Crimezone.nl

Het is niet ongewoon om je eigen woonplaats als toneel voor je verhaal te laten fungeren, en ook de in Chicago wonende auteur Ted Goeglein schuwt dit niet in zijn debuut, en tevens eerste deel van een trilogie, Kille Woede . Misschien wel opmerkelijk is dat hij er echter voor kiest Chicago niet van zijn zonnigste kant te laten zien. Goeglein is tekstschrijver en regisseur van televisiecommercials en daarnaast ook nog schrijver van boeken en scenario’s, waardoor hij wellicht hoge verwachtingen schept wat betreft zijn debuut.

Wanneer bokstalent Sara Jane thuiskomt, is niets meer wat het was. Haar huis is overhoop gehaald en besmeurd met bloedvlekken, er komt geluid uit de kelder, maar haar ouders en broertje zijn nergens meer te bekennen. Vanaf dat moment raakt ze de betekenis van 'thuis' kwijt, is ze constant op de vlucht en ontdekt ze dingen die normaal alleen in films gebeuren. Films die ze normaal gesproken in haar klassieke filmclub zou bekijken, maar waarvan ze nooit had gedacht er zelf een belangrijke rol in te spelen. Langzamerhand vallen er steeds meer dingen op hun plaats en blijkt Sara Jane voorbestemd voor nog een heel ander, tweede leven naast haar tienerbestaan.

Kille Woede begint met een identiteitscrisis: het begin heeft iets weg van een chicklit, maar het lijkt ook een verhaal over een talentvolle jonge bokser, of gaat het toch over de verdwijning? Aanvankelijk weet Goeglein deze drie dingen nog niet goed met elkaar te rijmen en lijken er drie verhalen door elkaar heen te lopen. Doordat het verhaal erg langgerekt is, er tussendoor overbodige dingen worden verteld en er veel herhaling inzit gaat de vaart, en daarmee ook de spanning, enigszins verloren. Dit komt mede ook doordat er in de flaptekst al veel verklapt wordt, waardoor het verhaal zelf niet meer helemaal als een verrassing komt.

Rond een derde van het boek vindt echter een omslag plaats en wordt het verhaal echt een thriller, al blijft de echte nieuwsgierigheid helaas uit. Er zijn twee dingen waar je benieuwd naar bent: waar zijn Sara Jane's ouders en broertje gebleven en wie gaat er schuil achter de bivakmuts. Dat we niet overal antwoord op krijgen – het lot van een trilogie – werkt in dit geval niet in het voordeel van Goeglein. Het verhaal is bovendien soms wat ongeloofwaardig en de vertaling bevat wat slordigheidfoutjes. Goeglein heeft duidelijk veel filmkennis blijkens zijn vele aanhalingen en citaten, wat erg leuk is als je deze kennis zelf ook hebt.

Het klinkt misschien wat vreemd, maar Kille Woede leest snel en is ook leuk om te lezen: het is heus niet alleen maar dood en verderf. Eerder genoemde dingen zijn vooral heel jammer, want de kern zit wel goed. Laten we hopen dat Goeglein alleen maar groeit in zijn trilogie.