Crimezone.nl

Alex van Galen is zowel thriller- als scenarioschrijver. Na zijn studie literatuurwetenschap werd hij scenarioschrijver. Hij schreef scenario’s voor vele bekende en succesvolle televisieseries zoals SamSam, Rozengeur & Wodka Lima, In de Vlaamsche Pot en ’t Zonnetje in huis. In 2007 verscheen De opvolger, de eerste thriller van Alex van Galen. Nog voor de verschijning waren de filmrechten verkocht. Ook van zijn tweede thriller Duivelssonate werden de filmrechten vrijwel direct verkocht. Dat dit geen garantie is dat er daarna daadwerkelijk ook een film volgt, vertelt Alex van Galen in zijn column over zijn Eerste X.

Vorige week verscheen Ideale ouders, een hartverscheurende en adembenemende thriller over de liefde, het egoïsme en de hulpeloosheid van moderne ouders.

Het was een droom die uitkwam, zeg maar gerust een wonder. Ik, een kneuteraar uit Brabant, had mijn filmscript Bullitz verkocht aan Hollywood. De Nederlandse filmregisseur Roel Reiné had woord gehouden. De Amerikanen waren dolenthousiast over het verhaal: vier jongeren komen terecht in een dodelijk spel waarin westerns van Sergio Leone worden nagespeeld met echte kogels. Ze wilden deze film maken.

    Sterker nog, het geld zou maandag worden gestort.
    Er was eerder al een optie genomen. De Nederlandse kranten hadden er vol van gestaan, maar dat was alleen maar voorpret geweest. De film zou nu ook echt gedraaid gaan worden. Voor veel minder geld dan we wilden, maar toch. Een droom. We waren al aan het casten. Als het geld maandag gestort was, zou ik zo snel mogelijk een nieuwe versie van het script schrijven, daarna zouden twee Amerikaanse schrijvers er aan schaven en over twee maanden zou de film gedraaid worden in de woestijn van New Mexico.
    Contracten betekenen niks in Hollywood, dat wisten we. Pas als het geld was gestort, zou het doorgaan.
    En dat zou maandag gebeuren.
    De voortekenen waren goed. Vrijdag had de financier nog om onze rekeningnummers gevraagd. Hij had trouwens met de producent op de middelbare school gezeten. Ook een goed teken, want ze kenden elkaar dus persoonlijk.
    ‘Maar Roel, weet je zeker dat ze het geld echt...?’
    ‘Maandag, Alex,’ zei Roel steeds. ‘Maandag. Heb geduld.’
    ‘Maar... het ís maandag.’
    Dat was inderdaad een probleem.
    Het werd dinsdag en in de dagen en weken die volgden, hoorden we niks. De producenten maakten zich zorgen. Niet alleen over het geld, maar ook over de financier zelf. Ik had Roel ook nog nooit zo bezorgd gezien om een financier. We bemoeiden ons normaal alleen met creatieve zaken, en financiers.... ach ja.
    ‘De jongen die het geld moet storten, heeft een eigen website,’ zei Roel. ‘Ik kan hem niet lezen, maar er schijnen opruiende teksten op te staan die tegen de regering zijn gericht. We zijn bang dat hij in gevaar is. Dit is serious shit.’
    ‘Opruiende teksten tegen de regering? Waar zit die vent eigenlijk?’
    Ik wist dat in Hollywood geld uit de hele wereld terechtkomt, maar ik had me er nooit echt in verdiept. Ik ging er gewoon van uit dat de financier een mooi, glanzend kantoor had in downtown L.A.
    ‘Hij zit in Pakistan.’
    ‘Pakistan? Maar... daar hebben ze toch net de staat van beleg afgekondigd?’
    ‘Dat klopt. We denken dat hij is opgepakt. Of erger nog, dat hij is vermoord.’
    Het klonk als een scène uit mijn eigen script.
    Niemand had me hier ooit op voorbereid. Niemand had me ooit verteld hoe je een idee als Bullitz krijgt (ik riep gewoon dat ik een idee had, terwijl ik helemaal niets had). Of het wel slim is zo’n script in het Engels te schrijven (absoluut niet) en wat ermee gebeurt als het af is (een heleboel vage conference calls, jaren- en jarenlang). Niemand heeft me ooit geleerd hoe je een script of roman schrijft. Laat staan wat er gebeurt als je verhaal daadwerkelijk verkocht wordt.
    Dit was mijn eerste keer in de grotemensenwereld van de film.
    Van de Pakistaanse financier hebben we nooit meer wat gehoord. We gaan ervan uit dat hij inderdaad in de gevangenis zit of vermoord is. Maar Bullitz circuleert nog steeds in Hollywood. Sterker nog, twee jonge Amerikaanse schrijvers hebben er een nieuwe versie van geschreven en die is goed. Echt goed.

Volgend jaar gaan we draaien, zegt iedereen. Binnenkort hebben we weer een serie conference calls. Maar wanneer het geld gestort gaat worden?
    Dat kan nog niemand zeggen.

Ideale ouders (2012)

Vijftien jaar geleden stond Fabienne haar baby onder dwang af aan onbekenden. Inmiddels is ze een gevierd filmactrice en probeert ze het gemis van haar kind te verwerken. Als ze erachter komt dat de jongen nog leeft, probeert ze contact met hem te zoeken. Maar zijn adoptieouders weigeren haar elke toegang. Tot overmaat van ramp gaat ook Fabiennes gewelddadige ex-vriend zich ermee bemoeien. Dan verdwijnt de jongen. Fabienne gaat terug naar het verlaten landhuis midden in de Biesbosch, waar zich destijds een verschrikkelijk drama heeft afgespeeld. Daar ontstaat een gevecht tussen de vier ouders met een hartverscheurende afloop.