Crimezone.nl

Dit boek toont een van de vreemde wegen die de uitgeverijwereld kan belopen. Het tweede deel van een serie wordt vertaald en het eerste deel niet. Jammer, want ik denk dat in dat eerste boek meer de ontwikkelingen van de hoofdpersoon beschreven wordt. Het is een verhaal dat rustig voortkabbelt, maar daardoor ook geen grote spanning vertoont. Een jonge vrouwelijke detective werkt samen met haar mannelijke medewerker aan de oplossing van een verdwijning van een jonge vrouw. Later blijkt dat er een aantal jonge vrouwen om het leven zijn gekomen. Het verhaal speelt zich af tussen de beide wereldoorlogen. Het leest gemakkelijk weg, de schrijfster gebruikt geen lange zinnen en ook geen moeilijke woorden. Alleen doet de schrijfster zo nadrukkelijk haar best om het boek in een vroegere tijd te plaatsen dat het voor mij te geforceerd is overgekomen: Er worden veel herhalingen gebruikt van feiten, die bij die tijd horen zoals het nummer noemen als de telefoon opgenomen wordt, vaak vertellen als MD zich gaat wassen, vaak beschrijven dat MD een bijzondere positie in haar woning inneemt: niet bij het personeel maar ook niet bij de echte bewoners.

Ik vind het meer een drama dan een detective of een thriller.
De hoofdpersoon gedraagt zich soms wat zweverig: ze gaat mediteren om in contact te komen met gedachten van overledenen. Verder trekt ze wel eens ongegronde conclusies die ze dan wel doorgeeft aan haar clïent. Gelukkig blijken haar conclusies uiteindelijk wel juist te zijn. De cover vind ik niet bepaald geslaagd: Er is een jonge moderne vrouw op afgebeeld terwijl Maisie echt een vrouw van 1927 was.
Ik ben niet benieuwd naar andere boeken van deze schrijfster.

Vooraf wil ik even opmerken dat ik het raar vind dat dit boek, het tweede in een - voorlopige - reeks van 3, als eerste vertaald werd. Vooral omdat het eerste boek, Maisie Dobbs, onderscheiden werd met verschillende prijzen.

Dit boek is zeer geslaagd als stijloefening. De sfeer van het eind van de jaren '20 wordt fantastisch beschreven: de grote oorlog die nog alom tegenwoordig is in de hoofden van de mensen; de enorme verschillen tussen het, meestal werkloze, plebs en de Engelse aristocratie.

Ook de hoofdpersonages passen in dit plaatje: Maisie Dobbs, een kamermeisje dat zich, met de steun van haar werkgeefster, heeft kunnen opwerken tot zelfstandig detective, valt nu in de middenklasse. Maar vooral haar assistent Billy Beale wordt perfect getypeerd als een echte volksjongen.

Het verhaal zelf haalt helaas niet hetzelfde niveau. Ik kan niet echt zegen waarom, maar het verhaal deed mij de hele tijd denken aan een aflevering uit de serie "Murder she wrote".

De plot is nogal rechtlijnig. Als je je een beetje interesseert voor WO I, of als je toevallig de film "Four feathers" gezien hebt, kan je aan de hand van de achterflap het verhaal al bijna voorspellen. In dat geval rest er alleen nog de vraag wie de dader is, vooraleer je maar 1 bladzijde gelezen hebt. Als je zonder deze voorkennis aan het boek begint, zal het verhaal je waarschijnlijk beter bevallen.

Ook wordt er nogal veel aandacht besteed aan gebeurtenissen in de familiekring, die eigenlijk weinig of geen toegevoegde waarde geven aan het verhaal. Als dan ook al deze verhaallijntjes nog vlug vlug moeten worden afgesloten in het laatste hoofdstuk, blijf je als lezer met gemengde gevoelens achter.

Je kan dit boek het best vergelijken met een kabbelend beekje: prachtig als je het net ontdekt, maar op den duur gaat het geluid je toch een beetje storen.

In 2003 debuteerde de van origine Engelse schrijfster Jacqueline Winspear met het boek Maisie Dobbs. Het boek won verschillende prijzen, waaronder de Agatha- en Alex Award voor het beste debuut 2003. De hoofdrol in het boek is weggelegd voor privé detective Maisie Dobbs. Inmiddels zijn er drie boeken over deze pientere en eigenzinnige dame verschenen. De witte veer is het tweede deel in de serie, dat onlangs verscheen bij uitgeverij De Fontein. In de loop van het jaar brengt deze uitgever deel drie in de reeks op de Nederlandse markt. ‘Maisies debuut’ is vooralsnog alleen in het Engels te verkrijgen.

In het jaar 1927 krijgt detective Maisie Dobbs een opdracht van de rijke industrieel Joseph Waite. Hij verzoekt haar luid en duidelijk om zijn weggelopen dochter Charlotte op te sporen en naar huis te brengen. Maisie aanvaardt de opdracht en gaat samen met haar assistent Billy Beale aan de slag. Al snel ontdekt Maisie dat drie vriendinnen van het meisje om het leven zijn gekomen. Twee daarvan in ieder geval duidelijk door een misdrijf. Maisie begint te vermoeden dat er een verband bestaat tussen de verdwijning van het meisje en haar vermoorde vriendinnen. Loopt Charlotte gevaar, of zit ze zelf achter de moorden? En wat betekenen de witte veertjes die Maisie steeds op de plaatsen van de misdrijven vindt? Vragen die schreeuwen om een antwoord en die Maisie terugvoeren naar de gruwelijke tijd van de Eerste Wereldoorlog…

Jacqueline Winspear heeft met De witte veer puik schrijfwerk verricht. Ze weet een unieke sfeer te creëren die de lezer meevoert naar het Engeland ten tijde van en vlak na de Eerste Wereldoorlog. De toenmalige omgangsvormen en klasse verschillen weet ze geloofwaardig en treffend neer te zetten. ‘Verdikkie’ is het meest schokkende scheldwoord in het boek en past helemaal in het ietwat stijve taalgebruik dat de Engelsen toen ongetwijfeld bezigden.

Winspears schrijfstijl is degelijk en boeiend en legt een sepia laagje van vervlogen tijden over het verhaal. De witte veer is een rasechte whodunit met solide speurwerk en hier en daar een verrassing. Stap voor stap ontrafelt de aimabele Dobbs de vraagtekens rondom Charlotte’s verdwijning en de gepleegde moorden. Dit alles met intelligentie, gezond verstand en een bovenmatige intuïtie.

Er is maar één conclusie mogelijk: De witte veer is een verfrissend boek in het grote aanbod dat de boekhandel tegenwoordig rijk is. Hoofdpersoon Maisie Dobbs dwingt ondanks haar wat afstandelijke en kuise houding respect af en je kunt niet anders dan haar in je hart sluiten. Ik kan lezers maar één advies geven: Doe samen met Winspear een stapje terug in de tijd, laat je rustig meevoeren op het kabbelende verhaal en geniet van de nostalgische gevoelens die het weet los te maken. Mij is het in ieder geval goed bekomen.