De Eerste X van Ellen Gerretzen

Login om te reageren.
30/07/2012
Nieuws De Eerste X
De Eerste X van Ellen Gerretzen

In De Eerste X vertellen thrillerauteurs over hun eerste keer. Persoonlijke verhalen over hun eerste stapjes als schrijver, de weg naar succes of andere eerste keren in relatie tot hun werk of het spannende boek in het algemeen... Onder redactie van Natascha van der Stelt.



Ellen Gerretzen woont en schrijft afwisselend in Amsterdam, Spanje en Berlijn, haar favoriete locaties. Voordat Ellen Gerretzen fulltime schrijfster werd, reisde ze veel naar Berlijn, Sevilla, New York en vele andere Europese en Amerikaanse steden. Vaak ging ze vanuit haar werk meteen door naar Schiphol voor een korte trip. Bij terugkomst op Schiphol, nam ze vervolgens de trein terug naar haar werk.

Tijdens haar reizen wilde ze graag de essentie van een stad, haar bewoners en hun dagelijks leven leren kennen. Dit deed ze door veel in lokale kroegjes rond te hangen, met mensen te praten. Deze kennis kwam haar goed van pas bij het schrijven van haar debuut Bloedbruiloft. Het boek speelt zich zowel af in de Extremadura in Spanje als in Berlijn, Duitsland.

Begin april verscheen Schaduwspel, de tweede thriller van Ellen Gerretzen.




Die thriller moest er eindelijk komen en wel voor ik bejaard was. Zitten en schrijven was vanaf nu het motto. Ik nam ontslag -financieel behoorlijk schrikken-, zat en schreef. Schaafde bij. Schrapte. Consulteerde proeflezers. Herschreef. Ontdekte dat het schrijven van thrillers een zwaar onderschatte tak van sport is.

Op een dag stuurde ik het product van mijn noeste arbeid naar twee uitgevers. Na maandenlang tussen angst en hoop te hebben gezweefd arriveerde een tweetal afwijzingen met als enige motivering “past niet in ons fonds”, vergezeld van de nogal dreigend klinkende toevoeging dat over de uitslag niet kon worden gecorrespondeerd. Leugenaars, dacht ik, ik pas uitstekend in jullie fonds, maar begon me zorgen te maken. Vakkundig afgeserveerd met een standaardzin. Nu wist ik nog niets. Uitgeverijen leken op zwarte gaten. Wat te doen?

Een manuscriptbeoordelingsbureau dat sneller oordeelde dan zijn eigen schaduw bracht soelaas in de vorm van vijf A4'tjes waarin mij werd uitgelegd wat ik verkeerd had gedaan en wat beter zou moeten. Dat was in beide gevallen veel. Het moest, kortom, helemaal anders.

Na een paar keer diep te hebben ademgehaald ben ik gaan herschrijven, waarbij de hele structuur van het boek drastisch op de schop ging, een helse klus die me ruim een half jaar kostte maar achteraf alle moeite dubbel en dwars waard bleek. Het nieuwe manuscript stuurde ik hoopvol de wondere wereld der uitgevers in en op een dag kwam er een afwijzing die me aan het denken zette. Niet mijn schrijfstijl was doorslaggevend maar het feit dat mijn thriller niet in Nederland speelde, de hoofdpersoon geen vrouw was maar een man, en dan ook nog een niet meer zo piepjonge.

Mijn spreekwoordelijke klomp brak. Wezen ook andere uitgevers me om die reden af? Moest mijn hoofdpersoon per se een vrouw zijn omdat dat nu eenmaal goed verkoopt? Of was het gewoon geborneerdheid? Ik besloot het eens in Vlaanderen te proberen, wellicht stonden de zuiderburen meer open voor wat rijpere mannelijke protagonisten die buiten de eigen landsgrenzen opereren. Waarom had ik daar eigenlijk niet eerder aan gedacht, we delen per slot van rekening een taalgebied. Alras was een manuscript onderweg naar Antwerpen en na anderhalve week deelde Manteau mij per e-mail mee dat de senior uitgever het al kort had kunnen inkijken, geïnteresseerd was en graag een optie van veertien dagen wilde. Euforie! Na twee spannende weken mailde deze uitgever dat ik beslist schrijftalent heb maar dat er nog wel “een schoentje wrong”. Grote teleurstelling! Als ik er in slaagde het verhaal plotgerichter te maken wilde hij het graag uitgeven. Faalangst! Ik ben hard gaan nadenken en heb hem een aantal ideeën gemaild, waarop hij me uitnodigde te komen praten. Met bibberende knieën reisde ik af naar de schone Scheldestad. Halverwege het gesprek bood hij me een contract aan.

De eerste X. Jarenlang hard werken zonder garantie op succes. Schrijven en herschrijven. Uitgevers benaderen. Wachten, heel lang wachten op reacties. Afwijzingen. Twijfelen aan jezelf. Niet opgeven. Angst en hoop.

En dan overhandigt je uitgever je een exemplaar van je eerste thriller. Een geluksgevoel dat alles goedmaakt. De eerste X vergeet je nooit!

Ellen Gerretzen




Schaduwspel (2012)

Wolfgang, voormalig hoofdcommissaris bij de Berlijnse Mordkommission, heeft zojuist een gecompliceerde moordzaak in de Spaanse Extremadura opgelost en kan nu eindelijk zijn nieuwe leven beginnen. Een huis kopen aan de Spaanse noordwestkust. Zijn verleden achter zich laten. Vergeten. Maar weer worden zijn plannen gedwarsboomd. De Spanjaard die zijn Berlijnse huis zou kopen wordt vermoord aangetroffen in een volkstuinencomplex en Wolfgang keert terug naar zijn stad. Hij raakt er van overtuigd dat er een verband moet zijn met diverse andere onopgeloste gruwelijke moorden van de laatste jaren.

In zijn speurtocht naar de moordenaar wordt hij bijgestaan door no-nonsense café-uitbaatster Gitta, de wat vreemde uit zijn functie ontheven patholoog-anatoom Siegfried en de Turkse journalist annex taxichauffeur Arhan. Het voert hen door heel Berlijn, een stad die net als Wolfgang verwond en getekend is door een verleden dat niet vergeten kan worden.
Als Spaanse Julia onverwacht opduikt begint de romance waar Wolfgang op had gehoopt.
Maar dan slaat de moordenaar op ongenadige wijze toe en begint de nachtmerrie pas echt.
En langzamerhand rijst de vraag wie eigenlijk op wie jaagt.

Liefde en hartstocht, moord en doodslag spelen de hoofdrollen in dit passionele verhaal. De setting: de monumentale en intrigerende stad Berlijn.





Ook in De Eerste X van...