Crimezone.nl

Had Katja geweten dat King op weg is naar Frankrijk, weliswaar in opdracht van Konijn, maar eigenlijk op zoek naar haar, dan zou ze rustig blijven zitten waar ze zit. Maar ze weet het niet.
Hoe ze zich er ook tegen verzet, King is voortdurend in haar gedachten. God, wat houdt ze van die man en wat mist ze hem, koelbloedige macho die hij is, maar intussen slaat hij geen bezoekje aan zijn demente moeder over! Inmiddels kent ze wel veertig woorden voor verdriet. Waar zit hij nu? Op het strand? In de kroeg? Denkt hij ook aan haar? Of is hij nu nog steeds eindeloos bezig met zijn ex, die vermaledijde Marie? Zíj was er de reden van dat Katja twee weken geleden was ingegaan op Sybolts voorstel. Katja had het niet langer getrokken en wilde zien of zij de plaats van Marie in Kings gedachten zou innemen als ze plotseling uit zijn leven verdween. Als dat inderdaad zo zou blijken te zijn, hadden ze misschien toch nog een toekomst. Dus toen Sybolt had gemerkt dat haar klachten stress gerelateerd waren en haar een kans had geboden op een nieuw leven, een luxe leven, had ze die met twee handen aangegrepen. Ze was akkoord gegaan met de voorwaarden en was zonder iets tegen wie dan ook te zeggen samen met Sybolt naar Hotel du Lac in Saint Claude vertrokken. Een paar dagen later waren ze doorgereisd naar Les Horts, onder de grootste geheimhouding. Eenmaal op de Ark had ze zelfs haar gsm moeten inleveren.
En nu zit ze dus hier, aan het zwembad van een of andere architect die een soort Ark van Noah heeft gebouwd, maar dan alleen voor mensen, met name vrouwen, die de gekwelde man samen met Sybolt wil bezwangeren nadat zij, allen die op De Ark zitten, de zondvloed hebben overleefd.
Een volstrekt gestoord idee natuurlijk, maar Katja heeft haar hele verblijf hier aldoor als een soort vakantie gezien, een time-out van King, die haar op het juiste moment in de schoot geworpen werd. Het leek een simpel plan, maar waarheen je ook vlucht, je neemt jezelf mee. Dus Katja kreeg niet alleen last van liefdesverdriet, waardoor ze het toch niet had kunnen laten om met de gsm van Sybolt stiekem een keer naar King te bellen - in de hoop dat hij haar zou smeken terug te komen, maar in plaats daarvan kreeg ze te horen dat ze kon doodvallen - maar ook van de scherpzinnigheid waarmee ze was aangestoken door een half jaar samen te wonen met een privédetective: er klopt iets niet op De Ark.
Dat er een tiental vrouwen van achterin de twintig bij het zwembad ligt, is tot daar aan toe, maar wat doen die vijf meisjes, kinderen nog, daar? En wat is er met die Melissa? Katja voelt duidelijk dat Reinout niet blij is met haar aanwezigheid, maar Melissa heeft Sybolt in de tang. Hoe? Chanteert ze hem?

En dan heeft Katja ook nog iets opgevangen over een probleem waarvoor Reinout een drastische oplossing weet. Ze liep toevallig langs toen Reinout en Sybolt zich in de bibliotheek alleen waanden, en voelde meteen dat het om iets heel fouts ging, dat niet voor haar oren bestemd was. Die mannen zijn totaal in de ban van de Mayakalender, terwijl een paar dagen geleden nog in de krant stond dat het hele zondvloedidee een mythe is. Archeologen in Guatamala hebben dat kunnen opmaken uit oude kalenderberekeningen die ze hebben gevonden.

Katja wordt overvallen door een gevoel van gevaar, maar ze wuift het weg. Wel staat ze op uit haar ligstoel, slaat een handdoek om en gaat het huis in, naar de bibliotheek. Daar trekt ze een salontafelboek over de Maya’s uit de kast, die daar vol mee staat, en gaat in een van de fauteuils erin zitten bladeren. De eerste hoofdstukken gaan over de belangrijkste kringlopen van de tijdrekening, de Lange telling, de Haab en de Tzolkin-kalender. Ze begrijpt er niet veel van, ze is meer een talenmeisje. De volgende hoofdstukken gaan ook over getallen: de Maya’s hadden rond 2600 voor Christus hun eigen telsysteem, dat erg afwijkt van dat wat wij nu gebruiken. Het zal allemaal wel, denkt Katja. Dan stuit ze op de gruwelijke foto’s van bloedoffers en begint het hoofdstuk aandachtig te lezen. Priesters moesten hun eigen bloed offeren aan de Goden, door hun penis of tong te doorboren met de punt van een pijl. Soms werden de priesters zelf geofferd, maar vooral – en dit verontrust Katja enorm – werden vaak jonge meisjes, zogenaamde Maagden van de Zon, geofferd. Sommige werden aan een altaar vastgebonden, waarna een priester hun lichaam opensneed en hun nog steeds kloppende hart uit hun borstkas haalde. Het hart werd als voedsel aan de Goden aangeboden. Andere meisjes werden eerst mooi aangekleed en dan levend begraven.

Ineens komt de gedachte in Katja op dat het verblijf van de vrouwen en de meisjes in huize De Ark wel eens niet zo vrijblijvend kan zijn als ze heeft gedacht. Ze klapt het boek dicht en haast zich naar haar kamer. Ze moet hier weg, en wel zo snel mogelijk. Zichzelf in veiligheid brengen en hulp halen. Ze kleedt zich aan. Mee te nemen hoeft ze niks, ze heeft alles wat er in de kast hangt hier gekregen. Alleen haar handtas grist ze van het bed. Zo rustig mogelijk verlaat ze haar kamer, loopt de hal door en verlaat het huis. Zo nonchalant mogelijk wandelt ze door de tuin, naar het hek. Het hek dat… op slot blijkt. Ze kijkt of er een mogelijkheid is er omheen of overheen te klimmen, maar Reinout heeft zijn perceel als een vesting beveiligd.
Katja ziet maar één oplossing. Met de moed der wanhoop loopt ze terug naar het huis en gaat Reinouts kantoor in, waar de architect samen met Sybolt een whisky drinkt.
‘Kun je het hek even openen?’ vraagt ze vriendelijk en zo ontspannen mogelijk. ‘Ik wil een ommetje maken.’
Reinout en Sybolt wisselen een blik. Dan staat Reinout op en kijkt Katja indringend aan. ‘Je liegt,’ zegt hij argwanend. ‘Je wilt ervandoor.’
Kalm toegeven lijkt Katja de beste tactiek. Ze zegt: ‘Okay, ik heb me bedacht. Ik sterf liever samen met mijn familie, dan dat ik hier opnieuw begin. Maar ik hou heus mijn mond.’
Reinout glimlacht en loopt om haar heen naar de deur. Even denkt Katja dat hij haar naar buiten gaat begeleiden, maar in plaats daarvan draait hij de deur op slot en gaat er met zijn rug tegenaan staan. Zijn blik is ijskoud: Katja’s bloed bevriest in haar aderen.

★★★ Wordt vervolgd ★★★

Reageren op dit verhaal? Bezoek het Crimezone Forum.

Episode 7, door René Appel, wordt vrijdag 15 juni gepubliceeerd.

PRIJSVRAAG
In deze episode van Het Kwaad in Mezelf zitten vier titels van thrillers verstopt. Vind ze allemaal, noem de titel en de auteur en maak kans op een van de vele thrillerprijzen.

Klik hier voor het deelnameformulier.

DOWNLOAD HET VOLLEDIGE VERHAAL (TOT DUSVER) IN PDF-FORMAAT

Het Kwaad in Mezelf (pdf, episode 1 t/m 6)

SUZANNE HAZENBERG werkt sinds eind jaren negentig als dialoogschrijver en storyliner voor "Onderweg naar Morgen" en "Goede Tijden, Slechte Tijden", waarvoor ze tevens de eindredactie verzorgt. Hazenberg debuteerde in 2010 als misdaadauteur met humoristische thriller "Obstructie". Onlangs verscheen haar tweede thriller, "Eet", bij uitgeverij Anthos.

EET

Suzanne Hazenberg verweeft in Eet de levens van drie mensen met totaal verschillende achtergronden. Als ze in Amsterdam bij toeval elkaars pad kruisen, heeft dat noodlottige gevolgen voor ieder van hen.

Anouk is een studente personeelsmanagement met een eetstoornis. Haar obsessie voor gezond eten loopt de spuigaten uit en haar leven en relaties beginnen er steeds zwaarder onder te lijden. Márek, voorheen ganzenhouder in Polen maar nu een aan lager wal geraakte immigrant, begint sinds het overlijden van zijn moeder psychopathische trekken te vertonen. Mercedes, een jong Columbiaans meisje dat tegen wil en dank in de prostitutie terechtkwam, weet te overleven door haar liefde voor haar achtergelaten zoontje. Koste wat kost wil zij hem ooit weer in haar armen kunnen sluiten.

Hun diverse achtergronden, stoornissen en trauma’s komen samen in een zeer spannend en turbulent verhaal dat zich afspeelt in de Amsterdamse Pijp. Het lot brengt hen samen en ze zullen alle drie voor hun leven moeten vrezen.