Crimezone.nl

Tess Franke is het pseudoniem van Gert Jan de Vries. Voordat hij vijf legal thrillers over strafpleitster Femke Wolzak schreef, was hij onder meer recensent, vertaler, ghostwriter en non-fictie schrijver. In een interview vertelde hij dat hij ’uit schroom zijn schrijverschap eerst uitgesteld voor een studie en later voor onder andere een recensentschap. Van artsen is bekend dat ze zelf nauwelijks naar de dokter durven. Critici hebben navenant weinig vertrouwen in het Vrouwe Justitia-gehalte van hun collega’s. Daarom was hij dan ook in het geniep gaan schrijven. Beter een stiekeme schrijver dan geen schrijver.’

Volgende week verschijnt zijn vijfde thriller In haar eer. Het boek is gebaseerd op waargebeurde feiten, Tess Franke heeft enkel de namen en omstandigheden gewijzigd.

De eerste keer dat ik een boek las, was ik verkocht. Dit was het. Ik had kennisgemaakt met mijn toekomst en nu ik daar tig jaar later op terugkijk, blijkt het helemaal uitgekomen. Er is sindsdien bijna geen dag voorbijgegaan zonder lezen.

Het is nog erger. Mijn studie bestond zoals elke studie vooral uit lezen, maar bovendien ging mijn studie over lezen. En over hoe je kunt lezen. Over de theorieën erachter, de geschiedenis ervan en de activiteiten die plaatsvinden in je hersenen terwijl je leest. Ik werd een driekoppig leesmonster.
Twee keer moest ik verhuizen omdat de boeken niet meer in mijn huis pasten. Je kunt je voorstellen hoe blij ik ben met de e-reader.

Dat eerste boek was van Jan Wolkers. Een Roos van Vlees. Dat ging over mij. Niet dat ik een gescheiden man was die een kind had verloren en ondanks zijn allergie samenwoonde met een poes. Integendeel. Maar het was zo goed geschreven dat het wel voelde alsof het over mij ging.

Het volgende boek was Ivoren wachters van Simon Vestdijk. Ging ook over mij. Weer nauwelijks enige verwantschap met de hoofdpersoon, maar toch…

En toen Herinneringen van een Engelbewaarder van Willem Frederik Hermans. Ik wist niet meer hoe ik het had. In dat boek gebeurde allerlei onmogelijks, maar dat stoorde me geen moment. Ik was totaal gefascineerd.

Die drie boeken – en vele duizenden die ik nadien las – wierpen mijn zekerheden omver, herschiepen mijn wereld. De schrijvers deden wat Louis Paul Boon zo geweldig had verwoord: ‘Ge moet de mensen een geweten schoppen.’

De Donald Duck, de Pep, de Kameleonreeks en de Bob Eversserie had ik al jaren uit. In mijn kast stond een flink rijtje Havanks, Alistair Macleans, Toon Kortooms en Leonard Huizinga’s. Allemaal van genoten, maar ze hadden me geen geweten geschopt. Wolkers, Hermans en Vestdijk wel.

Eigenlijk wist ik vanaf dat moment ook dat het niet bij lezen zou blijven. Ik moest zelf ook schrijven, zoals vrijwel iedereen die leest. Samen met ongeveer een miljoen Nederlanders begon ik aan mijn eerste roman. Alle schrijvers zijn toch zeker lezers? Alleen lukt het niet alle lezers om ook schrijvers te worden.

Ik had me dan wel verdiept in zo ongeveer alle aspecten van het lezen en schrijven, maar dat ik schrijver ben geworden blijft toch een zeldzaam gegeven. Mijn meeste medestudenten, docenten en collega’s is dat namelijk niet gelukt. Of zouden die er allemaal genoegen mee hebben genomen om alleen lezer te blijven? Ik zou het niet weten, maar stiekem hoop ik het wel. Als schrijver heb ik per slot meer behoefte aan lezers dan aan concurrenten…

Het valt niet mee om mensen een geweten te schoppen. De meesten worden liever in slaap gesust. Maar slapen kan altijd nog, denk ik dan maar. Leonard Huizinga wijdde er zelfs een boektitel aan: ‘Je leeft maar zo kort en je bent zo lang dood…’

Dus, geen geaai en geen gesus. Schrijven over echte dingen, zoeken naar de kern en op zijn minst proberen de mensen een geweten te schoppen.

In haar eer (2012)

Sherlock Holmes is terug. Ditmaal niet als de klassieke speurder met zijn pet en pijp, maar in de gedaante van strafadvocate Femke Wolzak. Met gebruikmaking van Holmes' vlijmscherpe deductie en observatie ontrafelt zij de toedracht van een verkrachting.

Als Femke vervolgens de verdediging van de verkrachter op zich neemt, wordt dat haar niet in dank afgenomen. Bij haar firma Wolzak, Spreeuwenberg en Spreeuwenberg doet men namelijk geen zedenzaken, maar alleen zware misdaad. Het conflict tussen de partners loopt hoog op. En niet alleen meldt zich ondertussen een tweede verkrachter bij haar, ook waart er een lustmoordenaar rond door Amsterdam - een zieke geest in een gezond lichaam, een man zonder medelijden en zonder gezicht, die akelig dicht bij Femke in de buurt komt.

Lees hier een sneak preview. Het boek verschijnt op 27 september a.s.