Crimezone.nl

Eind maart maakte Judith Visser namens de jury de drie finalisten van de YA thrillerschrijfwedstrijd bekend. Deze week stellen zij zich aan je voor. Vandaag: Juultje van den Nieuwenhof.

Dit ben ik…

Het liefst verval ik meteen in het alom oude cliché dat ik graag anderen mij zou willen laten omschrijven. Maar ik moet toegeven dat hun objectiviteit dan toch wel enigszins in twijfel getrokken zou moeten worden… Toen bekend werd dat ik één van de finalisten van de schrijfwedstrijd was, regende het vragen en opmerkingen; heel positief en opbeurend en aandoenlijk. Van “Oh ja, jij schrijft ook altijd van die leuke liedjes” tot “je moet je boek niet onder pseudoniem uitbrengen, hoor”. En natuurlijk: “Ik wist het wel.” Allemaal lieve mensen, die heel fijn OBJECTIEF meedenken…

Dus ga ik zelf een poging wagen:
Ik ben Juultje van den Nieuwenhof, ik ben 31 jaar en ik kom uit Eindhoven waar ik in een appartement woon met jawel, een kat, die ook nog eens Micky heet (vernoemd naar ‘De kleine blonde dood’, dacht ik toentertijd als beginnend docent Nederlands aardig mee voor de dag te komen, tot ik in het asiel ineens zag dat er wel heel veel katjes vernoemd waren naar ‘De kleine blonde dood’… Weg originaliteit) Ik geef les op een middelbare school op vijf à tien minuten loopafstand, waarvoor ik graag de auto pak. Ik heb immers mijn energie hard nodig bij aankomst. Ik geef Nederlands en drama en doe dat serieus meestal met liefde en plezier. Werken met pubers is heel afwisselend, maar vooral erg waardevol.
Naast het lesgeven ben ik vertrouwenspersoon en maak ik in samenwerking met een collega en een uitgeverij jaarboeken. En natuurlijk een van mijn allergrootste passies: schrijven voor en regisseren van amateurtoneel met jongeren. Wat is dat waanzinnig! Inmiddels doe ik dat vijf jaar met een collega-schrijfster en -regisseuse die enorm veel ervaring heeft in de theaterwereld. We hebben samen niet alleen een theaterstuk, boek en filmscript bewerkt, maar de laatste twee jaren scenario’s volledig zelf geschreven. Scenario’s voor een cast van ruim 50 man. ’Ik rouw van jou’ was een stuk over rouwverwerking en het laatste stuk ‘Amygdala’ ging over de wereld van angsten en nachtmerries.

Daarnaast heb ik natuurlijk ook mijn aardigheden en eigenaardigheden. Een kleine greep uit dit paradoxale geheel; ik ben dol op de zon, echt, zet mij in de zon en ik ben blij, maar ik ben wel een avondmens. Ik ben dol op horrorfilms en thrillers, maar ben wel bang in het donker. Ik ben dol op slapen, maar ga verschrikkelijk laat naar bed. Ik ben docente Nederlands, maar mijn favoriete schrijver is Stephen King. Ik ben docent, maar drink geen koffie…

Ik schrijf behoorlijk veel: ik heb veel redactiewerk gedaan, schrijf en bewerk regelmatig liedjes (“best leuke liedjes, he?” Zie eerste alinea) en gedichten voor diverse gelegenheden, scenario’s en verhalen. Ik ben vorig jaar ook aan een eerste roman begonnen, terwijl mijn hart eigenlijk ligt bij de jeugdliteratuur en vooral de jeugdthrillers. Zo begon het schrijven van Zijn worden blijven, waar ik nu druk mee bezig ben. En daarbij de oprechte kans om er nu meer mee te doen dankzij deze wedstrijd. Een droom die werkelijkheid wordt, dat kan ik u wel vertellen…
Ik hou mijn droombeeld maar bij een bescheiden omschrijving van ‘hopelijk-ooit-maar-het-liefst-in-de-nabije- toekomst-een-debuterende-goed-gelezen-goed-gerecenseerde-jeugdboekenauteur-zijn.’ U ziet, ik speel geen Wordfeud…

Dat brengt me weer terug bij de uitspraken van ‘mijn’ mensen. Hoe kan het nou mooier dan een leerling die zegt: “Mevrouw, maar misschien dat ik uw boek dan wel écht lees voor de boekentoets.” Of een collega: “Je zit bij de laatste drie. De bronzen medaille heb je dus al…” En zo is het maar net.

Ik ga mijn best doen en duik weer snel verder in de wereld van Zijn worden blijven, ik hoop ook u er op termijn te ontmoeten.

Sunny en Nadine, mijn concurrenten wil ik het niet noemen, ik hou het op collega-finalisten, ik wens jullie veel succes met de mogelijk net zo slapeloze komende tijd als hier.