Crimezone.nl

Simone van der Vlugt wist als kind al dat ze later schrijfster wilde worden. Nauwelijks dertien jaar oud stuurde ze een manuscript naar een uitgeverij. Ondanks de afwijzing bleef ze schrijven. Tijdens haar opleiding tot docent Nederlands en Frans ontdekte ze de jeugdliteratuur. In 1995, nadat ze was afgestudeerd, verscheen haar debuut De amulet, een historische jeugdroman. Na bijna twintig jeugdboeken te hebben geschreven, ontdekte Simone van der Vlugt dat de hoofdpersonen in haar jeugdboeken steeds ouder werden en bijna volwassen waren. Ze besloot het roer om te gooien en schreef De reünie, haar eerste thriller voor volwassenen, die in 2004 verscheen. Vorig jaar verscheen In mijn dromen, haar zevende thriller.

Simone van der Vlugt schreef voor de Maand van het Spannende Boek het geschenkboekje De ooggetuige.

Ongelooflijk, is het echt alweer zeventien jaar geleden dat mijn eerste boek uitkwam? Dat een droom die ik al vanaf mijn achtste koesterde, werkelijkheid werd? Het lijkt zo kort geleden dat ik in spanning het moment afwachtte dat mijn historische jeugdboek De amulet in de winkel verscheen.

Ik herinner me het alsof het zeventien dagen geleden is in plaats van zeventien jaar. Die ochtend, 15 mei 1995, racete ik op mijn fiets naar de boekhandel in Alkmaar om te kijken of hij er al was. Buiten adem stond ik voor de kast op de jeugdafdeling, waar drie exemplaren van mijn boek broederlijk naast elkaar stonden. Wat een kick! Ik was schrijfster!

Het liefst was ik met mijn boek gaan zwaaien naar klanten die nietsvermoedend voorbij liepen. Ik wist me te beheersen, tot mijn oog op een grenen tafel viel waar stapels boeken uitgestald lagen. Sommige boeken stonden zelfs op plexiglas standaardjes. Ik begreep meteen dat dat een veel betere plek was. De Strijd om de Klant wordt op de tafels uitgevochten, niet in de kast. En dus verhuisde ik de concurrentie naar de schappen en legde ik mijn drie exemplaren van De amulet op tafel. Eén ervan zette ik plechtig op het plexiglas standaardje.

Op dat moment wist ik wat ik de rest van de week zou gaan doen: alle boekhandels in de omgeving aflopen om, laten we het zo maar noemen, een beetje te reorganiseren. Ik legde mijn boeken op de beste plaatsen en toen ik De amulet een keer niet tegenkwam, ging ik er bij de informatiebalie naar vragen.

‘Hebt u De amulet van Simone van der Vlugt?’

Het meisje achter de balie had geen idee, maar kwam al snel tot de conclusie dat het niet zo was. ‘Maar u kunt dat boek wel bestellen, hoor. Dan is het er met een paar dagen.’

Ik zei dat dat goed was en ik bestelde vijf exemplaren van mijn eigen boek. Onder een andere naam natuurlijk. Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje dat ze binnen waren.

‘Dat is nou ook wat,’ zei ik verontschuldigend. ‘Ik heb ze al bij een andere boekhandel gekocht.’

‘Dat geeft niet hoor mevrouw,’ zei het meisje een beetje zuur.

Want natuurlijk gaf dat wel. Nu zaten ze met vijf boeken opgescheept die ze moesten zien te verkopen. Vijf is teveel om in de kast te zetten, dus moesten ze maar op de grenen tafel liggen. Precies waar ik ze graag zag. Het bleek een uitstekende methode om boekhandels te motiveren mijn boeken te promoten. Tijdrovend, maar je moet er wat voor over hebben om door te breken.

Tegenwoordig verlaag ik me niet meer tot dat soort acties. Mijn boeken liggen er keurig bij, zowel mijn jeugdboeken als mijn thrillers.

Hoewel, soms kan ik het toch niet laten. Dan zie ik een standaartje en zet ik snel een van mijn boeken erop. Of ik zet hem bij het bordje ‘Tip van de week’. Want een goede tip is altijd welkom, toch?

De ooggetuige (2012)

In juni staat het spannende boek weer centraal. Simone van der Vlugt schreef het geschenkboekje, De ooggetuige, dat de hele maand cadeau wordt gegeven bij besteding van € 12,50 aan Nederlandstalige boeken.

De ooggetuige gaat over Manon Jonker, een slechtziende vrouw van 22, die het slachtoffer wordt van een roofoverval bij een juwelier in haar woonplaats, waarbij drie overvallers haar onder schot houden en de juwelier vermoorden. Doordat overvallers denken dat Jonker blind is laten ze haar leven, als via het journaal bekend wordt dat ze slechtziend is, gaan de overvallers achter haar aan. De gebeurtenissen zetten ook haar persoonlijke relaties op scherp en haar zus Bibi met wie Manon samenwoont, onthult een afschuwelijk geheim uit hun jeugd.