Crimezone.nl

Alex van Galen studeerde literatuurwetenschap in Utrecht en begon in 1993 met schrijven voor televisie. Hij schreef talloze comedy’s, dramaseries en soaps. Hij verwierf bekendheid door zijn bijdragen aan succesvolle televisieseries als Rozengeur & Wodka Lime, Onderweg naar morgen, Sam Sam en ’t Zonnetje in huis. In mei 2012 verscheen zijn derde thriller, Ideale Ouders bij uitgeverij AW Bruna. De Crimezone leesclub selecteerde dit boek en AW Bruna stelde de leesexemplaren beschikbaar.

IDEALE OUDERS
Vijftien jaar geleden stond Fabienne haar baby onder dwang af aan onbekenden. Inmiddels is ze een gevierd filmactrice en probeert ze het gemis van haar kind te verwerken. Als ze erachter komt dat de jongen nog leeft, probeert ze contact met hem te zoeken. Maar zijn adoptieouders weigeren haar elke toegang. Tot overmaat van ramp gaat ook Fabiennes gewelddadige ex-vriend zich ermee bemoeien. Dan verdwijnt de jongen. Fabienne gaat terug naar het verlaten landhuis midden in de Biesbosch, waar zich destijds een verschrikkelijk drama heeft afgespeeld. Daar ontstaat een gevecht tussen de vier ouders met een hartverscheurende afloop.

Ideale ouders gaat over de liefde, het egoïsme en de hulpeloosheid van moderne ouders.

‘Toen ik hoorde dat Ideale Ouders was uitgekozen voor de Crimezone Leesclub, ging ik eerst op het forum kijken hoe de andere schrijvers het eraf gebracht hadden. Daar schrok ik even van. De commentaren waren nogal, hoe zal ik het zeggen… openhartig. “O jee, waar ben ik aan begonnen?” dacht ik.

Maar al snel besefte ik dat dit een unieke kans was. Als schrijver krijg je, op een paar recensies na, verrassend weinig te horen wat mensen van je boek vinden. Er écht van vinden. En zeker niet van de mensen van wie je het commentaar het belangrijkst vindt: de lezers. Nog mooier als je live kunt meelezen in het draadje ‘tijdens het lezen.’ Crimezone-lezers mochten me vragen wat ze wilden – en dat deden ze! – en ik van mijn kant kreeg een inkijkje in hun persoonlijke lees- en leefwereld. Een goede ruil, zo bleek.’

Deze lezers van deze editie zijn : Rockywoman (34), Stien1978 (33), Vlindertje85 (26), AnneJanDeJong (38), GuyD (57), Sonja Bakker (49), Arda (51), Sabine (26), Jacobaan (49), Anna (50, coördinator), Lenie (63), Amanthis (31), Marloes (33), Floratina (19), Juanita (44), Ceesvr (63) en Femke (32).

Rockywoman: ‘De cover spreekt mij heel erg aan. De kleuren die gebruikt worden in de foto, zouden mij uitnodigen dit boek in de winkel te handen te nemen. De titel is Ideale ouders, dus het feit dat ze een kind op de voorkant van het boek hebben geplaatst is in mijn ogen een goeie keuze…’

AnneJanDeJong: ‘Het is het eerste boek wat ik van Alex van Galen ga lezen. De cover vind ik er heel mooi uitzien, het is er zeker een die opvalt in de boekhandel. Als je daarna ook nog de flaptekst leest dan zal dat velen gelijk over de streep trekken denk ik om het boek aan te schaffen.’

Lenie: ‘Ik heb van Alex Duivelssonate en onlangs nog Süskind gelezen, het laatste boek heeft me diep geraakt!’

Femke: ‘De cover, ik las dat een hoop mensen de voorkant erg mooi vinden. Persoonlijk vind ik hem iets minder, hij past wat mij betreft eigenlijk beter bij een roman dan bij een thriller. Ik hou wel van de duistere covers, met weinig kleur bij een thriller.’

Jacobaan: ‘Ik heb het boek op een haar na uit. Het is een boek waarbij je geboeid in blijft lezen. De spanning is er eigenlijk voortdurend in aanwezig. Bovendien heeft Alex een bijzondere prettige schrijfstijl, met redelijk korte hoofdstukken, waardoor het bijzonder prettig wegleest. De cover van het boek wordt al lezende duidelijk.’

Floratina: ‘Het leest makkelijk, maar voor mij is het boek het tot nu toe (120 p.) nog niet. In het begin ergerde ik me aan de vele flauwe grappen die personages in het boek hebben, ik vind dat alles veel te makkelijk gaat en ik heb pas een paar hoofdstukken gehad waarvan ik echt vond dat ze goed waren. Jammer, want het gegeven vond ik veelbelovend. Hopelijk dat het later nog anders wordt...’

Les 1: Lezers van Crimezone vinden spanning het allerbelangrijkste element van een thriller. Het klinkt misschien gek, maar dat is voor een thrillerschrijver heel verfrissend om te horen. Je beseft dat het altijd nóg spannender kan. In Ideale Ouders wordt de spanning opgebouwd als een storm die langzaam aanwakkert. Sommige lezers vroegen zich tijdens het lezen af of die climax wel de moeite waard zou zijn. Groot was mijn opluchting dan ook toen ik de reacties las tijdens de laatste 50 pagina’s. Daar doe je het voor.

Les 2: Korte hoofdstukjes en cliffhangers worden als zeer prettig ervaren. Dat is goed om te horen, ook al was ik me er niet van bewust dat mijn hoofdstukken allemaal eindigen met een cliffhanger. Is dat raar? Ja, best wel. Maar sommige dingen doe ik blijkbaar onbewust.

Les 3: Voor het ophalen van morsdode en volslagen leeggebloede lijken worden meestal geen ambulances ingeschakeld, Alex. Check. In de discussie over het telefoongesprek met de verpleegster heb ik een bepaalde, zeer vasthoudende, lezeres gelukkig wél kunnen overtuigen. Ik noem geen namen (maar het was Lenie).

Les 4: Lezers identificeren zich op een hele persoonlijke manier met personages. En zeker bij een boek over adoptie en pleegouders. Tijdens de discussie vertelden een aantal lezers spontaan over hun eigen ervaringen: een vader die zijn kind verloren had, een moeder die haar kind nooit meer zag en een andere lezeres die zelf in een pleeggezin had gewoond. Dat was indrukwekkend en ontroerend. En zo kregen alle lezers langzaam een eigen gezicht. Van die laatste lezeres kreeg ik een van de allermooiste complimenten: dat de manier waarop ik het verleden van Fabienne beschreef aan haar eigen jeugd herinnerde. Eentje om in te lijsten.

Les 5: Grofgebekte, kettingrokende, alcoholistische ex-cokesnuivers als Iefke doen het goed bij de Crimezonelezer. Check.

Tenslotte kwam het moment waar ik het meest tegenop zag: de puntenwaardering. Ik was verbijsterd toen de eerste lezer Ideale Ouders een 9 gaf. En nog een, en nog een. En zo maar door. Ik kan het nog nauwelijks geloven.

Beste Crimezone-lezers en -discussieleiders… ik kan jullie niet zeggen wat een geweldige, inspirerende en leerzame ervaring dit voor mij is geweest. Eentje die ik alle collega’s die na mij in de leesclub komen ook gun.

Getekend: Alex van Galen

Ideale ouders kreeg als 35e leesclubboek gemiddelde waardering van 8,5 punten.
Hiermee loopt het boek ongestoord de top 3 binnen, op een eervolle 3e plaats in de Hall of Fame van de Crimezone Leesclub. Een greep uit de reacties.

Rockywoman: ‘De personages in het boek worden mooi ongeschreven. De karakters van de personages, die sprongen voor mij uit het papier. Leon bracht mij in het boek de nodige irritaties te boven. En dit is niet negatief, maar juist goed, gezien de verhaallijn. Ik ben uiterst tevreden over het boek. Dit is mijn eerste boek van Alex van Galen, maar zeker niet mijn laatste. Super goed boek.’
Cijfer: 9


Anjavee: ‘Dit was een boek waar ik echt van genoten heb, zo een boek waarvan je spijt hebt dat het uit is. Ik vond dat het vlot las, geen ingewikkelde of ellenlange zinnen. Ik vind de schrijfstijl van Robinson sprekend, je ziet de dingen echt voor je en dat maakt het lezen van zijn boeken aangenaam.’
Cijfer: 9

Boekenwurm1: ‘Meestal stoort het mij als mij in het begin al duidelijk is wie de dader is. In dit boek echter totaal niet. Dit omdat de personages goed uitgewerkt zijn en wel boeiend bleven. Plot was goed en vooral sterk uitgewerkt, ik bleef als lezer niet met vragen achter. Verhaal /thema en personages vond ik sterk in dit boek, de spanning minder.’
Cijfer: 8

Vlindertje85: ‘Ik had net voor dit boek van Alex van Galen ook Süskind gelezen. Dat boek had ik ook binnen 2 dagen uit, dus ik verwachte dat dit boek ook spannend zou zijn en geschreven in een vlotte stijl. Het verhaal is spannend. Vanaf het begin wordt je in het boek gezogen en door de korte hoofdstuk-indeling leest het boek zich ook zeer makkelijk. Je denkt iedere keer, “ach maar een paar bladzijden” en dan ben je alweer een paar hoofdstukken verder.’
Cijfer: 9

AnneJanDeJong: ‘Fabienne vond ik niet altijd even geloofwaardig overkomen. Een aantal keren kwam ze bij mij over als een vreselijk dom blondje. Op andere momenten kwam ze op me over als een vrouwelijke Rambo. Een normaal mens zou allang het loodje gelegd hebben terwijl deze vrouw maar door bleef gaan. Je kunt haar ook zien als een krachtige vrouw, maar toch.’
Puntenwaardering: 9

GuyD: ‘De schrijfstijl? In één woord: prachtig! Korte en duidelijke zinsbouw. Zelfs voor een Vlaming super vlotjes om te lezen, wat niet altijd evident is (spreek uit ervaring). Ik heb uiteindelijk de maximale score gegeven, als eerste blijkbaar. Mijn verwachtingen vooraf waren dermate hoog, dat ik met een uiterst kritisch oog het boek heb gelezen. Alex van Galen heeft me niet teleurgesteld, integendeel. Hoewel ik tot pagina 250 meer het gevoel had, dat dit boek een roman-thriller was, is dit in het laatste gedeelte gewijzigd in een thriller-roman. En wat voor een thriller! Petje af voor de auteur, zo vlot leesbaar en easy!’
Cijfer: 10


Jacobaan: ‘De schrijfstijl van Alex is bijzonder prettig vooral de korte hoofdstukken en daarom leest het verhaal ook buitengewoon lekker weg. In ieder geval is Alex van Galen toegevoegd aan mijn lijstje met favoriete auteurs. Ik vind het ook als erg positief te bestempelen dat Alex de leesclub van dichtbij heeft gevolgd. In een apart draadje, konden er vragen gesteld worden aan Alex, waarop hij vrij snel reageerde. Positieve ontwikkeling omdat je op deze manier de auteur nog beter leert kennen. Dit zou meer mogen gebeuren.’
Cijfer: 9

Anna: ‘De personages vind ik geloofwaardig neergezet. Ze lijken zo uit het leven te zijn gestapt. ik heb mij wel geërgerd aan Leon, dus die was goed neergezet. Ik kon mij ook goed inleven in Fabienne. (…) De plot zat goed in elkaar en stevende recht op de ontknoping af. De spanning werd langzaam opgevoerd, dus het verhaal zat prima in elkaar. (…) Tevens vond ik het een on-Nederlands boek. Als je de plaatsnamen weglaat dan kan het boek zich overal afspelen.
Cijfer: 9

Femke: ‘Ik weet wel hoe het is om in pleeggezinnen te zitten. Om adoptieouders en kinderen van dichtbij mee te maken. Ook hoe het is om tussen ouder te moeten kiezen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 was, en heb er op een bepaalde manier altijd “tussen” gestaan. Verder dus de nodige opvang en hulpverleners gezien. Ik zeg dit niet om zielig te gaan lopen doen, want dat ben ik allerminst. Maar wel zodat jullie weten dat ik het dus daadwerkelijk van dichtbij heb meegemaakt. Allereerst: erg netjes dat er in dit boek steeds correct over pleegouders en adoptieouders is gesproken. Veel mensen halen dat door elkaar, terwijl het wezenlijk iets anders is. Ik vind de gevoelens en twijfels van Ties, en ook die van Fabienne als kind, zeer sterk beschreven. Er zijn wat punten die ik met dik potlood heb aangetekend in het boek, in positieve zin. Nogmaals hulde aan Alex voor het op zeer leesbare wijze bespreekbaar maken van een toch niet al te eenvoudig thema!’
Cijfer: 8. (En een 8 van mij is een dik compliment aan de schrijver.)

Lenie: ‘Ik had al twee boeken van deze auteur gelezen. Duivelssonate, een literaire thriller, een thriller waar je voor moet gaan zitten, niet gestoord wenst te worden, kortom een thriller met diepgang. Uiteraard heb ik Süskind gelezen, een heel ander soort boek, zo geweldig mooi geschreven dat het je na afloop achterlaat met natte ogen. Dus was ik heel nieuwsgierig naar Ideale ouders en ook dat boek heeft me beslist niet teleurgesteld, het heeft bewezen dat Alex van Galen een veelzijdige auteur is.’
Cijfer: 9

Marloes: ‘Ik vond het zeker een goed boek (en dat voor iemand die niet echt fan is van de Nederlandse thrillers). Het verhaal las heerlijk weg en door de korte hoofdstukken was het moeilijk om het boek weg te leggen.’
Cijfer: 8

Juanita: ‘Ik weet niet zo goed wat een Nederlandse thriller is. Het verhaal kan zich overal afspelen. De Biesbosch wordt genoemd, maar verder..... Tot nu toe zijn de Nederlandse thrillers, die ik gelezen heb, allemaal erg makkelijk weg te lezen en niet echt een bloedstollende thriller. Als dat het kenmerk is van een Nederlandse thriller dan was dat nu ook zo. Na het lezen van verschillende recensies van zijn andere boeken had ik wel een spannend verhaal verwacht en dat is uitgekomen. Ja de schrijfstijl is perfect. Het is een spannend verhaal en door de schrijfstijl en korte hoofdstukken blijf je lezen. Als je het boek even weg legt kom je ook snel weer in het verhaal.’
Cijfer: 8

Floratina: ‘Ik lees in de reacties van iedereen dat het een fantastisch boek was, zelf kan ik dat niet helemaal beamen helaas. Ik vond het vooral ongeloofwaardig en voorspelbaar, misschien heb ik gewoon teveel van dat soort verhalen gelezen/gezien. Het miste voor mij helaas net dat beetje extra dat maakt dat ik geloof wat ik lees, de personages kwamen niet genoeg voor mij tot leven om dat te bewerkstelligen, het einde zag ik ook aankomen, en dat vind ik ook jammer. Ik zou het wat meer uitgewerkt willen zien en misschien iets toevoegen aan iemand wat niet echt te verwachten was.’
Cijfer: 6

Wanneer wist u dat u kon schrijven en begon met schrijven? En heeft u hiervoor ook opleidingen of cursussen gevolgd? (door Chveltman)

Alex van Galen: ‘Ik ben zo rond mijn 16e of 17e verhalen gaan schrijven en later, toen ik literatuurwetenschap studeerde, werkte ik parttime bij een reclamebureau als copywriter. Na mijn militaire dienst ben ik bij de Media Academie in Hilversum een cursus scenarioschrijven gaan volgen. Toen heb ik een comedyscript geschreven en daarmee had ik vrijwel direct werk bij twee comedyseries. Vanaf dat moment heb ik tientallen series geschreven.

Beginnende schrijvers vragen me vaak hoe je schrijver wordt. Ik zeg altijd dat je geen schrijver kun worden, je bént het. Het hangt niet af van je opleiding of wat anderen zeggen: als jij die innerlijke noodzaak voelt, dan houdt niemand je tegen. Met elke andere motivatie (geld, roem, succes bij de vrouwen ) val je uiteindelijk door de mand. Schrijven is veel teveel werk en brengt veel teveel onzekerheid met zich mee om vol te houden met de verkeerde motivatie.’


Zet je die 'heleboel ideeën door elkaar' allemaal op papier om ze niet te vergeten, of blijven ze in je hoofd zitten tot je weet wat hét idee is? (door Annabee)

Alex van Galen: ‘Een combinatie van die twee dingen. Zoveel mogelijk opschrijven is belangrijk, want in een bepaalde fase van het schrijven komen er zoveel ideeën tegelijk dat je ze een minuut later al weer vergeten bent als je niet uitkijkt. Daarom moet ik ook altijd lachen als mensen zeggen: “Een goed idee vergeet je niet.” Ja, dat klopt, als je één keer per jaar een goed idee hebt.

Maar veel ideeën hoef je niet op te schrijven, want die slibben aan rond het hoofdidee. Het verhaal groeit langzaam, de karakters krijgen meer en meer vorm en soms, vooral als het om personages gaat, zijn ze ook niet goed in woorden uit te drukken. Ze gaan gewoon meer en meer leven.’


Heeft Alex van Galen speciale passies en wie zijn zijn favoriete auteurs? (door GuyD)

Alex van Galen: ‘Om maar meteen te beginnen bij een van mijn passies (naast schrijven natuurlijk, want dat is de grootste): dat is mijn werk voor de stichting Hand in Hand Nederland. Hier een linkje naar de website, dan weet je meteen wat we doen.

Ik lees veel, en alles door elkaar. Om een paar fantastische schrijvers te noemen: Dennis Lehane is toch wel een van mijn favoriete thrillerschrijvers (al vind ik zijn detectives niet allemaal boeiend). Vooral Mystic River en Shutter Island vind ik hoogtepunten in de misdaadliteratuur. Ik mag ook graag een Jo Nesbø'tje meepikken, maar ik houd ook van 'literaire' schrijvers als Dostojevski, McEwan, Murakami... ach teveel om op te noemen. Eigenlijk zijn het vooral bepaalde boeken die me inspireren.

Zo is een van de figuren uit Ideale Ouders (heel in de verte) geïnspireerd op de vader van De Gebroeders Karamazov (Dosrtojevski). Het Proces van Kafka las ik toen ik 15 was en is bepalend geweest voor mijn schrijversloopbaan. De roman Leven & Lot van Grosman is een van mijn favoriete boeken aller tijden. Geen makkelijke kost, maar zo aangrijpend...

Omdat ik ook tv-series en speelfilms schrijf, laat ik me natuurlijk ook inspireren door regisseurs en scenarioschrijvers. Mijn favoriete regisseur is Akira Kurosawa. Zijn films zaten vol spanning en avontuur, maar ze hadden allemaal een hart.’

Maak je gebruik van Social Media om je boeken te promoten? (door Chveltman)

Alex van Galen: ‘Ik ben ooit op Crimezone begonnen met een blog over het schrijfproces van mijn eerste roman, dat was nog in de donkere dagen vóór twitter. En ja, ik twitter natuurlijk ook maar dat doe ik toch voornamelijk voor de lol, en het contact dat ik daar heb met collega-schrijvers. Als schrijver heb je nu eenmaal geen kantoor-koffieautomaat waar je met elkaar van gedachten kunt wisselen en op twitter kan dat wel.

Ik geloof niet dat ik er ook maar één boek meer door verkoop. Natuurlijk plaats ik op twitter wel eens een linkje naar een leuke recensie of een actie die we doen met een van mijn boeken. Maar ik ben allergisch voor schrijvers die het medium gebruiken voor een continue stroom tweets over hun eigen voortreffelijkheid en ingebeelde succes. ;-) Daar prikt iedereen ook doorheen, toch?

Twitter biedt me ook de mogelijkheid om te communiceren met individuele lezers, dat is het leuke van social media. En dat bewijst deze leesclub op Crimezone ook weer.’


Ik ben eigenlijk wel benieuwd dat als je geen schrijver was geworden, wat je dan had willen doen? (door Rockywoman)

Alex van Galen: ‘Tja, goeie vraag. Ik heb een Friese moeder en heb een groot deel van mijn jeugd in Friesland doorgebracht, op boten, ik was een fanatiek zeiler. Toen wilde ik 'zeeman' worden (wat dat dan ook is). Daarom vind ik het ook zo leuk om nu als schrijver mee te werken aan een speelfilm over Michiel de Ruyter. Als kind heb ik een hele oude biografie over hem kapotgelezen. En als puber fantaseerde ik over een carrière als pianist. Die fantasieën zijn terecht gekomen in mijn tweede thriller Duivelssonate.

Kortom... als schrijver ben ik in staat om al mijn fantasieën uit te leven! 8) Ik kan het iedereen aanbevelen. Over het beroep schrijver heb ik nooit gefantaseerd. Ik ben het gewoon.’


Bezoek het forumdraadje Vragen aan Alex van Galen.... voor meer vragen en antwoorden.