Crimezone.nl

Bavo Dhooge (31 januari 1973, Gent) leek in de wieg gelegd voor een internationale tenniscarrière, maar legde zich al vrij snel toe op zijn andere passie: schrijven. Na zijn studies werkte hij vier jaar als copywriter en schreef teksten voor documentaires en commercials. Tegelijk ging hij aan de slag als journalist en recensent voor de weekbladen HUMO en CHE.

Inmiddels heeft hij al meer dan 60 boeken en 50 verhalen op zijn naam staan. Hij kreeg als enige Nederlandstalige misdaadschrijver 3 jaar op rij de volle 5 sterren in de prestigieuze thrillergids van Vrij Nederland. Zijn misdaadroman SMAK kreeg de Schaduwprijs voor het beste Nederlandstalige thrillerdebuut. Met Stiletto Libretto won Dhooge in 2009 de Diamanten Kogel.

In maart verscheen Sunset Bay, zijn vierde L.A. thriller na Stiletto Libretto, Sioux Blues en Scrabble Man.

Ik krijg het soms van mensen die zeggen dat ze ooit een spannend boek willen schrijven, maar er voorlopig de tijd niet voor vinden. Ze hebben een kantoorbaan en als ze na elke ‘werkdag’ thuiskomen, hebben ze de moed niet om nog achter een schrijftafel te kruipen. Ik heb één tip: schrijf dat verdomde boek dan gewoon op kantoor. Het is een kwestie van inplannen en je wordt er nog voor betaald ook.

Als ik terugdenk aan het jaar waarin ik mijn eerste spannende boek schreef in 2001, nu bijna 12 jaar geleden, moet ik toegeven dat het schrijven op zich al spannend was. Letterlijk. Ik werkte als een Don Draper avant la lettre – copywriter - in een reclamebureau en werd betaald om slogans voor streekkranten en lokale garages te verzinnen. Maar op een dag had ik een beter idee: waarom begin ik niet eens aan een spannend boek… op kosten van de firma. En dus deed ik niet wat mijn gezonde collega’s deden tijdens de lunch of de koffiepauze en nam ik niet om de haverklap een siësta zoals in Mad Men: neen, ik bleef zitten en begon aan een thriller. In opgesloofde hemdsmouwen, als een ordinaire klerk. Het imago zou later wel komen, eerst het werk. Elke werkdag verstopte ik mijn manuscript als een geheime spionnenlijst achter mijn openstaand document. Ik stelde zelfs mijn screensaver sneller in. Elke keer als een collega achter mijn rug passeerde om naar het toilet te gaan, moest ik vingersnel mijn meesterwerk verstoppen. Elke dag koos ik als een sluipschutter mijn moment uit – tegen halfvijf als de aandacht in het bedrijf wat verslapte - om uit de startblokken te schieten, de sprint in de smalle gang af te leggen en dan snel mijn eerste hoofdstuk uit de printer te graaien. Want een beginnend schrijver heeft natuurlijk nog niet de centen om zelf zijn manuscript uit te printen. Het moest snel gebeuren, voor een collega mijn print zou ontdekken. Ik heb er vaak over gedacht om een spannende thriller te schrijven over een schrijver die heimelijk een spannende thriller wilde schrijven terwijl hij eigenlijk verondersteld werd na te denken over de beste manier om yoghurt aan de man te brengen. Ik denk dat het wel wat zou kunnen worden.

Uiteindelijk hield ik de eer voor mezelf toen het na mijn derde (of was het vierde) boek niet meer mogelijk was om de schijn op te houden. Ik ging eraan kapot. Ik had ook niet meer de conditie om elke dag die sprint naar de printer te trekken; al bij al ga je schrijven om niet aan sport te hoeven te doen en niet omgekeerd. Het drong ook tot me door dat ik de laatste maanden pakweg vijf procent aan opendeurdagen van garage Janssens dacht en vijfennegentig procent aan de moord op een drugsbaron.

Ik weet dat het soms moeilijk voor te stellen is, maar ook een schrijver van spannende misdaadromans heeft soms last van een geweten. En dus nam ik ontslag, in ruil voor vijf seconden reclame op de lokale radio waar ik mijn volgend boek aan de man kon brengen.

Ideale ouders (2012)

Vietnamveteraan Bob Stone, sjoemelaar en ladies man metpensioen, kan je heel wat vertellen over het leven. En zonder dat hij het zelf beseft helaas ook over het leven van Stiffy, de louche presentator van het programma Splash My Car, waarin oude wagens in een nieuw kleedje worden gestoken en en passant ook als smokkelwagen – en soms als lijkwagen – worden gebruikt. Zoon Buck Stone kon het nooit echt vinden met Bob en maakt, als premiejager, maar al te graag jacht op zijn vader, al was het maar omdat hij achter de tralies geen last meer zal hebben van gangsters. Met de hulp van Bucks ex, Cassy, duikt Bob onder in rusthuis Sunset Bay, maar veel rusten zit er niet in.

Met één oog op zijn sexy schoondochter en één oog op zijn belagers die hem een kopje kleiner willen maken, wil Bob zijn nageslacht ook wat raad geven. Zijn kleinzoon Billy, een rebelse graffitispuiter, wil in de voetsporen van zijn grootvader treden, maar brengt hem daardoor in de problemen. Bob krijgt het op zijn oude dag nog behoorlijk druk...