Crimezone.nl

Na een frisse wandeling loop ik de tweede dag The Old Swan, het festivalhotel, binnen. Eigenlijk ben ik op weg naar het publieke interview met John Connolly, maar ik zie in de lobby Award-winnaar Colin Dexter zitten. Ik besluit hem snel even te feliciteren met zijn eervolle bekroning, maar we raken aan de praat. De 81-jarige schepper van inspecteur Morse zit als een koning op zijn troon, of eigenlijk hangt hij meer in de oude leren strandstoel die er waarschijnlijk al net zo lang staat als dat Dexter oud is. Hij blijft nog tot en met zaterdag. "Het enige probleem is dat ik bijna niet meer kan lopen en ik hoor slecht. Dit is een goede plek om alsnog wat mensen te zien."

Hij vertelt me dat hij al jaren niet meer kan schrijven, maar nog wel heel af en toe zijn boeken (de laatste verscheen in de vorige eeuw) signeert. Maar ook dat gaat hem niet altijd even goed af, fluistert hij me in. Hij vertelt: "Zo zat ik te signeren en er komt een dame naar me toe die ik al eerder heb gezien. Ik had zelfs haar naam onthouden, geloof me, dat gebeurt me niet vaak. Ze staat voor me en vraagt me haar boek te signeren. Het was een nieuw boek met dezelfde titel waarmee ze eerder voor me stond. Dus ik vraag haar: 'Mevrouw waarom koopt u nu hetzelfde boek om te laten signeren?' De dame zegt: 'Ik wil graag dat u hetzelfde verhaaltje erin schrijft als in dat andere boek. Dan vertel ik u waarom.'"

Colin Dexter schrijft een halve pagina vol en zet zijn handtekening eronder. 'Vertelt u mij nu uw geheim?' vroeg de oude bestsellerauteur aan de vrouw. Dexter kijkt mij met fonkelogen aan. "Wat denk je. Ze zegt: 'U heeft de vorige keer in het boek geschreven, maar u heeft uw handtekening niet op de pagina maar op het witte tafellaken gezet.'"
"Ja," zo beëindigt hij zijn prachtige anekdote vol met zelfspot. "Ik signeer nog wel, maar tegenwoordig een inch hoger."

Na een kwartiertje arriveert zijn taxi en loop ik de hotelbar in, wetende dat ik John Connolly heb gemist. In de bar zie ik Martyn Waites staan. Ook een vaste verschijning op het Harrogate Crime Writing Festival. Hij schreef negen boeken onder zijn eigen naam. Slechts eentje (Genadeslag, 2007) verscheen in Nederland. Crimezone beoordeelde het met maar liefst vier sterren. Maar dat mocht duidelijk niet baten.

"Ja, dat boek maakte in Nederland zoveel los, dat het daarbij is gebleven," vertelt de auteur lachend. Zijn uiteindelijk doorbraak kwam met de boeken die hij samen met zijn vrouw schrijft onder het pseudoniem Tania Carver. Uitgeverij De Fontein brengt in het najaar het eerste boek uit in Nederlandse vertaling. "Eigenlijk is het al ons tweede boek," legt Martyn me uit. "Ons eerste boek wilde niemand hebben."

Even later zie ik onze Spaanse vriend Antonio Hill buiten een sigaretje roken. Hij beleefde ook een mooie eerste avond in Harrogate. Eigenlijk kwam hij direct door van een festival in Spanje, maar daar waren vooral Spaanse auteurs. "Crime begint steeds populairder te worden in mijn land, maar er zijn nog niet veel auteurs die echte thrillers schrijven. John Verdon is bij ons erg populair. Hij en Camilla Läckberg zijn de nummers één en twee. Dan kom ik, op de derde plaats." Hij laat zijn aanstekelijke lachje horen. "Altijd weer die derde plaats!"

Ook Steve (S.J.) Watson interviewde ik eerder in Amsterdam. Ik tref hem in de Festival Bookstore. Hij zoekt naar het winnende boek van Denise Mina en ontdekt dat het is uitverkocht. Hij vertelt me dat hij inmiddels wel rustig aan begonnen is aan zijn tweede boek. "Het proces is vrijwel hetzelfde als bij mijn eerste. Ik moet nog even zien waar het naar toe gaat."

Zijn Crimezone Award (voor Beste Debuut 2011) heeft een mooi plekje gekregen in zijn huis. "Het is veruit de mooiste Award die ik heb gewonnen, en ik mag niet mopperen over alle prijzen die ik kreeg," hij lacht. "De Crimezone Award is prachtig als het licht erop schijnt. Erg mooi."

Inmiddels zie ik de Amerikaanse gasten ook arriveren. Harlan Coben, Gillian Flynn en Laura Lippman komen het hotel binnen.

WANTED FOR MURDER: THE E-BOOK

Ik verplaats me rustig naar het discussiepanel met de titel Wanted for murder: the e-book. Een uitgever, een literair agent, een boekhandelaar en twee thrillerschrijvers, Steve Mosby en Stephen Leather praten met elkaar over kansen en bedreigingen van het e-book. Ze zijn het er allemaal over eens dat het papieren boek niet zal gaan verdwijnen, maar dat het een luxe product gaat worden dat zich moet onderscheiden door de uitvoering. "Mooie gebonden boeken met leeslint verkopen nu ineens goed, terwijl de paperback wordt bedreigd. Dat was jaren geleden precies omgekeerd," zo legt de boekhandelaar uit. Stephen Leather snoept van beide walletjes. Hij is zeer succesvol als selfpublisher van e-books, maar schrijft ook nog voor een Britse uitgeverij. Zijn toekomstbeeld is duidelijk. "Over vijf jaar is slechts 10% van de verkochte boeken nog een fysiek product." Hij verkoopt drie keer zoveel e-books dan paperbacks. Maar zijn e-books kosten dan ook maximaal £ 2,99. Bij Little Brown, een grote Britse uitgever, wordt nu ongeveer 30% van de omzet gehaald uit e-books. Dat was enkele jaren geleden nog geen 3%.

Conclusie van dit panel is dat alles te maken heeft met de waarde van de woorden (het verhaal) en niet met de vorm waarin het wordt gepubliceerd. "We moeten af van de gedachte dat een e-book geen waarde heeft omdat het geen fysiek product is," concludeert de uitgever. "De kosten voor de uitgeverij zijn vrijwel gelijk. We moeten nog steeds voorschotten betalen, de juiste boeken selecteren, auteurs begeleiden en manuscripten redigeren en marketing doen. De kostprijs van het fysieke boek is bij een grote oplage maar anderhalve pond hoger. De prijs kan dus niet zo laag zijn dat we er allemaal bij inschieten."

De boekhandelaar vult aan: "Bij mij in de winkel betalen ze zonder problemen ruim 2 pond voor een kop thee en 4 pond voor een verjaardagskaart. Voor een boek waar een jaar door een auteur met bloed, zweet en tranen aan is gewerkt vinden ze 6 pond veel geld. Dat is toch onbegrijpelijk?"

Leather is duidelijk: "Ik verdien meer aan een e-book van £ 2,99 - daar steek ik 70% van in mijn zak - dan van een paperback die in de supermarkt ligt voor 6 pond. Daar krijg ik 7% van."

Steven Mosby heeft zelf niets met e-books, maar wil wel af van de DRM-beveiliging op e-books. "We straffen eigenlijk de eerlijke kopers door het onnodig lastig te maken om e-books te lezen. Beveiligde e-books worden toch gekraakt en illegaal verspreid. Wat heeft het dan voor zin?"

Een interessante discussie die nog flink werd gevoed door de inbreng van het publiek. Dat de boekenwereld snel verandert is duidelijk. Dat ze in Engeland minimaal een jaar voorlopen op de rest van Europa ook.

Later die middag volgde nog een interessant en vooral erg entertainend panel onder leiding van de Ier John Connolly. In America's Got Talent discussieerden Gillian Flynn, Ryan David Jahn, Chris Mooney en Megan Abbott over de verschillen tussen Brits-Europese en Amerikaanse thrillers, maar ook over het schrijven zelf en bijvoorbeeld de invloed van films.

Later deze avond op het programma: Kate Mosse en een gesprek tussen Ian Rankin en Peter Robinson.

Morgen de derde dag van het Harrogate Crime Writing Festival.