Crimezone.nl

Linda Jansma is een relatieve nieuwkomer in thrillerland. In 2009 veroverde ze een vijfde plaats bij de schrijfwedstrijd Beste Manuscript, waarna het niet lang duurde voordat ze in 2010 met haar eerste thriller Caleidoscoop debuteerde bij uitgeverij Verbum Crime.

Momenteel schrijft Linda aan haar derde thriller. Daarnaast studeert ze Journalistiek en Nieuwe Media en volgt ze diverse schrijfcursussen. Wanneer Linda niet aan haar manuscripten werkt, schrijft ze in opdracht commerciële teksten. Haar specialisme ligt op het veterinaire vlak, maar haar interesse is veel breder. Daarnaast werkt ze tweeënhalve dag per week in haar eigen hondentrimsalon.

Een paar maanden geleden verscheen Tweestrijd, een realistische thriller over huiselijk geweld.

Geluk is iets wat ik nooit in overmaat gehad heb. Als ik als kind bijvoorbeeld een hardloopwedstrijdje met mijn vriendjes en vriendinnetjes deed, struikelde ik geheid over een losse veter. Waardoor ik dus niet alleen de wedstrijd verloor, maar ook nog eens een tand door mijn lip had. Hielden we honkbalwedstrijden op school? Dan scheurde ik vanzelfsprekend een enkelband tijdens het rennen van het eerste naar het tweede honk en verloor mijn ploeg met een mijlenverre achterstand. Deed ik mee aan een prijsvraag? Nooit zat ik bij de winnaars. Ongeluk was gewoon mijn metgezel en vaak resulteerde dat ook nog eens in lichamelijk letsel. Ik weet nog dat ik ooit wél iets won: een 12-delig (foeilelijk) glasservies, bij een tombola in het bejaardenhuis van mijn oma. Ik was dolgelukkig. Dat ik de prijs won met het lootje van mijn tante heb ik altijd diep weggestopt. Want hé, ik had toch maar mooi iets gewonnen!

Toen mijn uitgeefster me vorig jaar helemaal uitzinnig van vreugde belde dat mijn debuutthriller Caleidoscoop op de longlist van de Gouden Strop stond, was mijn eerste gedachte dan ook: klopt niet. Kan niet. Ik heb nog nooit iets gewonnen, behalve dat glasservies dan (met andermans lootje), dus dit moest gewoon een vergissing zijn.

Natuurlijk was het geen vergissing, al liet mijn geluk me wederom in de steek: ik haalde het niet tot de shortlist. Maar lang tijd om te treuren had ik niet, want Caleidoscoop was wél genomineerd voor de Schaduwprijs!

De weken tussen het bekendmaken van de shortlist en de Avond van het Spannende Boek, de avond waarop de winnaar bekend zou worden gemaakt, gingen tergend langzaam voorbij. Hoe dichter de dag naderde, hoe nerveuzer ik werd. Want winnen… dat was toch niet voor mij weggelegd? Het zou vast één van die andere boeken worden. Tenslotte waren die ook geweldig spannend, dus waarom zouden ze dan toevallig mijn boek als beste debuut kiezen?

Op de avond zelf was ik één bonk zenuwen. Gelukkig begon het feest met de uitreiking van de Schaduwprijs, dus hoefde ik niet de hele avond met een knoop in mijn maag rond te lopen. Ik had kennisgemaakt met Ingrid Oonincx, mijn collega die ook genomineerd was, en zusterlijk zaten we op de voorste rij in de zaal. Ik moet eerlijk bekennen: ik zou niet weten wat ik zonder Ingrid had gemoeten. Ze kletste tegen me, we lachten samen, we maakten grapjes over van alles. Natuurlijk bleef ik zenuwachtig, maar door de lol die ik met Ingrid had, was het onder controle te houden (anders was ik vast hysterisch gaan lachen of, nog erger, misschien wel in huilen uitgebarsten).
Tijdens de toespraak waarin de winnaar bekend zou worden gemaakt, kon ik alleen maar denken aan de tweede plaats. Of misschien zelfs wel de derde. Maar de eerste plaats, nee, dat zou onmogelijk zijn. Ingrid werd eerste. Of Pieter Bart Korthuis. Totdat halverwege de toespraak Ingrid me fanatiek tussen de ribben porde en het tot me doordrong dat ze het wel eens over mijn boek konden hebben. En toen uiteindelijk mijn naam als winnaar viel, kon ik dat amper geloven. Ik? Degene die nooit iets won, behalve dan een glasservies op een gekregen lootje en het altijd moest doen met de tweede of lagere plaatsen bij wedstrijdjes? Had ik de Schaduwprijs gewonnen? Het was niet te geloven. Mijn eerste, echte eerste plaats! Bijna gevleugeld van trots fladderde ik het podium op om mijn prijs in ontvangst te nemen.

Het was een geweldige happening en ik heb de hele avond aan niets anders kunnen denken dan: ik heb gewonnen, ik heb gewonnen, ik heb voor het eerst een prijs gewonnen!

Of er na die eerste keer ooit een tweede keer komt is natuurlijk moeilijk te voorspellen. Maar in ieder geval kan ik nu nooit meer roepen: ik win nooit wat.

Tweestrijd (2012)

Hanna’s wereldje is perfect. Voor de buitenwereld althans, want al vanaf het begin van haar huwelijk met de rijke en gerenommeerde gynaecoloog Axel Kolman wordt haar leven beheerst door intimidatie, bedreigingen en geweld. Alles verandert als Maurice en Sonja van Buren de villa aan de overkant van de straat betrekken. Hun aanhoudende bemoeienis zorgt ervoor dat Hanna besluit weg te lopen. Een beslissing die haar duur komt te staan en die haar voor een bijna onmogelijke keus stelt….

Tweestrijd gaat over het gevecht van een jonge gehersenspoelde vrouw die moet kiezen tussen overleven, of ten onder gaan aan het geweld van de man waar ze van houdt.