Op vijandelijk terrein
Thriller auteur
Thriller details
Op vijandelijk terrein
(In a Hostile Place, 2003)
Thomas Morgan groeide op in het Schotse West Pilton, waar er eigenlijk maar twee carrieremogelijkheden waren: het leger in of crimineel worden. Morgan koos ooit voor het eerste, maar is nu premiejager. In Afghanistan zoekt hij naar Al-Qaida en Talibanstrijders. Een gewonde soldaat levert hem ongeveer 4000 dollar op, een dode commandant al gauw 30.000 dollar.
Deze keer loopt het echter anders dan gepland. Zijn kameraden worden vermoord en Morgan wordt gevangen genomen. Zijn vijanden gedragen zich goed, ze verbinden zijn wonden, geven hem eten en drinken, en zelfs sigaretten. Even is hij verbaasd. Hij weet maar al te goed wat hij zelf met lastige gevangenen zou doen. Maar dan verschijnt de leider van de groep: Abdur Rahman.
Hij blijkt zowel voor de Taliban als voor de Britse geheime dienst te werken. Morgans opluchting maakt al gauw plaats voor woede als hij ontdekt waarom hij nog in leven is. Londen heeft een opdracht voor hem. Hij moet terug naar Afghanistan, terug naar het hart van Al-Qaida - en weigeren is geen optie.
Deze keer loopt het echter anders dan gepland. Zijn kameraden worden vermoord en Morgan wordt gevangen genomen. Zijn vijanden gedragen zich goed, ze verbinden zijn wonden, geven hem eten en drinken, en zelfs sigaretten. Even is hij verbaasd. Hij weet maar al te goed wat hij zelf met lastige gevangenen zou doen. Maar dan verschijnt de leider van de groep: Abdur Rahman.
Hij blijkt zowel voor de Taliban als voor de Britse geheime dienst te werken. Morgans opluchting maakt al gauw plaats voor woede als hij ontdekt waarom hij nog in leven is. Londen heeft een opdracht voor hem. Hij moet terug naar Afghanistan, terug naar het hart van Al-Qaida - en weigeren is geen optie.
Recensie
Een integer anti-oorlogsboek
Al-Qaida, potu, burka, shahuda, M16, RPK machinegeweren, clusterbommen en kalasjnikovs. John Fullerton was als journalist bij Reuters getuige van meer dan twaalf oorlogen en gewapende conflicten, zo wordt vermeld op de achterflap van Op vijandelijk terrein. Thomas Morgan, de hoofdpersoon uit dit boek, moet een opdracht uitvoeren die hem veel geld zal opleveren. Hij gaat naar het hart van Al-Qaida, neemt een andere identiteit aan teneinde een belangrijk persoon uit te schakelen.
In het begin had ik moeite met de verhaallijn en het ‘type’ boek. Maar vanaf het moment dat Thomas Morgan daadwerkelijk op pad gaat, kreeg dit boek mij in zijn greep en las ik met toenemende bewondering. Waarom? John Fullerton beschrijft een oorlog waarin geen sprake is van de ‘goeien’ en de ‘slechten’. Hij laat zien dat er alleen maar verliezers zijn. Het is eigenlijk een anti-oorlogsboek, zonder dat er ‘geflirt’ wordt met het arme Afghanistan. Corruptie, winstbejag en politieke spelletjes zijn er van weerskanten.
John Fullerton schetst een aangrijpend beeld van een zoektocht in een desolate wereld. De hoofdpersoon, Thomas Morgan, is niet een grote macho westerse held. Vanuit een soort verkniptheid en emotionele onmacht begeeft hij zich telkens in gevaarlijke situaties. De beschrijving van het grauwe, steenachtige landschap roept een gevoel van eenzaamheid op en brengt oude t.v.- beelden tot leven. De aanval van dysenterie lijkt als een soort zuivering te werken en is mooi beschreven. Dit is een boek over een harde mannenwereld, een krankzinnige oorlog, een verloren strijd.
Tot slot een kritiekpunt. Het gebruik van allerlei 'inside' termen maakt het boek soms minder toegankelijk. Anderzijds, je leert er wel van. De omslag van dit boek is ronduit lelijk en riep bij mij associaties op met een slecht oorlogsboek. Jammer!
In het begin had ik moeite met de verhaallijn en het ‘type’ boek. Maar vanaf het moment dat Thomas Morgan daadwerkelijk op pad gaat, kreeg dit boek mij in zijn greep en las ik met toenemende bewondering. Waarom? John Fullerton beschrijft een oorlog waarin geen sprake is van de ‘goeien’ en de ‘slechten’. Hij laat zien dat er alleen maar verliezers zijn. Het is eigenlijk een anti-oorlogsboek, zonder dat er ‘geflirt’ wordt met het arme Afghanistan. Corruptie, winstbejag en politieke spelletjes zijn er van weerskanten.
John Fullerton schetst een aangrijpend beeld van een zoektocht in een desolate wereld. De hoofdpersoon, Thomas Morgan, is niet een grote macho westerse held. Vanuit een soort verkniptheid en emotionele onmacht begeeft hij zich telkens in gevaarlijke situaties. De beschrijving van het grauwe, steenachtige landschap roept een gevoel van eenzaamheid op en brengt oude t.v.- beelden tot leven. De aanval van dysenterie lijkt als een soort zuivering te werken en is mooi beschreven. Dit is een boek over een harde mannenwereld, een krankzinnige oorlog, een verloren strijd.
Tot slot een kritiekpunt. Het gebruik van allerlei 'inside' termen maakt het boek soms minder toegankelijk. Anderzijds, je leert er wel van. De omslag van dit boek is ronduit lelijk en riep bij mij associaties op met een slecht oorlogsboek. Jammer!
09/02/2004
Lezersrecensie
Op vijandelijk terrein
31/01/2004
Smaken verschillen...blijkbaar! Misschien komt het omdat ik al meerdere boeken heb gelezen die zich in Afghanistan afspelen, en deze lokatie me aanspreekt, en ik in een boek naast een verhaallijn ook graag betrouwbare achtergrondinfo lees, waar Fullerton (verslaggever voor Reuters en 3 jaar in het gebied gewoond) me rijkelijk van voorziet... Ik kwam dit boek tegen in de boekwinkel, sloeg het op pagina 1 open, en las: "Ik leefde nog, maar daar had ik het recht niet toe. Mijn mensen waren dood en dat had ook voor mij moeten gelden." ...en kocht het. Hoe dan ook, ik lees veel en ik vond Op vijandelijk terrein één van de beste boeken die ik de afgelopen tijd gelezen heb. De schrijfstijl is to the point, bondig, en gewoon goed, de zinnen vrij kort (een pré wat mij betreft, ik lees voor mijn ontspanning en zit niet te wachten op zinnen met dertig komma's), het verhaal is spannend - uitstekend - en vooral goed gedoseerd gebracht. Cynisme spreekt me ook aan, en ook daarin komt Fullerton me tegemoet: de vergelijking van Amerikaanse soldaten met reuzenschildpadden die op hun achterpoten lopen is er een die me altijd bij zal blijven. In vrijwel alle boeken die ik eerder las en die zich in Afghanistan afspelen worden de strijdkrachten (Amerikaanse, Britse) verheerlijkt en de Afghanen afgedaan als een stelletje om zich heen schietende wilden. In dit boek wordt nuance aangebracht, en wel goed verpakt zodat het niet gaat vervelen maar wel aan het denken zet. Elk boek dat me zo heeft geboeid als dit, verdient vijf sterren: bij deze.
Op vijandelijk terrein
04/09/2003
Dat John Fullerton journalist is, merk je meteen. Aan zijn angst om onvolledig of onjuist te zijn, bijvoorbeeld. Als journalist in Afghanistan berichtte Fullerton vooral over een strijd tussen stammen, tussen clans. Een strijd waarin zich achtereenvolgens Russen en Amerikanen mengden. In dat kader kan Fullerton het zich veroorloven te spreken over Tadjieken en Pashtun, over Noorzai, Gabizai en Barakzai. In een roman is het van het goede te veel. Een roman, en zeker een actiethriller, verdraagt zo een overlading niet. Zeker niet, en dat is Fullertons tweede probleem, als je de achtergrondinfo niet kan verpakken.
Een voorbeeld: in een thriller volstaat het niet het levensverhaal van Thomas Morgan, een Britse premiejager op zoek naar Bin Laden, puntje voor puntje te overlopen. Een personage leer je beetje bij beetje kennen, iets wat er bij Morgan trouwens nooit in zit. Hij blijft een meedogenloze premiejager, ook al wordt (rijkelijk laat) z'n ex-vrouw tevoorschijn getoverd om medelijden te wekken. Dat alles maakt dat Op vijandelijk terrein uiterst zelden weet te boeien. Toegegeven, de plot is niet onaardig, maar het vergt uithoudingsvermogen zo ver te geraken.
Een voorbeeld: in een thriller volstaat het niet het levensverhaal van Thomas Morgan, een Britse premiejager op zoek naar Bin Laden, puntje voor puntje te overlopen. Een personage leer je beetje bij beetje kennen, iets wat er bij Morgan trouwens nooit in zit. Hij blijft een meedogenloze premiejager, ook al wordt (rijkelijk laat) z'n ex-vrouw tevoorschijn getoverd om medelijden te wekken. Dat alles maakt dat Op vijandelijk terrein uiterst zelden weet te boeien. Toegegeven, de plot is niet onaardig, maar het vergt uithoudingsvermogen zo ver te geraken.
Login om een recensie te schrijven. Geen login? Registreer je dan.

