Crimezone.nl

13, de zoveelste thriller gepend door de hand van Pieter Aspe, zou ongetwijfeld weer een pareltje worden dat je meesleept van in het begin. De verhalen over hoofdinspecteur Van In en zijn achterban blijven de mensen boeien. De vlotte schrijfwijze, de intriges, sterke alinea’s en humor blijken een succesverhaal te zijn. De recensenten zijn laaiend enthousiast, “vakwerk van een tedere anarchist”, “sterke alinea’s”... Een waarheid waar niet aan getwijfeld kan worden.

Een man die veel heeft moeten doorstaan dat is Pieter Aspe. Hij heeft maarliefst 7 jobs gehad voordat hij een voltijds auteur werd. Dat gebeurde in 1996. In de zomer van 2006 kreeg hij een hartaanval. Hij zakte letterlijk in op straat. Na zij operatie kwam hij in het nieuws door het schokkende beeld dat hij een duvel dronk tijdens zijn revalidatie, deze duvel typeert ook het hoofdpersonage Pieter Van In. Pieter Aspe schrijft misdaadromans met hoofdpersonage Pieter Van In. De verhalen spelen zich af in en rond Brugge. Hij maakte zijn debuut met het vierkant van wraak en was meteen een schot in de roos. In 2001 kreeg Pieter Aspe de Hercule Poirotprijs voor de roman zoenoffer. Zijn werk was zo bekend dat VTM besloot zijn boeken te verfilmen(boek1-10). De serie werd Aspe genoemd en is een groot succes. Zijn boeken zijn niet alleen nationaal geprezen, maar ook internationaal. Enkele boeken zijn vertaald naar het Duits, Frans, Italiaans en zijn boeken gingen zelfs tot in Zuid-Afrika(Die Vierkant van die wraak; Die Midasmoorde(Duits)).Het mag dus niet verwonderen dat Pieter Aspe van veel aanzien genoot, zijn misdaadreeks verkocht al miljoenen exemplaren en kreeg talloze complimenten. Het boek 13 is, niet toevallig, het dertiende boek in een reeks van 31 en past volledig in het kader van de vorige boeken uit de serie. Het heeft dezelfde vlotte stijl, provocaties, intriges, grove woordenschat, humor... als de vorige boeken. Boek 13 is toch net dat tikkeltje anders, nieuwe onderwerpen worden aangesneden, nieuwe taboes... Een roman die absoluut niet valt over te slagen.

Net als in alle voorgaande romans uit de reeks krijgt hoofdinspecteur Van In een misdaad voorgeschoteld dat op onmogelijk lijkt op te lossen. Deze keer wordt er een man, Wim Raes, gewurgd in een Brugs hotel en dan dood aangetroffen door een kamermeisje. Het merkwaardige is dat er in zijn zakken een visakaart van een andere man werd aangetroffen(Proot). Van In denkt natuurlijk dat Proot diegene is die daar voor dood ligt, maar als hij te weten komt dat hij nog springlevend is krijgt hij er kop noch staart aan. Wanneer Proot later ook dood wordt aangetroffen onder een kerktoren, wordt het hem duidelijk. Het was een aanwijzing. De volgende hint zou hem kunnen leiden naar een nieuw slachtoffer, Lieven Van der Weyden. Van In wilt kost wat het kost een nieuwe moord vermijden en plaatst hem onder toezicht. Wat hem is opgevallen tijdens de bezoeken bij de vrouwen is dat ze er uitzonderlijk rustig onder bleven of deden alsof ze verdrietig waren. Niet veel later zinkt de boot van Lieven door sabotage en is er een nieuw slachtoffer gevallen. Van In krijgt de indruk dat er met zijn voeten wordt gespeeld en gaat eraan ten onder. Laat dat nu juist hetgeen zijn dat de vrouwen van de vermoorde mannen wilden bereiken. Het ziet er hoe langer hoe meer naar uit dat er een complot wordt gesmeed tegen Van In. Dit alles gaat gepaard met de huwelijksplannen van Hannelore en Pieter. De voorbereiding gaat alles behalve van een leien dakje. De ruzies volgen elkaar op en ze beginnen te twijfelen of het wel juist is wat ze doen. Het verhaal heeft dus twee grote verhaallijnen.

Net zoals de meeste boeken van Aspe wordt je meteen overweldigd met een moord, wordt je als het ware meteen in het boek gezogen. Er komt meteen veel informatie op je af, maar het is allemaal nog zeer verwarrend. Dit prikkelt je nieuwsgierigheid en je krijgt zin om het boek niet meer los te laten. Wat ook traditie is bij Aspe is dat je al vroeg in het boek meer weet dan Van In zelf. Je bent dus aan het lezen vanuit een alwetende verteller. Je weet dus al een groot deel op voorhand. Dit is een minder aspect van het verhaal, maar als je een boek van Aspe leest weet je al dat je je daaraan mag verwachten. Net als je er vanuit kunt gaan dat het einde onverwacht en bloedstollend is, een einde waarvan je kippenvel krijgt. Het merkwaardige aan de structuur van Aspe is dat hij steeds het perspectief afwisselt van waaruit je het verhaal bekijkt. Hij switcht steeds van personage en zo leer je de verschillende personages steeds beter kennen. Met de meeste personages ben je al vertrouwd vanuit de vorige boeken, bijvoorbeeld het duo Van In en Versavel, Hannelore, de minnares van Van In Carine, De Kee...). Het boek vindt plaats zoals gewoonlijk in Brugge, maar ook voor een groot deel in Blankenberge. Wat ook opvalt is dat de woordenschat niet zo proper is en dat de thema’s toch wel actueel zijn(bv. homo’s, overspel, echtscheidingen...). Het doel van het boek is vooral om de lezer te ontspannen. Om eens alle stress te vergeten en te genieten van een goede thriller. De boeken van Aspe hebben een uitgebreid publiek door de vlotheid van het boek, de uitgebreide thema’s... Zowel de gevorderde lezers als de beginners en de jongeren komen er aan hun trekken.

Ik ben een fan van de misdaadboeken van Pieter Aspe en heb er al meerdere gelezen. Ik verwachtte dus opnieuw een goed boek. Deze verwachtingen zijn zonder problemen ingelost. De gebruikelijke formule zal mij nooit vervelen, laat staan ontgoochelen. Het boek leest enorm vlot en laat je niet meer los van begin tot einde. Juist daarom maakt het voor mij, als niet graag lezende, niet uit dat het boek iets dikker is als de boeken die ik gewoonlijk lees. Het feit dat Aspe geen blad voor de mond neemt is ook een positief punt voor mij. De felle ruzie tussen Hannelore en Van In maken het boek amusant. Het is tof dat er ook andere aspecten dan de misdaad zelf worden gebruikt om de lezer wat variatie te bieden. De humor maakt het plaatje compleet. Als ik dan toch een negatief punt moet opmerken is het dat er iets teveel herhalingen in voorkomen. Het feit dat Hannelore steeds jaloers wordt om maar een voorbeeld te noemen. Ook zorgt de afwisselende structuur voor verwarring en daarom ben je soms even de kluts kwijt.

Kortom, het boek lost de verwachtingen van een goed aspeboek glansrijk in. De spanning ontbreekte zeker niet en het boek leest enorm vlot. Over het algemeen is mijn beeld zeer positief, die zeldzame negatieve puntjes vergeef ik de schrijver met alle plezier. Zowel de beginnende lezer als de gevorderde zouden dit boek wel kunnen smaken. Ik word met elk boek dat ik lees meer en meer fan. Zelfs mensen die op het eerste gezicht niets zagen in het boek zijn van plan om er nog meerdere te lezen. 13 is één van de pareltjes die Aspe heeft neergepend en is zeker en vast een aanrader voor elk publiek.

In ‘13’ gaan Pieter Van In en zijn vriendin trouwen, maar door een vreemde moord komt dit vrolijke gebeuren in het gedrang. Er volgen nog 2 moorden en de relatie met zijn
vriendin gaat er verder op achteruit als ze hem bijna betrapt met een wulpse collega. Na heel wat Duvels en nog meer sigaretten ontdekt Pieter Van In wie de moorden heeft ge-pleegd, maar omdat er te weinig bewijsmateriaal is kan ze niet worden vastgehouden. Van In heeft zich nochtans vastgebeten in het dossier en probeert het dan maar op een minder koosjere manier, maar als de hoofdverdachte wordt omvergereden en sterft zitten ze muurvast. Ondertussen is de ex van Pieter Van In (die een vriendin was van de hoofdverdachte) bezig met zich voor te bereiden op de moord met als doelwit Pieter. Pieter Van In gaat met haar naar zijn huis en omdat hij zo dronken was ziet hij er geen graten in. Wat er dan gebeurt, dat zal je zelf moeten lezen…

De mannen die in dit boek worden vermoordt hebben allemaal een scheve schaats gereden en hun vrouwen hebben dit nog steeds niet verwerkt. Ze hebben enorme wraakgevoelens en als ze elkaar op een vakantie tegenkomen smeden ze een plan om hun mannen te vermoorden. Het beeld van de wraakzuchtige vrouw komt regelmatig terug in het boek.
Deze herhaling begint na een tijdje wel te vervelen en ook het toeval dat de vrouwen
elkaar tegenkomen op vakantie is iets te vergezocht.
Dit boek leest zoals de meeste boeken van Aspe erg vlot, het was ook heel begrijpbaar. Normaal lees ik iets moeilijkere boeken van Arnon Grunberg of Tom Lanoye bijvoorbeeld, maar dit boek van Aspe was iets te makkelijk geschreven voor mij. De verhoudingen
tussen de personages vond ik soms vergezocht, zoals het gegeven dat de hoofdcommissaris een affaire heeft met een van de weduwes van de vermoorde mannen.
Het plot bouwt zich ook organisch op, zodat je in het begin van het boek al bijna weet wie de moorden gepleegd heeft. Deze manier van plotopbouw zit in de meeste boeken van
deze schrijver.
De auctoriële verteller draagt volgens mij ook niet bij tot de spanning van het verhaal en komt gemaakt over.
De personages die in het verhaal voorkomen kende ik al door een vorig boek van Pieter Aspe dat ik eens gelezen heb, dus het was wel makkelijk om het verhaal zo te volgen. De karaktertrekken van de personages zijn ook duidelijk en uitgesproken, zo is Pieter Van In de drinkende en rokende macho met rare hersenkronkels en is Versavel de voorzichtige homoseksuele assistent. Deze twee karakters bezorgden me soms wel een glimlach op mijn gezicht, maar de humorelementen die erin verwerkt waren, waren simpel.
Het boek speelde zich af in Blankenberge en Brugge en aangezien ik daar niet thuis ben, ken ik er ook niet geen cafés of bekende plekken, wat me wel kan frustreren.

Ik heb genoten van het boek omdat het eens iets anders was dan wat ik gewoon ben van te lezen, maar het is te vlot geschreven en de verhouding zijn te simpel. Je moet niet zelf nadenken en wordt niet mee betrokken in het verhaal, wat ik jammer vind. Het boek is geschreven voor het grote publiek en het grote deel van deze mensen zal dit boek ook graag lezen, maar als het boek is niet echt literair hoogstaand. Wil je toch iets meer interactie, woordspelingen, humor… raad ik je aan om een ander boek te lezen of zoals de titel van een recensie die ik las: ‘De pulp van Pieter Aspe, deel 13’.

In dit boek van Pieter Aspe worden verschillende mannen vermoord op een plek waar hij en zijn vrouw mooie herinneringen aan koesterde. De moordenaar blijkt echter een heel plan opgezet te hebben om commissaris Van In om de tuin te leiden. De geplande trouw met onderzoeksrechter Hannelore Martens komt hierdoor sterk in het gedrang, zeker als Van In onder vuur komt te liggen. Hij begaat verschillende blunders en zijn relatie met Hannelore bereikt een waar dieptepunt.
Het boek start met een moord, je komt onmiddellijk terecht in het verhaal en je weet niet echt waar je beland bent. Dit zorgt ervoor dat je in het verhaal terecht komt en je nieuwsgierigheid wordt geprikkeld waardoor je automatisch zin krijgt om verder te lezen.
Het boek is geschreven in een alwetend vertelstandpunt. Dit vind ik minder goed omdat het een deel van de spanning wegneemt, als je al weet wie het gedaan heeft voor het hoofdpersonage dat weet. Toch lost hij dit probleem een klein beetje op door een onverwacht einde.
Verder viel me op dat dit boek weinig spanning bevat. Dit vind ik een beetje jammer, want ik vind dat een thriller toch wel wat meer spanning mag hebben dan deze. Er ontstaat soms wel spanning door het constant wisselen van perspectief, maar dit vind ik niet voldoende.
Ik vind het al bij al een goed boek. Voor mensen die graag niet te veel spanning hebben is het een echte aanrader. Mensen die zoeken naar veel spanning zullen een beetje op hun honger blijven zitten.
In dit boek kan je twee verschillende verhaallijnen opmerken. Enerzijds is er de verhaallijn van de trouw van Pieter en Hannelore en anderzijds is er de verhaallijn van de moorden en de zoektocht naar de dader. De twee verhaallijnen worden vaak door elkaar gebruikt. Dit is de reden waarom ik vind dat het boek een nogal warrige structuur heeft.
Ik kan besluiten dat ik het boek dat ik las een geslaagd boek vond. Het heeft me zeker overhaalt om nog eens een boek van Aspe te lezen.

13 is geschreven door Pieter Aspe, één van de bekendste schrijvers van België. Het boek staat dertiende in de rij van de succesvolle misdaadromans geschreven door Aspe. In de meeste van zijn boeken is commissaris Van In het hoofdpersonage. Ook de vrouw van Van In komt in de meeste boeken van Aspe aan bod. In opdracht van VTM werden enkele van zijn misdaadromans herleid tot een televisieserie, genoemd naar zichzelf. De belangrijkste prijs die Aspe tot nu toe kreeg, was voor zijn roman Zoenoffer dat in 2001 uitgebracht werd, waarvoor hij de Hercule Poirotprijs ontving.

Het boek begint direct met een moord. Dit zorgt ervoor dat je als het ware wordt meegezogen in het verhaal. Het verdere verloop van het boek bestaat uit twee in elkaar geweven verhalen. Enerzijds heb je het oplossen van de moorden. Het speurdersduo Van In en Versavel stelt alles in het werk om de moordenaar te vinden van Erwin Proot. Omdat er nog twee gelijkaardige moorden worden gepleegd, denken de inspecteurs dat hier een seriemoordenaar aan het werk is. Ze proberen verbanden te leggen tussen de moorden terwijl de druk van bovenaf steeds hoger wordt. De stad Brugge, waar het verhaal zich afspeelt, is natuurlijk niet opgetogen door de negatieve publiciteit. Doordat Van In zo druk bezig is met het oplossen van de moorden, is hij niet veel bij zijn gezin.
Dit brengt ons bij de tweede verhaallijn: het privéleven van Pieter Van In. Het gaat vooral over zijn kinderen en zijn vrouw Hannelore. Ze staan op het punt om te trouwen, maar er komen spanningen omdat Van In zo druk bezig is met het oplossen van de moorden. De schrijver geeft heel goed de gemengde gevoelens weer waarmee Hannelore en Van In mee kampen.
Aspe heeft gekozen om het boek in alwetende vertelstijl te schrijven. Dit is een goede keuze geweest. Het maakt het verhaal minder eentonig, je weet de verschillende gedachten en gevoelens waarmee de personages strijden. Je krijgt een blik op wat er in het hoofd van de dader omgaat. Het verhaal is zo geschreven dat de verteller niet meer weet dan de inspecteurs. Dit verhoogt de spanning. De verteller kan zo in zijn gedachten de moord proberen op te lossen.
Het boek is merkwaardig geschreven, bij bijna elke nieuwe pagina wordt er van personage gewisseld. Dit heeft een positief effect op de spanning, als er eindelijk een tipje van de sluier wordt opgetild, wisselt het boek van personage. Dit resulteert in het komen en gaan van kleine (anti)climaxen waardoor je je als lezer nog harder gaat vastbijten in het boek om een antwoord te krijgen op je vragen.

Het was de eerste keer dat ik een boek van Aspe las en het was een geslaagd experiment. Ik houd van boeken met veel spanning en dit was wel het minste dat gezegd kon worden. Voor ik het boek koos sprak de dikte van het boek me niet echt aan, maar eens je begonnen bent met lezen, leest het boek als een sneltrein. De bijzondere schrijfstijl, de niet overdreven moeilijke woordenschat en de opbouwende spanning maakten het uitermate aangenaam om te lezen.

Er zijn mij twee zaken opgevallen tijdens het lezen van 13. Eerst en vooral het vertelperspectief. Aspe heeft gekozen voor een alwetende verteller. De lezer wordt op deze manier goed op de hoogte gehouden. Dit is in mijn ogen wel noodzakelijk. De ingewikkelde verhaallijn verandert hierdoor in een goed te volgen en nog steeds interessant boek. Aspe is er ook perfect in geslaagd een goed evenwicht te vinden in wat de lezer weet en wat Van In weet. Er worden niet te veel zaken verklapt zodat de lezer met vragen blijft zitten, dezelfde vragen die Van In kwelden. Ook de frustraties waarmee Van In te maken krijgt, herkent de lezer. Kortom, een alwetende verteller is een prima keuze.

Buiten het vertelperspectief is me ook de structuur van het boek opgevallen. Voor iemand als ik, die voor het eerst een boek uit de reeks over het rechercheduo Van In en Versavel heeft gelezen, is het in het begin even wennen. Aspe wisselt verschillende stukken af. In elk stukje wordt er van personage verwisseld zodat we gaandeweg iedereen leren kennen. Ik denk dat Aspe deze structuur hanteert om een beetje spanning in het verhaal te brengen.

Het genre thriller wordt meestal in verband gebracht met spannende literatuur, maar dit is bij Aspe niet echt het geval. De lezer weet immers al snel wat de volgende stap zal zijn. Maar Aspe stopt het verhaal vaak op een soort van climax en begint dan te schrijven over een ander personage, zodat de lezer achterblijft met een aantal vragen die pas later in het boek zullen worden opgelost.

De keuze voor een alwetende verteller en de verrassende structuur heeft overwegend een positief effect maar er is ook een nadeel. Het verhaal lijkt op een soap.
Er is nog een ander negatief punt dat me opviel. Op een bepaald punt in het verhaal maakt Aspe het zichzelf een beetje te makkelijk. Van In ontmoet door een stom toeval de dader in een café in Blankenberge. Dit helpt hem niet enorm hard vooruit, maar brengt hem wel op een goed spoor. Wat verder in het boek wordt er wel geïnsinueerd dat de dader er zelf voor gezorgd heeft dat ze elkaar ontmoeten, maar zo probeert Aspe er zich net iets te makkelijk uit te praten.

Uiteraard gaat het grootste deel van het boek over het oplossen van de moorden, maar Aspe besteedt ook veel aandacht aan de relatie en het nabije huwelijk van Hannelore en Van In. De aanloop naar dat huwelijk verloopt immers niet vlekkeloos. Het is eerder een zaak van vallen en opstaan. Ruzie en het nadien weer goedmaken worden tot vervelens toe beschreven.

Tenslotte wil ik ook nog iets kwijt over de stijl van Pieter Aspe. Hij schrijft op een vlotte manier en gebruikt een woordenschat die voor iedereen te begrijpen is. Hij gebruikt ook veel spreekwoorden wat het lezen nog eens aangenamer maakt.
Een niet al te spannende verhaallijn, maar toch sterk gebracht door Pieter Aspe, dat is mijn slotconclusie. Het lezen was niet vervelend, het bleef zelfs amusant. Ondanks het feit dat de lezer snel doorheeft wie de dader is, houdt Aspe het spannend door de lezer te laten aanvoelen dat er nog iets ergs zal gebeuren. Kortom: 13 is in mijn ogen een aanrader.