik er van genoten en het zou me totaal niet verbazen als mensen uit een hogere leeftijdsklasse (18+) het ook een gaaf boek vinden. Het boek heb ik aan wat vrienden laten zien, omdat ik heel benieuwd was of anderen er net zo over dachten, en na het lezen van de achterflap waren velen (voornamelijk meisjes) enthousiast. Het onderwerp geesten kom je natuurlijk niet zo vaak tegen en dat maakt mensen geïnteresseerd.’

Svenja (20): ‘De personages, die allemaal ouder dan 17 zijn, maken het boek geschikter voor de wat oudere lezers. Doordat er weinig nadruk ligt op de liefde en typische tienerdingen niet meer dan normaal aan de orde komen, denk ik dat Moordjaar prima geschikt is voor lezers van 16 en ouder. Jongere lezers zouden het ook kunnen lezen, maar zullen de wat gruwelijke beschrijvingen waarschijnlijk minder waarderen. Doordat het verhaal wordt verteld vanuit een meisje en de liefde een kleine maar toch aanwezige rol heeft, zou ik het boek vooral aanraden voor meisjes, al biedt het waarschijnlijk ook genoeg spanning voor jongens.’

Christina en Svenja komen tot de conclusie dat Moordjaar vooral geschikt is voor (meisjes)lezers van 16 jaar en ouder, hoewel ook jongere lezers het best zouden kunnen lezen. Christina concludeert over het boek: ‘Moordjaar is een sfeervolle thriller met een geweldig plot en concept. Je kan niet anders dan genieten van dit boek.’ Svenja concludeert: ‘Beeldend, meeslepend en met humor beschreven, alleen de plot had iets logischere overgangen mogen hebben.’