Crimezone.nl

Natasza Tardio houdt zich bezig met alle facetten van het schrijven. Naast het schrijven van artikelen en interviews voor diverse media, coacht ze schrijvers en redigeert ze manuscripten. Ze heeft als ghost-writer vier biografieën op haar naam staan van gewone mensen met een bijzonder levensverhaal, waaronder een man met paranormale vermogens en een anorexia-patiënte. En Natasza Tardio schrijft geregeld recensies, onder meer voor Crimezone.

In maart 2012 verscheen haar debuut Moordvrienden, een young adult thriller.

Ovenschotels, zuurdesembrood en pepermuntthee, geuren en smaken die voor mij onlosmakelijk met schrijven zijn verbonden. Het zijn de geuren die ik associeer met Annie en die ik sinds mijn zevende frequent opsnoof en proefde wanneer ik haar opzocht. Annie’s huis was voor mij een vluchthaven, uitlaatpost, school, ruimteschip, bibliotheek, auditorium, maar bovenal was haar huis een magische schrijfplek.

Na schooltijd ging ik altijd langs bij Annie. We maakten pepermuntthee en zuurdesembrood met kaas, waarna ik in de stoel naast haar ging zitten, terwijl zij bezig was met het typen van haar eerste boek: Herfsttuin. Fascinerend vond ik dat. Het tikken van de machine en Annie die mij vertelde over de wijzigingen die ze nu weer moest aanbrengen en de moeilijkheden die ze tegenkwam toen ze haar boek wilde laten publiceren. Als ze pauzeerde stelde ik haar honderden vragen. Vragen over het leven, vragen over haar leven. Soms werd ze er gek van, maar ze antwoordde altijd eerlijk.

Als kind ging ik nooit op vakantie en zeker niet naar het buitenland, maar Annie stuurde mij kaarten uit Frankrijk, Spanje, Duitsland, Senegal, China, Kenia en vele andere plekken waar ze naar toe reisde. Vanuit een klein dorpje in Nederland reisde ik met haar mee en wachtte ik verlangend naar het moment dat ze weer terug zou komen. Als ze terugkwam vertelde ze mij van haar avonturen en had ze honderden foto’s, kaarten, reçu’s en andere zaken die ze in een plakboek deed en waar ze lange verhalen bij schreef. ‘Voor later’, zo vertelde ze mij, wanneer ik haar vroeg waarom ze hier zoveel tijd aan besteedde. Later betekende: voor een boek of verhalen die ze nog zou gaan schrijven. Ik hoorde het aan en wist in mijn hart dat dat was wat ik ook wilde: schrijven.
Annie vertelde mij lange verhalen over de oorlogstijd. Haar verhalen waren vol details en altijd stof voor lange en soms heftige gesprekken. Vooral het verhaal dat ze tijdens de oorlog op straat liep en er een ontploffing plaats vond, is er één die mij altijd zal bijblijven. Na de knal, waarbij er ook iemand werd gedood, begon Annie te rennen. Ze stopte pas met rennen toen ze thuis was. Bij thuiskomst zag haar moeder een klein gaatje in haar rok zitten en toen deze werd opgetild, ook in de onderrok en in de lange onderbroek daaronder. Uiteindelijk bleek er een klein granaatscherfje in haar been te zitten. Haar verhalen fascineerden mij en stimuleerde mij na te denken. Hoe zat de wereld in elkaar, waarom deden mensen soms afschuwelijke dingen? Uiteindelijk was het Annie die mij als kind inspireerde om te gaan schrijven, mijn dromen te volgen, en mijn droom om auteur te worden geloofwaardig maakte.

Mijn eerste poging tot een ‘boek’ schreef ik met potlood en papier. Ik was een jaar of negen. Later typte ik het pagina voor pagina uit op Annie’s typemachine. Het gevoel van de toetsen, de kracht van mijn vingers die nodig was om mijn gedachten in inkt te laten verschijnen, het was er allemaal en sterker, het is er nog steeds. Ik hou van schrijven, niet alleen het vormgeven van een verhaal en de karakters, maar ik hou ook van het gevoel dat schrijven zelf geeft. Heerlijk gewoon ☺.

Uiteindelijk werd mijn eerste poging tot een ‘boek’ een lang verhaal waarvan ik wekelijks, tijdens de weekafsluiting, een hoofdstuk van voorlas in de klas. Aan het eind van het jaar schreef ik het laatste hoofdstuk en gaf het aan mijn leraar. Waar het verhaal over ging weet ik niet meer, maar dat is ook niet zo belangrijk.

Ik voelde me op dat moment voor de eerste keer een echte schrijfster en dat gevoel is uiteindelijk de brandstof geweest om verder te gaan met schrijven, dromen te koesteren en het allerbelangrijkste: dromen te laten uitkomen!

Moordvrienden (YA, 2012)

De vijftienjarige Finn Kimmel schiet een leraar en drie leerlingen op zijn school dood en pleegt daarna zelfmoord. Zijn beste vriend, de veertienjarige Milo Bauers, was erbij, maar het lijkt erop dat hij niet aan deze schietpartij heeft meegewerkt.

Toch wordt hij door de politie opgepakt en meegenomen naar het bureau. Langzaam maar zeker komen er gruwelijke feiten naar boven. Finn zou ook iets te maken hebben met de moord op de vijfjarige Daniël Bootsma. Hoe kan het toch dat een ogenschijnlijk normale jongen als Milo bevriend raakte met een jongen die zich ontpopte als massamoordenaar? Lukt het de politie alle feiten boven tafel te krijgen? Of wordt er iets verzwegen?