Crimezone.nl

Melissa schoof haar zonnebril van haar haar naar haar neus. Het felle licht verduisterde. Ze liet haar blik over het zwembad gaan. Vrouwen en meisjes zwommen. Naïef en zorgeloos, ervan overtuigd dat zij de uitverkorenen waren. Ze hoonlachte in zichzelf. Hoe kon iemand die crap geloven? Misschien was het de menselijke aard. Vertel iemand dat ’ie bijzonder is, en hij gaat zich ernaar gedragen. Was dat niet de basis van elk geloof?
Ze schudde kort haar hoofd. Voor filosofisch gemijmer over de bakermat van de religie had ze geen tijd. Ze moest scherp blijven. Sybolt stond aan de rand van het zwembad en keek als een perverse badmeester uit over zijn volgelingen. Hij droeg een belachelijke pantalon van beige zijde en een wit shirt waarvan hij de bovenste knoopjes open had laten staan. Zijn buik bolde de dunne stof op, onder zijn armen waren zweetplekken ontstaan. De uitverkorene, dacht ze spottend. Als dát het menselijke ras moest redden...
Ze walgde van hem en de herinneringen aan wat ze allemaal had moeten doen, maar het diende een hoger doel. Een doel dat zijn eindpunt naderde. Nog heel even. Ze glimlachte in zichzelf. Haar masterplan leek goed uit te pakken. Maak kansen van je risico’s, dat zei haar moeder altijd. Die waarheid bleek de sleutel tot alles.
Philip had contact met Will, dat had ze als een risico beschouwd. Hoe die nietsnut het ook verpeste, Will had een zwak voor hem. Altijd weer werd haar broer als de verloren zoon binnengehaald. Ze wist bij god niet waarom. Will had voor niemand een zwak. Hooguit voor zichzelf. Maar ze had het risico omgebogen naar een kans. If you can’t beat them, join them. Zoiets. Laat Philip maar vertellen waar ze zat, maar wel op haar voorwaarden. Het plan klopte. Het was briljant. Het enige wat ze nodig had, was geduld.

Katja keek naar de secondewijzer op haar horloge. Twaalf minuten verstreken. Haar benen waren verkrampt, ze had geen gevoel meer in haar voeten. Voorzichtig kwam ze iets omhoog. Ze kreunde licht. Wierp een blik over het zandgele muurtje. De straat lag verlaten in de brandende middagzon. De boulangerie was dicht. Het stel was weg.
Ze haalde diep adem. Ze was zich kapot geschrokken van de mannenstem, die in het Nederlands naar haar riep. Vuile slet, ik maak je kapot. Reinout! Sybolt! Maar ze waren het allebei niet geweest. De woorden waren niet voor haar bedoeld. Ruzie van een jong Nederlands stel. Met zulke woorden was de relatie vast geen lang leven beschoren, dacht ze. Katja was weggedoken achter het muurtje en had gekeken hoe het tweetal ruziënd was weggelopen.
Ze richtte zich nu helemaal op. Deze keer was het vals alarm geweest, maar ze was niet zo naïef te denken dat ze niet werd gezocht. Het kon niet lang duren voor ze werd gemist. Ze had gezien waar Reinout en Sybolt toe in staat waren, doorgeslagen in hun gekte. Ze zouden haar niet laten gaan. Maar waar moest ze heen? Ze wilde King bellen, maar haar telefoon had ze niet bij zich en ze kende zijn nummer niet uit zijn hoofd. Die verdomde digitale telefoonboeken. Ze kon de nummers van vroeger zo oplepelen; haar ouders, opa en oma. Ze waren al jaren dood, maar Katja kende hun telefoonnummers als haar eigen geboortedatum. Maar King... Zijn beeld verscheen op haar netvlies. Ze voelde een steek in haar buik. Pijn. Spijt. Zou hij haar komen helpen? Val dood, had hij gezegd, maar dat was slechts zijn ego. Hoopte ze.
Ze dook weg toen een zilvergrijze C5 met Nederlands kenteken ronkend voorbijreed. Nog meer Nederlanders? Was het het ruziënde stel? Op een of andere manier hadden die er niet uitgezien als Citroënrijders. Hooguit een oude Eend. Dit was iets anders. Instinctief wist ze dat die auto meer te betekenen had. Ze kwam overeind en zag de C5 nog net linksaf slaan. Ze begon te lopen, steeds harder. Zweet liep over haar rug, maar ze merkte het niet. Ze had een doel, al wist ze zelf nog niet wat dat precies was.

Ze had zich altijd al afgevraagd hoe het zou voelen. Waarom, dat wist ze niet. Duistere gedachtes die haar soms overvielen. Ze sprak er niet over. Met niemand. Een beschermd geheim dat ze koesterde. Het scherpe metaal sneed moeiteloos door de huid. Bloed welde op. Langzamer dan ze had gedacht. Gebiologeerd staarde ze naar de snee die ze had gemaakt. Kaarsrecht, met precisie. Alsof ze het vaker had gedaan. Een boosaardig lachje gleed over haar gezicht.
Ze legde het mes terug waar ze het had gevonden. Nu pas zag ze dat het er vreemd uitzag. Niet zomaar een mes, maar een voorwerp dat versierd was met allerlei tekens. Zal wel duur zijn, dacht ze.
Ze glipte de kamer uit, naar buiten. Het was nacht, maar zelfs hier in de bergen daalde de temperatuur nauwelijks. De lucht was zwaar van zwoele warmte. De maan scheen kaarsrecht naar beneden. Een nacht zonder schaduw. Een mooie nacht om te sterven, dacht ze tevreden.
Ze ging een deur door en toen nog een. Liep zonder geluid te maken. Kroop onder de lakens. Het was doodstil. Dat zou morgenochtend wel anders zijn.

★★★ Wordt vervolgd ★★★

Reageren op dit verhaal? Bezoek het Crimezone Forum.

Episode 12, door Bram Dehouck, wordt woensdag 27 juni gepubliceeerd.

PRIJSVRAAG
In deze episode van Het Kwaad in Mezelf zitten twee titels van thrillers verstopt. Vind ze allemaal, noem de titel en de auteur en maak kans op een van de vele thrillerprijzen.

Klik hier voor het deelnameformulier.

DOWNLOAD HET VOLLEDIGE VERHAAL (TOT DUSVER) IN PDF-FORMAAT

Download PDF (pdf, episode 1 t/m 11)

LINDA VAN RIJN debuteerde in 2011 met het goed ontvangen "Last Minute". Net als Suzanne Vermeer heeft ze zich toegelegd op het schrijven van "vakantiethrillers". Komende maand verschijnt al weer haar derde boek getiteld "Blue Curacao".

BLUE CURACAO

Als haar kersverse echtgenoot tijdens de huwelijksreis spoorloos verdwijnt, staat Hannah voor een raadsel. Een aanslag op haar leven brengt daar verandering in...

Ook al kent ze hem nog maar tien maanden, Hannah aarzelt geen moment als de succesvolle en aantrekkelijke Koen haar ten huwelijk vraagt. Ze trouwen in het geheim en vertrekken naar Curaçao voor hun huwelijksreis.

Dolverliefd genieten ze van de mooie stranden, van de immer schijnende zon en van elkaar. Het tropische sprookje wordt echter ruw verstoord als Koen tijdens het snorkelen spoorloos verdwijnt.

Gek van paniek gaat Hannah naar de politie, maar daar vindt ze niet de medewerking die ze zoekt. Na een korte zoektocht doet de politie niets meer en als dan ook nog de suggestie wordt gewekt dat Koen weggevlucht zou zijn uit een veel te snel gesloten huwelijk en niet gevonden wil worden, is Hannah ten einde raad.

Gelukkig krijgt ze alle hulp van Jan, een Nederlander die al lange tijd op Curaçao woont. Hij ziet haar wanhoop en staat haar met raad en daad bij als ze haar eigen zoektocht naar Koen begint.

Die zoektocht wordt met de minuut duisterder als Hannah moet vrezen voor haar eigen leven, rijst de vraag of ze de mensen die ze vertrouwt, eigenlijk wel kent...