Goddelijk experiment
Richard Cox (Odessa, Texas 1970), begint op elfjarige leeftijd met het schrijven van korte verhalen. Tijdens zijn studie economie schrijft hij een roman Rift die in Amerika uitgegeven wordt. Het echte succes komt met zijn tweede roman Goddelijk experiment. Richard leeft momenteel in Tulsa, Oklahoma. Hij verdeelt zijn tijd tussen werk, hobby’s en het schrijven van boeken.
In Goddelijk experiment is hoofdpersoon Steve Keeley voor zijn werk in Zwitserland. Een zwaar ongeluk en een experimentele operatie gooien zijn leven volledig overhoop. Mike McNair is als wetenschapper op zoek naar een natuurkundig deeltje, dat haast goddelijke eigenschappen bezit.
Als Steve’s ongeluk en operatie in verband kunnen worden gebracht met het onderzoek van Mike, zijn beide personen tot elkaar veroordeeld. Een organisatie met een groot belang in het vinden van het “God-deeltje”, blijft echter de levens van de hoofdpersonen manipuleren. Als zelfs hun leven bedreigd wordt, doen Steve en Mike, er alles aan om de waarheid boven water te krijgen.
Goddelijk experiment begint origineel, spannend en overtuigend. Al snel zakt het verhaal echter als een pudding in elkaar. De hoofdpersonen komen niet tot leven en het verhaal kabbelt maar door. Tijdens de natuurkundige hypotheses heb je het idee een college natuurkunde bij te wonen. De schrijver gaat te diep op de materie in, waardoor het te wetenschappelijk wordt. Om wat extra spanning te creëren, tovert de schrijver een stalker uit zijn hoge hoed. Dit gegeven zou kunnen werken, maar dan moet er wel wat mee gedaan worden. Het blijft echter bij een dreiging.
De romance tussen wetenschapper Mike en journaliste Kelly, lijkt er ook met de haren bijgesleept te zijn; verstrooide professor wint de liefde van het mooie meisje.
De clou van het verhaal komt als een verrassing, maar wat mij betreft wel te laat.
Met veel plezier ben ik aan dit boek begonnen. Tot halverwege heb ik mijzelf voor kunnen houden dat “het” nog wel komt. Het boek daarna uitlezen was geen straf, maar echt boeien deed het niet meer.
Deze moderne versie van de zoektocht naar de heilige graal had een beter lot verdiend.
Er is van alles mis met dit boek.
Op de achterflap lees je bijvoorbeeld ook nog “als beide mannen elkaar ontmoeten, beginnen ze aan een zoektocht die grote consequenties zal hebben – voor hen zelf en voor de hele mensheid…” Beide mannen in kwestie, Mike en Steve, ontmoeten elkaar op blz. 296 terwijl de epiloog van het boek begint op blz. 333. Zoektocht? Welke zoektocht? En de consequenties worden in 1 (één) enkele zin neergepend en dan nog in de voorwaardelijke wijze: “Het gevolg kan bijvoorbeeld een uit de hand gelopen kettingreactie zijn die het hele universum vernietigt.” De echte consequenties bestaan er uiteindelijk in dat enkele personages verdwijnen en dat held Mike het er van afbrengt met een nieuw lief en een schotwond. Onvoorstelbaar hoe dergelijke grootspraak gebezigd wordt om de lezer te overhalen het boek mee te pakken. Tijd voor een waarheidscommissie achterflappen!
En dan is er het taalgebruik. “Steve is niet dom”, “Larry houdt van Britney Spears”, “Kelly is niet dom”, “Wat een lafaard is hij.”, “Wat zit er dan in? zul je vragen.”, “Maar dit is niet goed, denkt Mike.”, “Mike is niet dom.”, enzovoort enzovoort… Taalgebruik dat in de ontwikkeling van een gemiddeld kind net na aap, mies, rik, … komt. Af en toe krijg je wel de noodzakelijke portie metafysisch gediscussieer – uiteindelijk zijn dit wel de enige boeiende delen uit het boek- te verwerken dat voor die bewuste leeftijdsgroep niet te verstaan is, maar dan nog: welk kind heeft ooit Star Trek uitgezet omdat Spock aan Kirk zijn technoverklaring gaf over het zonet op de monitor voorbijzoevende ge-FX-te energieveld?
Ongewoon grof in de mond wordt Richard Cox dan weer bij de enkele niet ter zake doende seksscènes: “Maar het buizenstelsel daar beneden werkt niet goed.”, “…toen andere jongens met harige knuppels de douches van de gymzaal kwamen binnenlopen…”, “…Maakt zijn rits los. Trekt hem eruit. In haar mond.”, “…terwijl ze hem verder en verder in haar mond neemt en bewerkt. (…) Hem melkt.”, “ De spieren van haar reet…”. Enfin, ik kan mij niet voorstellen dat de amateur van dergelijke beschrijvingen er ooit toe komt dit boek te kopen. Je leest misschien Playboy voor de interviews, maar toch geen boek waarin je metafysische uiteenzettingen vermoedt voor dergelijke platvloersheid. Of zijn deze boeiende intermezzo’s misschien geschreven door Richard Cox’ alter ego Dick Cocks???
In wezen gaat het boek meer over de puberale problemen van de mannelijke deelnemers om zich te voorzien in een partner. Ik verwachtte iets verheveners, iets hoogstaanders...
En dan is daar nog die ongelooflijke Larry. Werkt als sleutelfiguur aan de grootste deeltjesversneller ter wereld (12 miljard US$), maar slaagt er in ongezien en gedurende een vol jaar de resultaten te saboteren omdat zijn baas jaren geleden zijn vriendinnetje zou hebben afgepakt. Van een doeltreffende personeelsscreening gesproken!
Ik heb een diep respect voor mensen die er in slagen moeilijke zaken zoals kwantumfysica, de zin van het leven, de relativiteitstheorie of het universum an sich op een begrijpelijke en onderhoudende manier uit te leggen aan onwetenden zoals ik (remember Carl Sagan of zelfs Chriet Titulaar?). Waarschijnlijk moet je tegelijk wetenschapper als begenadigd verteller zijn om zoiets tot een goed einde te brengen. Nu en dan laat ik mij verleiden tot de aankoop van een boek waarin ik vermoed dat ik een klein stukje van het antwoord of misschien een boeiende visie op de zaak te lezen krijg. Adam Fawer deed een mislukte poging met De Einsteincode, Frank Schätzing was best verdienstelijk in De zwerm met zijn Yrr, maar Richard Cox slaat de bal volledig mis met zijn Goddelijk experiment.
Dumpen, die troep!
Login om een recensie te schrijven. Geen login? Registreer je dan.

