De Eerste X van Tupla M.

30/04/2012
Nieuws
De Eerste X van Tupla M.

In De Eerste X vertellen thrillerauteurs over hun eerste keer. Persoonlijke verhalen over hun eerste stapjes als schrijver, de weg naar succes of andere eerste keren in relatie tot hun werk of het spannende boek in het algemeen... Onder redactie van Natascha van der Stelt.



Tupla M bestaat uit Wendela de Vos en Atie Vogelenzang. Samen schrijven ze thrillers en spannende verhalen. Hun debuut Vrouwelijk naakt (toen nog als Tupla Mourits) won de Schaduwprijs in 2006. Wendela de Vos werkt, naast het schrijven, als productieleider bij de DansWerkplaats Amsterdam en Atie Vogelenzang aan de Universiteit van Amsterdam.

Voor hun vijfde thriller Schuld hebben ze de naam "Mourits" vervangen door het mysterieuzere "M." en schrijven ze een blog over de totstandkoming van het boek. Ze onthullen dat ze schrijvers zijn die van te voren een plan maken. En dat ze eigenlijk van plan waren in ieder boek een deel te laten afspelen op een mooie locatie zodat ze een goed excuus hadden voor een weekje weg. Schuld verschijnt deze week.



De eerste keer samen schrijven

‘Wanneer ga jij nou weer eens wat schrijven?’ zei A. tegen W. ergens begin jaren 2000.
A. publiceerde met succes korte verhalen in literaire tijdschriften.

‘Kweeniet’, antwoordde W. , die net aan het bekomen was van een korte en heftige carrière als jurist. Ze had in de tijd dat ze actrice was dialogen geschreven, een avondvullend stuk, veel bewerkingen, maar nooit fictie. We hadden de boeken van het Zweedse echtpaar Sjöwall en Wahlöö gelezen. Lazen elke Nicci French.

‘Zullen we dan proberen iets samen te schrijven?’ Het was 2001 of 2002. A. is een volhouder.
W. dacht dat ze het niet zou kunnen: Fictie? Spannend? Een heel boek? Waar moest het over gaan? Hoe gingen ze dat dan doen? In de zomervakantie van 2003 gaf W. zich gewonnen en zei: ‘Oké, laten we het dan maar proberen. Maar we zeggen het tegen niemand, helemaal niemand!’ zodoende de mogelijkheid om bij complete mislukking de hele onderneming voor eeuwig dood te zwijgen incalculerend. En we stelden een manifest op met als belangrijkste regels: we schrijven wat we zelf leuk vinden om te lezen, het belangrijkste criterium is dat het een goed boek word, en als het onze relatie in de weg gaat zitten, stoppen we meteen.

Er werd een hoofdverhaal bedacht, ingrediënten toegevoegd. A. trok met overgave de kar, W. volgde beschroomd. A. bleef bemoedigend roepen ‘Je kan het, je kan het!’. W. begon met kleine oefenstukjes te schrijven in een schrift, probeerde op die manier de zware deur te openen naar ongebreidelde fantasie en creativiteit. Een deur die door de jaren juridisch denkwerk potdicht leek te zijn gaan zitten.

Als arena voor het verhaal werd een museum gekozen. Ondanks internet en bibliotheek konden we niet genoeg informatie vinden en gingen schoorvoetend op zoek naar onze eerste ‘informant’. Via via vonden we een conservator, die notabene een vroegere klasgenoot van W. bleek te zijn. We kwamen er achter dat als je met z’n tweeën schrijft je meer moet plannen en van te voren uitwerken dan wanneer je solo werkt. We moesten gezichten zoeken bij onze personages, omdat we anders verschillende mensen zouden beschrijven. We maakten plattegronden van huis en werkplek, om te voorkomen dat onze spelers bij de een vanuit de keuken op de tuin keken en bij de ander op geparkeerde auto’s. De eerste hoofdstukken moesten meteen al een paar keer overnieuw geschreven, als radioamateurs op zoek naar een gezamenlijke golflengte.

Het boekverhaal groeide, kreeg kleur en diepgang. W. kreeg langzaam wat meer zelfvertrouwen, het schrijven werd een kick. Het boek kwam af. We dachten wel dat het goed was, maar voor de zekerheid lieten we het eerst door een ter zake kundige vriendin lezen. En de conservator las het op museale geloofwaardigheid. A. had inmiddels een studie gemaakt van waar en hoe we het boek het beste aan een uitgever konden aanbieden. We kregen drie concrete aanbiedingen.

Van puur enthousiasme verstapte W. zich bij het wandelen op een Tsjechische berg, waardoor ze met een enkel in het gips en krukken ten slotte bij de Arbeiderspers aan tafel zat. Maar dat mocht de pret niet drukken. Tegen de tijd dat we de Schaduwprijs wonnen met Vrouwelijk Naakt waren we al een heel eind op streek met het tweede boek.

Inmiddels hebben wij naast literaire thrillers, ook samen verhalen geschreven en doen wij zo nu en dan aan ‘e-writing’, een soort literaire improvisaties via email. Een voorbeeld hiervan is Vlag in Top uit 2006 en kun je hier downloaden.

Tupla M.









Schuld (2012)

In Schuld besluit Evalien samen met haar man Rik en dochter te verhuizen van Amsterdam naar Zeeland. Een traumatische gebeurtenis heeft hun dagelijkse leven op een afschuwelijke manier overhoop gegooid en Evalien wil graag overnieuw beginnen in het geboortedorp van Rik. Maar zo eenvoudig werkt dat niet. De spoken uit het verleden laten zich niet zomaar wegjagen en bovendien wordt al snel duidelijk dat de bewoners uit het Zeeuwse dorp helemaal niet zitten te wachten op de terugkeer van de verloren zoon...










Ook in De Eerste X van...