Crimezone.nl

In navolging van het onderzoek dat de Britse Crime Writers’ Association vorig jaar deed, heeft Crimezone.nl de afgelopen weken onderzocht hoe bloeddorstig Nederlandstalige thrillerschrijvers zijn. Het onderzoek in Groot-Brittannië haalde de nationale kranten: in de thrillers van Britse schrijvers werden er gemiddeld 8,38 dodelijke slachtoffers gemaakt. Hun Nederlandse en Vlaamse vakbroeders en –zusters zijn duidelijk een stuk minder bloeddorstig. Een steekproef onder ruim vijftig Nederlandstalige misdaadauteurs toont aan dat er gemiddeld ‘slechts’ 3,5 doden vallen in een Nederlandse thriller.

Niet alleen een flink verschil in het aantal dodelijke slachtoffers van Nederlandstalige en Britse thrillerschrijvers, maar ook in de manier waarop ontdekte Crimezone grote verschillen.

Onder de meest originele moordmethoden in het Engelse koninkrijk behoorden het versnipperen van een lichaam in een olijfmachine, het onthoofden door een kabel aan een zweefvliegtuig, het verstikken door superlijm in mond en neusgaten en het verpletterd worden door een groot koperen blaasinstrument. Maar er werden ook vergiftigde handschoenen en frisdranken, verrassende kunstwerken en zelfs dieren (onder andere paarden en geiten) gebruikt om slachtoffers te maken. Aan monsterlijke creativiteit dus geen gebrek in het Britse koninkrijk.

Waar er in Engeland lustig op los wordt gemoord, en op de meest creatieve manieren, daar gaat het er in de lage landen een stuk rustiger aan toe. In Nederland en Vlaanderen geniet hier het “onbekende stompe voorwerp” nog steeds een grote populariteit en zijn de doden opmerkelijk genoeg vrij vaak het slachtoffer van “een ongelukkige samenloop van omstandigheden”. De eigenlijk-niet-zo-bedoelde doden. Naast messen, hamers en kogels, zijn de Nederlandstalige misdaadauteurs dol op vergif, drugs, wurgingen en het met explosieven opblazen van doelwitten.

Tot de meest opzienbarende methoden om iemand van het leven te beroven behoren het als een gans vervetten van een slachtoffer, stekende bijen en wespen, een champagnefluit, een dodelijke vrijpartij en een badkamerkastje.

Veel Nederlandse thrillerschrijvers beloven beterschap.
Roel Janssen (winnaar Gouden Strop 2007, laatste thriller De stem van het volk): “Ik ben altijd slecht in moorden geweest, mijn laatste boek telde er slechts ééntje. Volgend boek zal ik bloediger maken!”

Charles den Tex (drievoudig Gouden Strop-winaar, laatste thriller De vriend): “Bloeddorstigheid is niet mijn kenmerk alhoewel ik met De Vriend het gemiddelde toch wel boven de 1 help houden.”

Ellen Gerretzen (laatste thriller Schaduwspel): “De meest originele, vind ik, is een moord die uitblinkt door eenvoud. Een man die niet kan zwemmen krijgt een duw, valt in de Spree en verdrinkt. Eenvoudig doch doeltreffend, maar wellicht wat saai...”

Frank van Zwol (laatste thriller Klem): “Mijn hoofdpersoon gaat wel vier keer bijna dood, maar dat telt natuurlijk niet. Achteraf wel jammer dat er niemand dood ging, ik zal er bij mijn volgende project voor zorgen dat er een buitengewoon originele moord wordt gepleegd…”

Simone van der Vlugt (winnaar NS Publieksprijs 2010, laatste thriller In mijn dromen): “Eigenlijk wordt er helemaal geen moord gepleegd. In mijn nieuwe boek ben ik wel bloeddorstiger dan ik normaal gesproken ben, hoor!”