Crimezone.nl

Toen ik zeven jaar was schreef ik mijn eerste column.
Kermis! Feest, lichtjes, rumeur, blijdschap. Kermis oh kermis, blijf toch bij ons! Na nog wat uitweidingen over het plezier van de kermis sla ik een serieuzere toon aan als ik vertel dat de kermis ook verdriet kan brengen. Want er zijn mensen die geen geld hebben en hun jongens en meisjes niet met geld naar de kermis kunnen sturen. Maar wat heb je er dan aan? Te kijken maakt je verdrietig. Die beschouwing werk ik nog even uit waarna ik besluit met de woorden Voor hen is het een vreugde als de kermis naar een andere stad gaat .

Een paar jaar later schreef ik mijn eerste boek. De hele zomervakantie, zes weken lang, werkte ik eraan. Gezin gaat roeien, de pop van Elsje valt in het water en maakt daar veel avonturen mee met vissen en kikkers, en aan het einde van het boek vist het broertje van Els met zijn hengel per ongeluk de pop weer op. Einde boek. Vader deed er een mooie kaftje van behang omheen. Moeder bond het boek met draadjes van haar breiwol.

Ik bedoel maar, ik heb nooit iets anders gewild dan schrijven. Op een korte periode als tiener na, toen ik bij de revue wilde en op taples ging, waar ik tijdens les drie bij het oefenen van ‘shuffle shuffle step’ onderuit ging op de parketvloer en een lichte hersenschudding opliep.
Toen mijn eerste ‘echte’ boek, Als zand door mijn vingers, verscheen was er al een reeks zomerverhalen in Libelle en Flair verschenen en had ik de 13-delige televisieserie Consult met Marc Klein Essink en Jeroen Willems in de hoofdrol en twee afleveringen van Spangen geschreven. Dus eigenlijk ben ik meer in het schrijven van boeken gegleden dan dat ik er echt voor ben gaan zitten.

Maar een kick was het evengoed, dat eerste boek, vooral omdat er literaire thriller opstond. Dat het een thriller was, kwam als een verrassing, ik had gewoon een spannend verhaal geschreven. ‘Moet je nou eens zien wat er opstaat!’ zei ik verheugd tegen mijn man toen ik de kartonnen doos met vijftien exemplaren had opengemaakt.

Inmiddels wonen in mijn hoofd alle personages die mijn zeven boeken hebben bevolkt. Een grote familie van aardige mensen en klojo’s, van moordenaars en lijken, met wie ik soms hele gesprekken voer als ik ’s nachts niet slapen kan.

Over Lot:

Wanneer Lot haar moeder verliest, gaat ze doen wat ze al jaren wilde: op zoek naar haar vader. Maar graven in het verleden levert alleen nog maar meer vragen op. Wie was haar moeder echt, en wat gebeurde er de avond van het ongeluk waardoor ze in een rolstoel belandde? Als Lot hulp krijgt van de charmante Alexander, komt ze op het spoor van een gruwelijke misdaad.