Crimezone.nl

Fenomenaal en indrukwekkend hoe Indridason in dit boek de zoektocht van Erlendur naar zijn broertje verder uitwerkt. Samen met de zoektocht die Erlendur pleegt naar een andere verdwijning, die van de jonge vrouw Matthildur die in de oorlog spoorloos is verdwenen krijgt de titel van het boek een profeterende betekenis.
Er zijn slechts weinig boeken die de betiteling 'literaire thriller' waar maken, maar Verdwijnpunt steekt in dit genre met kop en schouders boven de rest uit.

Inspecteur Erlendur is voor een vakantie vertrokken naar de Oostfjorden waar hij in zijn geboortedorp intrek heeft genomen in het huis van zijn ouders, dat nu onbewoond en vervallen is. Tijdens zijn verblijf wordt hij geconfronteerd met de verschrikkelijke gebeurtenissen die plaatsvonden toen hij 10 jaar. Hij verloor toen zijn jongere broertje Bergur in een verwoestende sneeuwstorm. Erlendur voelt zich voor de dood van zijn broertje verantwoordelijk en de herinneringen eraan grijpen diep in in zijn leven.

Tijdens de vakantie hoort Erlendur het verhaal over de verdwijning van Matthildur Kjartansdóttir, een jonge vrouw die op een ochtend in haar woning verlaat om te voet naar het huis van haar moeder te gaan. Zij wordt overvallen door een sneeuwstorm en niemand heeft haar ooit nog teruggezien. Ook niet een groep Engelse soldaten die tijdens de sneeuwstrom ook op de hoogvlakte was en dezelfde weg volgde als Matthildur. Erlendur raakt gefascineerd door deze gebeurtenis. Zijn persoonlijke onderzoek naar wat er precies met haar is gebeurd confronteert Erlendur weer in alle hevigheid met de verdwijning van zijn broertje. De wil om de waarheid over Matthildur boven tafel te krijgen is echter sterker dan het verdriet dat de herinneringen aan het verleden oproept.

In de twee misdaadromans die voorafgingen aan Verdwijnpunt (Onderstroom (2010) en Doodskap (2011)) is Erlendur niet aanwezig. Hij is met vakantie gegaan. In Verdwijnpunt vertelt Arnaldur Indriðason wat Erlendur heeft bewogen en wat er tijdens die vakantie is voorgevallen. Voor mij is Indriðason vooral een verhalenverteller en hij vertelt zijn verhaal in de van hem zo bekende ingetogen schrijfstijl. Hij gebruikt geen woord teveel. De beschrijvingen van het prachtige landschap van IJsland zijn filmisch en de karakters komen levensecht over. Hij schenkt veel aandacht aan de interactie tussen de leden van gezinnen en families die in de filosofie van Erlendur de hoeksteen van de maatschappij vormen. Bron voor veel geluk maar soms ook voor vreselijke misdaden. Daarnaast ziet Indriðason met lede ogen de veranderingen die zich op IJsland voltrekken als gevolg van de toenemende industrialisatie, die een grote aanslag plegen op het fraaie landschap.

Verdwijnpunt is niet spannend maar wel heel erg boeiend. Het zoeken naar wat verloren is, vergeten en nooit terugkomt, is de rode draad die door het verhaal heen loopt. En Erlendur met zijn hang naar het verleden en zijn melancholieke stemmingen is in dit scenario helemaal op zijn plaats. Ik heb alle boeken van Arnaldur Indriðason gelezen en voor mij is Verdwijnpunt van al deze boeken het beste.

Een heel erg mooi boek! Niet spannend, absoluut niet, maar gewoon zo mooi vertelt dat je alles simpel weg voor je ziet. Echt een aanrader voor iedereen.

Arnaldur Indriðason staat bekend om zijn “mooie” schrijfstijl. De IJslander laat zijn verhalen nauwelijks druipen van het bloed maar zoekt het meer in de psychologische richting. Zo ook met Verdwijnpunt.

Erlendur Sveinsson, collega van Sigurdur Oli, zijn beiden werkzaam bij de politie van Reykjavik. Erlendur gaat tijdens zijn vakantie terug naar het dorpje waar hij is geboren en waar hij ook zijn broertje Bergur is kwijt geraakt.
Maar er is meer, Matthildur Kjartansdóttir is ook tientallen jaren geleden spoorloos verdwenen in de bergen tijdens een sneeuwstorm. Merkwaardig is dat een groep soldaten door dezelfde storm zijn overvallen, op hetzelfde traject en wel terug zijn gevonden, enkele dood en andere levend. Erlendur vindt dat uiterst merkwaardig en gaat proberen te achterhalen wat er tientallen jaren eerder is gebeurd. Een paar mensen zijn nog in leven al zijn ze wel stevig op leeftijd. De speurtocht naar het verleden is begonnen.

Verdwijnpunt is een beetje merkwaardig verhaal maar oh zo des Indriðasons. Rustig voortkabbelend en steeds een klein stukje van de waarheid boven tafel halend, ontwikkelt zich het verhaal. Het is niet zozeer de spanning die je overeind houdt maar meer de intelligentie die er achter het denken van Erlendur schuilt. Mooi en indrukwekkend verhaal maar Sigurdur Oli wordt node gemist!

Verdwijnpunt is anders dan de andere boeken van Indriðason. Hier geen moord met een onderzoek, maar Erlendur, die geheel op zichzelf een verdwijning onderzoekt.In Onderstroom' (2010) en 'Doodskap' (2011) speelden Sigurður Óli en zijn collega Elínborg uit het team van Erlendur de hoofdrol. Erlendur was uitgeweken naar de Oostfjorden, waar hij geboren is en dat is ook de plek waar Verdwijnpunt, het derde deel uit het vierluik, zich afspeelt. Hij bezoekt daar zijn ouderlijk huis, dat sinds jaren leeg staat. Het is geheel vervallen, maar toch neemt hij er zijn intrek. Hij wordt er weer herinnerd aan de verdwijning van zijn broertje, waar hij zich verantwoordelijk voor voelt. In alle voorgaande boeken denkt Erlendur terug aan die verschrikkelijke dag. Toen Erlendur tien jaar was, kwam hij met zijn vader en twee jaar jongere broertje Bergur terecht in een sneeuwstorm. Erlendur en zijn vader werden gevonden, maar zijn broertje niet. Omdat hij wilde, dat zijn broertje meeging, voelt hij zich schuldig aan zijn verdwijning. Hij lijdt er verschrikkelijk onder. Hij kan de gedachte niet van zich afzetten dat Bergur thuis zou zijn gebleven als hij zich niet op hem had willen wreken. In Verdwijnpunt moet Erlendur eindelijk in het reine zien te komen met dat verleden.

Hij weet niet goed hoe hij zijn broertjes verdwijning moet onderzoeken en daarom houdt hij zich bezig met een andere verdwijning, van een jonge vrouw, die tijdens een tocht naar een ander dorp tijdens een stormachtig weer verdween. Het was in 1942. Ook een groep Britse soldaten raakten de weg kwijt in diezelfde nacht, maar zij zijn allemaal teruggevonden, dood of levend, terwijl het lichaam van Matthildur nooit gevonden is. Ook zijn ze haar helemaal niet tegengekomen onderweg, wat Erlendur heel vreemd vindt. Hij krijgt het gevoel, dat het geen ongeluk kan zijn. Het is lastig, dat het zo lang geleden gebeurd is, want veel mensen zijn al overleden, ook de man van Matthildur. Toch vindt Erlendur een paar oudere mensen, die er nog wel het een en ander over weten te vertellen, ook al gaat dat niet zo gemakkelijk. De mensen zijn nogal wantrouwig en stug. Erlendurs vragen roepen veel weerstand op. Het lijkt of de mensen elkaar goed kennen en geen geheimen voor elkaar hebben, maar dat beeld klopt niet helemaal. Erlendur voelt mee met de mensen, zoals altijd als mensen een lot moeten dragen dat te zwaar voor hen is. Hij begrijpt wat het is om te lijden. Stukje bij beetje komt Erlendur achter de waarheid en ontdekt, dat Matthildur niet is verdwaald in een storm, maar is vermoord.

Zoals we altijd bij Indriðason zien, ontvouwt het plot zich langzaam. Het verhaal vind ik niet superspannend, maar je wilt wel weten hoe het verhaal verder afloopt. Ten eerste natuurlijk al hoe het verhaal over zijn broertje, dat door alle boeken heen al als een rode draad intrigeert. Dan de moord op Matthildur, hoe en waarom is dat gebeurd en door wie. Indriðason beschrijft de mensen geloofwaardig. Indriðason zegt in een interview, dat hij benieuwd is naar wat in gezinnen omgaat. Hij is daar eigenlijk meer in geïnteresseerd dan in de vraag wie het gedaan heeft. Het gaat hem om de mensen over wie hij schrijft. Hij vindt zichzelf veel meer een ‘why-dunnit’ dan een ‘who-dunnit’ schrijver die in zijn boeken het verhaal kwijt wil over de samenleving waarin hij leeft. Zijn boeken zijn allemaal over families en familiebanden. In al zijn boeken is er één ding waar hij veel nadruk op legt en dat is de zorg voor je kinderen. Volgens Indriðason besteden mensen tegenwoordig steeds minder tijd aan de opvoeding van hun kinderen. Ook het landschap en de melancholieke sfeer worden mooi beschreven. De kilte en de eenzaamheid van het IJslandse landschap komen duidelijk naar boven.

Indriðason heeft een prachtige schrijfstijl. Zijn sobere manier van schrijven is zijn kracht. Hij heeft met Verdwijnpunt weer een meeslepende thriller geschreven.