Crimezone.nl

Dat laatste kan nu officieel in twijfel getrokken worden, want Leather maakte in Harrogate duidelijk dat hij het niet zo nauw neemt met de internetethiek. De Brit is namelijk naast de bedenker, de schrijver en de uitgever van zijn e-bookpulp, ook zelf de grootste fan ervan. De auteur gaf grif toe dat hij tientallen online identiteiten bezit, ook wel 'sockpuppets' genoemd, om discussies over zijn e-schrijfsels aan te jagen. “Onderschat dit niet,” zo vertelde hij met een flinke zelfingenomenheid. “Het is veel werk. Ik voer bijna dagelijks gesprekken met mezelf op twitter.”

Naast vele fake conversaties op twitter en Facebook deinst Leather er ook niet voor terug om in groten getale lovende recensies te schrijven voor een keur van websites.

Letterlijk zegt hij: “I’ll go onto several forums, from the well-known forums, and post there, under my own name and under various other names and various other characters. You build this whole network of characters who talk about your books and sometimes have conversations with yourself. And then I’ve got enough fans…”

WANTED FOR MURDER: THE E-BOOK

Deze Stephen Leather was een van de mensen op het podium tijdens het programma-onderdeel “Wanted for Murder: the e-book”. Naast Leather betraden ook Ursula MacKenzie (directeur van uitgeverij Little, Brown), Steve Mosby (thrillerschrijver), boekhandelaar Patrick Neale en literair agent Philip Patterson het podium. Het panel zou met elkaar spreken over de gevaren, maar zeker ook de kansen van digitale boeken.

Leather ziet alleen kansen en produceert tientallen korte en langere e-books per jaar, variërend in prijs van ca. 70 pence tot 6,99 pond. Over de kwaliteit van zijn e-books ten opzichte van de door een uitgever gepubliceerde boeken is Leather meer dan tevreden. “De kwaliteit is anders,” was zijn even veel- als nietszeggende antwoord. “Dit zijn e-books.” De typefouten worden eruit gehaald door vijftig van zijn trouwste lezers die hij voor de verschijning van een nieuw verhaal het manuscript laat lezen, zo legt hij uit. “Met elkaar halen ze wel alles eruit hoor,” was zijn reactie op het ongeloof van de andere panelleden op deze onthullingen, waarbij uitgever Ursula MacKenzie terecht toevoegde dat een redacteur bij een uitgeverij wel ietsje meer doet dan alleen de typo’s er uit te halen. “Denken je lezers ook mee over het verhaal en de plot?” probeert ze haar punt duidelijk te maken. Leather: “Nee, maar dat doet mijn redacteur bij de uitgeverij eigenlijk ook niet.”

De zaal, tot de nok toe gevuld met mensen uit het boekenvak, schrijvers, recensenten en thrillerfans, reageert met een collectieve verbijstering en afkeuring wanneer ze de schaamteloze strategie van Leather aanhoort. De monden van andere panelleden vallen meerdere malen open van verbazing. Er wordt geschreeuwd vanuit de zaal en de sfeer wordt steeds grimmiger.

Leather maakt zijn situatie er niet beter op door te zeggen dat hij zich geen zorgen maakt om piraterij van e-books: “Ik zie het probleem niet zo zeer. De e-bookpiraten doen eigenlijk mijn marketing."

Dik vijftig minuten en enkele publieksvragen later vertrekken de schrijvende panelleden naar de tijdelijk opgezette boekhandel in de lobby van het hotel voor een signeersessie. Het blijft akelig rustig bij het tafeltje van Leather. Steve Mosby heeft het een stuk drukker, maar dat kan er mee te maken hebben dat hij onlangs de Dagger in the Library Award heeft gewonnen.

LEATHERGATE

De dagen erna begint een online oorlogsvoering met aan de ene kant schrijvers als Steve Mosby, Dan Waddell, David Hewson, Stuart Neville en Jeremy Duns, gesteund door een handvol bloggers en lezers, en aan de andere kant Stephen Leather, zeer waarschijnlijk bijgestaan door zijn vele virtuele alterecho’s.

Jeremy Duns is een van de mensen die Leather publiekelijk op zijn ongepaste gedrag probeerde aan te spreken. Hij veroorzaakte ongewild een hetze tegen Leather. In zijn blog van afgelopen vrijdag geeft Duns een mooie samenvatting van zijn pogingen in de afgelopen weken om Leather tot een inhoudelijke reactie te verleiden. Duns steekt zijn afkeer voor Leathers praktijken namelijk niet onder stoelen of banken. Hij geeft voorbeelden waarin Leather onder een valse identiteit in derde persoon over zichzelf tweet ('I really wish that I was as terrific a storyteller as Stephen Leather. He's way better than Vince Flynn'). Wil je meer weten over de ontdekkingen van Jeremy Duns, lees dan zeker zijn blogs over dit onderwerp: ‘Some questions for Stephen Leather’ en ‘An update and a request’.

Zoals gezegd is Duns niet de enige auteur die ten strijde trok tegen de malafide praktijken van Stephen Leather.

Collega Steve Mosby deed zijn duit in het zakje en verzamelde Duns berichtgeving hierover op Twitter en schreef er natuurlijk ook zelf een blog over: ‘Leathered’. Ook David Hewson deed dat met ‘A brief glimpse into publishing's dark site’ waarin hij wel de opmerking plaatst dat Leather slechts een symptoom [is] van de ziekte, niet de ziekte zelf.

Natuurlijk schreef ook Stephen Leather zelf een blog over zijn optreden in Harrogate, waarin hij onder andere zijn opmerking over piraterij probeert te nuanceren. Hij schrijft: “Ik heb niet echt de kans gekregen om uit te leggen wat ik ermee bedoelde, dat was jammer. Natuurlijk zou massale piraterij de uitgeverij, en ook mijn inkomen vernietigen. Maar gecontroleerde piraterij, waar illegaal gekopieerde boeken slechts een klein deel vertegenwoordigen van het totaal aantal beschikbare boeken, kan een hulp zijn om een schrijver beter bekend te maken. Mijn mening is dat lezers die illegale kopieën van e-books willen, het echte boek toch niet gaan kopen. Maar als ze eenmaal fan zijn, misschien wel. De lezer die begint met een illegale kopie van een van mijn boeken zou uiteindelijk best de koper kunnen worden van een hardcover. Het gebeurt.”

Leather reageert in verschillende blogs wel op de aantijgingen, waarbij hij het vooral gooit op ‘zwartmakerij’, maar geeft geen antwoord op vragen die Duns hem de afgelopen weken stelde.

Na allerlei juridische dreigementen (over en weer) en de onverklaarbare afsluiting van zijn twitteraccount is Jeremy Duns er inmiddels wel een beetje klaar mee.

“Een aantal mensen zien mij als de onvermoeibare strijder tegen onethische praktijken en dat soort dingen. Dat is erg aardig, maar dat ben ik helemaal niet. Ik ben echt heel moe van dit alles. Ik zou veel liever gewoon weer alleen boeken schrijven.”

GERUCHT: DE ROL VAN BILLINGHAM

Dat een programmaonderdeel van het Harrogate Crime Writing Festival zo’n lange en opzienbarende nasleep kent is nieuw. Dat gebeurde niet eerder. Pijnlijk is natuurlijk wel het gerucht dat chair Mark Billingham, verantwoordelijk voor de programmering van het festival dit jaar, afspraken zou hebben gemaakt met Leather om ‘de boel een beetje op te stoken’.

In een reactie aan Crimezone zegt Billingham: “Nee, dat is echt niet waar. Ik heb Stephen Leather zeker niet gevraagd om de dingen te zeggen die nu alle ophef veroorzaakt hebben. Ik heb hem voor het evenement wel gevraagd of hij het standpunt van de e-books wilde verdedigen, waar anderen vooral zouden staan voor de traditionele wijze van uitgeven. Alles wat hij heeft gezegd over de ‘sockpuppets’, piraterij en het redigeren van zijn boeken zijn volledig voor zijn eigen rekening.

Ik begrijp heel goed waarom de mensen zo kwaad zijn. Sommige van de praktijken die werden blootgelegd zijn vrij schandalig, maar ik weet zeker dat Stephen Leather niet de enige is die het doet.”