Crimezone.nl

Uiteindelijk ben ik veilig thuisgekomen, maar het begin van mijn reis was nogal gênant. Ik stap schoorvoetend over mijn schaamte heen om u voor te lichten hoe schrijversambitie kan ontsporen. Louter om u te behoeden voor soortgelijke misstappen.

Het begon allemaal zorgeloos. Een toekomst als schrijver trok me wel, ik startte vanaf nul en elk succesje zou pure winst zijn. Als 50-jarige amateur – ik had tijdens mijn vorige werkende leven wel wat anders te doen – had ik al wel wat probeersels opgestuurd naar schrijfwedstrijden, waarbij ik me tot mijn verbazing tussen de prijswinnaars terugvond. En zo ontstond de gedachte: ach, ik kan het altijd proberen, je weet nooit. Het was geen grap, maar het kwam er dichtbij.

Welgemoed schreef ik een kleine bundel verhalen bij elkaar, in de stijl, althans dat vond ikzelf, van Roald Dahl. Zinderend, dat was de bedoeling, waar de volwassen doelgroep rode oren van zou krijgen. In intieme kring oogstte deze printversie veel lof, maar je weet nooit of iemand nog iets had goed te maken of iets van je wil. Er zijn daarnaast ook mensen in mijn omgeving die te aardig zijn voor de rol van recensent, u kent dat wel. ‘Ik vind het globaal genomen een goede bundel.’ (Er zit veel rommel tussen.) ‘Ik vond ze soms heel spannend.’ (De meeste verhalen zijn slaapverwekkend.) ‘De humor, leuk was dat.’ (Geen plot kunnen ontdekken.)

Enfin, toen mijn zelfvertrouwen door de lovende kritieken van mijn naasten overmoedige proporties had aangenomen, besloot ik de vaderlandse uitgeversmarkt te bestormen. En wel met groot materieel, want als je het dan toch doet, dan maar gelijk goed. Een oorlog win je niet met kietelen. En zo verzamelde ik, research vond ik te tijdrovend, tamelijk willekeurig twintig adressen van uitgeverijen. Twintig uitdraaien, twintig enveloppen, twintig postzegels en twintig dagen verder had ik mijn eerste afwijzing binnen.

Vijf uitgeverijen reageerden niet, en ook de andere vonden de kwaliteit onvoldoende, wat altijd als volgt wordt verwoord: ‘Uw werk past niet binnen ons fonds.’
Behalve één.

‘Verhalenbundels van debutanten zijn commercieel niet interessant, maar uw stijl is heel geschikt voor onze doelgroep. We nodigen u uit een roman te proberen.’
Een jeugdboekenuitgeverij.

‘Opmerkelijk vonden we wel het verhaal over die masturberende vrouw na haar bezoek aan de Albert Heijn. Ging misschien wat ver gezien onze doelgroep.’

Toen moest ik even slikken. Sterker, het zweet brak me uit. Mijn doelgroep zag er tenslotte geheel anders uit. Ik was van alles, maar in elk geval geen kinderboekenschrijver. Dat was iets voor aangetrouwde prinsessen of verveelde actreutels, was mijn overtuiging. Grote onzin, maar dat wist ik toen nog niet.

Uiteindelijk, na een korte rouwperiode, zette ik de knop om schreef een jeugdboek. Het werd uitgegeven en mijn zelfbeeld kantelde: kennelijk was ik een jeugdboekenschrijver. Gaandeweg kreeg ik er echt lol in. Tien boeken later bekroop mij niettemin onontkoombaar - narcisme speelt iedereen parten, geef het maar toe - de oorspronkelijke ambitie om een volwassenenpubliek te bereiken. Een psychologische thriller leek me daartoe het beste vehikel.

Kort daarna volgde er een heuglijk bezoek aan Herengracht 499 in Amsterdam, alwaar uitgeverij Anthos.
En zo kwam ik ten slotte toch nog thuis.

De verzekering
van Joost Heyink

Schrijver Tim Henderson bedenkt samen met zijn mooie, dwarse vriendin Laura een fantastische plot voor een nieuw boek: ‘Man draait verzekeringsmaatschappij een poot uit door zijn eigen dood te ensceneren.’

Dolenthousiast over het verhaal besluiten ze het zelf daadwerkelijk uit te voeren. Het eerste wat daarvoor nodig is: een stoffelijk overschot dat voor Tim kan doorgaan. Ze reizen af naar Colombia, waar een aantal onderwereldfiguren hen best een handje wil helpen.

Als alles is geregeld vliegt Laura met het lichaam naar Nederland. Tim duikt onder. Maar als hij enige tijd later contact zoekt met Laura om van de buit te gaan genieten, blijkt ze spoorloos verdwenen.