Crimezone.nl

Veel lezers zullen beter bekend zijn met het werk van Suzanne Hazenberg dan ze denken (of durven toe te geven). Zij schrijft namelijk al zestien jaar scenario’s, en met name dialogen, voor soaps zoals Goudkust, Onderweg naar morgen en Goede Tijden, Slechte Tijden. Daarnaast doet ze de eindredactie voor Goede Tijden, Slechte Tijden.

Net als collega-scenarioschrijvers zoals Alex van Galen, Simon de Waal en Pieter Bart Korthuis maakt Suzanne Hazenberg af en toe een uitstapje naar het schrijven van romans. In 2010 debuteerde ze met Obstructie. Deze week verscheen Eet, haar tweede thriller bij uitgeverij Anthos

Tot mijn dertigste heb ik gedacht dat schrijvers zo ongeveer met een pen in de hand worden geboren. Dat ze elke mogelijkheid om te schrijven aanpakken, of het nu gaat om een dagboek, een reisverslag of een stukje in de schoolkrant. Hoewel ik altijd goed ben geweest in het schrijven van opstellen, verslagen en scripties, heb ik nooit een sterke drang gevoeld om te schrijven. Sterker nog, bij ons thuis schrijft mijn man de beterschaps- en felicitatiekaartjes, omdat ík nooit weet wat ik erop moet zetten. Toch werk ik inmiddels zestien jaar als scenarioschrijver, en ligt mijn derde boek binnenkort in de winkel. Hoe heeft dat kunnen gebeuren?

Bij mijn eerste roman, zeventien jaar geleden, diende het verhaal zich zomaar aan, in de vorm van een aantal gebeurtenissen in mijn leven, waarmee ik in eerste instantie helemaal niet van plan was iets te doen. Maar dat verhaal was er en liet me niet meer los. Uiteindelijk heb ik het maar opgeschreven. En ik vond het het leukste dat ik ooit had gedaan.

Met dat manuscript onder mijn arm heb ik toen gesolliciteerd bij het schrijfbedrijf waar ik nu nog steeds werk, en dat trok ze over de streep om mij aan te nemen. Dat ik daar werd aangenomen, gaf mij weer genoeg moed het boek op te sturen naar een uitgever, die mij prompt twee weken later belde om te zeggen dat hij mijn roman graag wilde uitgeven. Wauw, dat gaf een kick! Een baan als scenarioschrijver en een roman in de winkel binnen een paar maanden. En dat terwijl ik eigenlijk helemaal geen schrijver was, meende ik.

Doordat schrijven (van scenario’s) mijn beroep werd en ik het dus heel veel deed, was ik niet meer bezig met een nieuwe roman. Bovendien kwamen er een man, twee kinderen en een paar verhuizingen tussendoor fietsen.

Toch diende zich, veertien jaar na het eerste boek, een tweede verhaal aan. Zomaar, alsof het mij had gezocht. Ook dat tweede verhaal heb ik opgeschreven. En al schrijvende aan dit boek (Obstructie, 2010, uitgeverij Anthos) raakte ik verslingerd aan het creëren. Voelde ik eindelijk iets wat je schrijfdrang kan noemen. Dit was waar ik mee door wilde. En dan niet één boek in de vijftien jaar, maar het liefst elk jaar een nieuwe. Op het gevaar af dat u mij nu toch een beetje vreemd begint te vinden, moet ik bekennen dat ik pas na deze twee romans en een paar honderd scenario’s het idee kreeg dat ik schrijver was. Nu werd het namelijk voor het eerst een bewuste keuze en moest ik voor het eerst actief op zoek naar nieuwe verhalen.

Ik besloot me toe te leggen op het thrillergenre en ik dacht lang na over een onderwerp. Allerlei gruwelijkheden passeerden de revue, maar alles was of té luguber of al gedaan. En uiteindelijk diende het verhaal zich weer vanzelf aan, in een restaurant, terwijl ik het met mijn tafelgenoot had over alle dieronvriendelijk gerechten die op de menukaart stonden. Het lijkt wel of mijn inspiratie latent op de loer ligt om me te bespringen op momenten dat ik er niet op bedacht ben.

En dat gebeurt me, nu ik er voor open sta, steeds vaker: ik heb nog ideeën voor een stapeltje thrillers en dat is alleen de oogst van het afgelopen jaar. Dat belooft wat.

Eet (2012)

Anouk is een studente personeelsmanagement met een eetstoornis. Haar obsessie voor gezond eten loopt de spuigaten uit en haar leven en relaties beginnen er steeds zwaarder onder te lijden.

Márek, voorheen ganzenhouder in Polen maar nu een aan lager wal geraakte immigrant, begint sinds het overlijden van zijn moeder psychopathische trekken te vertonen. Mercedes, een jong Columbiaans meisje dat tegen wil en dank in de prostitutie terechtkwam, weet te overleven door haar liefde voor haar achtergelaten zoontje. Koste wat kost wil zij hem ooit weer in haar armen kunnen sluiten.