Crimezone.nl

De Noodkreet in de Fles is het derde boek van de Scandinavische schrijver Jussi Adler Olsen en weer een topper. De eerste twee boeken vond ik al erg goed en dit boek is zo mogelijk nog beter!
In Scandinavie heeft het boek zeer terecht de Glazen Sleutel gewonnen, een zeer belangrijke Scandinavische prijs.

Er wordt een fles gevonden met een noodkreet er in, geschreven door twee kinderen, rwee jongens.
De fles blijkt in zee te zijn gegooid in Schotland.

Er ontspint zich een erg spannend verhaal, met in de hoofdrollen weer de zeer plezierige hoofdpersonen Carl Morck en zijn hulpjes Assad en Rose.
De chemie tussen deze drie is - zoals de lezers van de vorige boeken van Jussi Adler Olsen al weten, uitstekend en met veel humor beschreven.

Het boek blijft tot het einde heel spannend en Adler Olsen laat de diverse verhaallijnen erg mooi bij elkaar komen.

De boeken van deze schrijver vind ik - mede door de zeer plezierige , vaste , hoofdpersonen een genot om te lezen.
Ik kijk nu al erg uit naar deel vijf van deze topserie!
Ik waardeer dit boek met 4,5 sterren.

Met veel plezier las ik het debuut van Jussi Adler-Olsen: De vrouw in de kooi. Het tweede deel, De fazantenmoordenaars, vond ik wel goed geschreven, maar veel minder spannend dan deel één. Met dit derde boek  De noodkreet in de fles heeft de schrijver weer het niveau van deel één bereikt. In deze derde misdaadthriller draait het om ontvoeringen in religieuze gemeenschappen. Met deze roman won Adler-Olsen de Glazen Sleutel, de belangrijkste thrillerprijs van Scandinavië.

In een kleine stad in Schotland is een fles jaren lang vergeten in een vensterbank blijven staan op het politiebureau aldaar. Wanneer iemand uiteindelijk een brief ontdekt in de fles, mogelijk geschreven met bloed met bovenaan het woord “Hjælp”als enig goed leesbaar woord, wordt de fles naar Denemarken gezonden, waar brigadier Mørck en zijn assistent Assad ontdekken, dat het over een kidnapping gaat van een paar jonge mensen, waarvan hun vermissing nooit is opgegeven door hun ouders. Rose had het lumineuze idee de boodschap uit te vergroten en letters in te vullen. De noodkreet is door de verbleekte letters moeilijk leesbaar. Langzaam maar zeker weet Assad, samen met Yrsa, de tweelingzus van Rose, die zonder opgave van reden niet op haar werk verschijnt, een groot deel van de boodschap te ontcijferen:  het is een in 1996 geschreven schreeuw om hulp in verband met de ontvoering en verdwijning van twee jongens. Het is een bijna onmogelijke opgave om uit te vinden wat er is gebeurd.

Het blijkt dat de dader nog steeds slachtoffers maakt. Brigadier Carl en zijn assistenten Assad en Rose komen op het spoor van een dader, die al meer dan tien jaar dezelfde m.o. gebruikt. Daarbij blijft hij uit handen van justitie door zijn slachtoffers te kiezen uit een  specifieke groep. Ze ontdekken, dat meerdere religieuze sekten te maken hebben gehad met afpersing. Ze hebben een hele kluif aan deze grootschalige kinderontvoering. Verschillende sporen, het onderzoek naar de oude ontvoering en een actuele ontvoeringszaak kruisen elkaar. Dit leidt tot een spannende achtervolging op de in het nauw gedreven crimineel.

De noodkreet in de fles is net als de eerdere twee boeken fantastisch geschreven. Vanaf het begin wordt je meegenomen door het verhaal. Adler-Olsen weet de spanning goed op te bouwen, omdat hij het verhaal vanuit verschillende perspectieven vertelt. We volgen de dader, de slachtoffers en de politie. Net als in de voorgaande boeken wordt het vooral spannend als je over de helft van het boek bent. Dan komen alle verhaallijnen samen. Het verhaal kent prachtige wendingen in de plot en de personages zijn levensecht. Geen doorsnee personages, humorvolle dialogen en voldoende spanning maken van De noodkreet in de fles een zeer geslaagde misdaadroman. De prijs 'Beste Scandinavische misdaadroman 2010' is meer dan verdiend!

Na de eerste twee delen verslonden te hebben was het wachten op het derde deel. Het wachten was het achteraf zeker waard. Net als in de eerste twee delen weet Jussi Adler-Olsen je direct van begin af aan het verhaal in te trekken alsof je zelf onderdeel uitmaakt van de afdeling Q. De afdeling die oud en vertrouwd bestaat uit brigadier Carl Mork en zijn sidekick Assad, met allebei hun eigen eigenaardigheidjes.

Ook in dit deel weer een aantal verhaallijnen die of in het verleden spelen of gelijk oplopen met de verhaallijn waarin de afdeling Q haar zoektocht uitvoert. Uiteindelijk treffen de verschillende verhaallijnen elkaar en leidt dit tot een hartslagverhogende finale.

Afdeling Q krijgt de melding van haar Schotse collega's dat ze flessenpost hebben gevonden. In de fles zit een stuk papier met daarop een in bloed geschreven en haast niet meer te lezen noodkreet. Aan brigadier Morck en zijn assistent Assad de taak de boodschap te ontcijferen en verder in actie te komen. Maar waar moeten ze beginnen? En moeten ze het bericht wel serieus nemen of is het een kwajongensstreek?

Ik wil er verder niks van verklappen maar een ding kan ik je zeggen en dat is dat het het laatste zeker niet is. Uiteindelijk leidt alles tot een spannende achtervolging en een jacht op een in het nauw gedreven crimineel en eindigt dus in een bloedstollende ontknoping. Wederom een tocht die de leden van de afdeling Q niet in de koude kleren zal gaan zitten. Zal het team de ware identiteit van de crimineel op tijd kunnen achterhalen?

Helaas vond ik soms de verhaallijnen té veel door elkaar lopen waardoor een wat onduidelijk verhaal ontstond. Maar desondanks weer een heerlijk boek voor de vakantiemaanden. Al met al vond ik het derde deel de minste van de drie maar toch 4 sterren.

Wanneer Carl Mørck van vakantie terugkomt blijkt dat de afdeling moordzaken bezig is met een aantal gruwelijke en vreemde branden. Ook afdeling Q werkt hier aan mee totdat er een brief uit Schotland komt. Deze brief is gevonden in een fles en blijkt na ontcijfering een regelrechte noodkreet te zijn. Het blijkt te gaan om 2 jongens die zijn ontvoerd en op deze manier een noodkreet hebben "verzonden". Carl en zijn team duiken in het onderzoek en komen al snel in op sekte lijkende geloofsgemeenschappen. Men ontdekt al snel dat vanuit deze gemeenschappen weinig medewerking te verwachten is. Bang als ze zijn houden ze de waarheid voor zich.

Wanneer blijkt dat de ontvoerder nog steeds actief is en er zelfs op dit moment een ontvoering gaande is word het een race tegen de klok. Wanneer de moeder van deze ontvoerde jongens samen met de ex-minnares van de ontvoerder, het heft in eigen hand neemt loopt het helemaal mis. Na een idiote achtervolging van de moordenaar krijgen de vrouwen een zwaar ongeluk welke ze beiden maar ternauwernood overleven. De moordenaar wordt ondanks dat toch min of meer in het nauw gedreven. Hij zal onvoorziene maatregelen moeten nemen en dat maakt hem kwetsbaarder.

Hoe kwetsbaar zal blijken wanneer de zaak aan het eind van het boek tot een zinderend slot komt. De mysterieuze branden worden en passant ook nog even opgelost, mede doordat Assad heel erg opmerkzaam is en daardoor ontdekt dat de slachtoffers een inkeping in hun pink hebben. Dit linkt verschillende branden aan elkaar en dit leidt uiteindelijk tot de oplossing.

Dit was alweer het derde deel van serie Q. In het begin vond ik het moeilijk om in het boek te komen. Na een aantal hoofdstukken versnelde het verhaal en daarmee ook de spanning. Hiermee heeft Jussi Adler-Olsen het moeizame begin van het boek, en ook het tegenvallende tweede deel, helemaal goed gemaakt. Een zinderend boek dat zeker niet in de boekenkast van de thrillerliefhebber mag ontbreken.

Het derde boek uit de serie Q van Jussi Adler-Olsen en wederom een topper. Nog beter als de eerste twee boeken.

Wederom een superspannende boek met vele verrassende wendingen, die de spanning in het boek alleen maar laten toenemen. Wie is toch precies de moordenaar en waar zijn de ontvoerde kinderen verstopt.

De samenwerking tussen Carl Morck en Assad brengt regelmatig een glimlach op mijn gezicht tijdens het lezen, Jussi Adler-Olsen weet dit met humor te omschrijven. Dit keer ook weer Rose/Yrsa die hun helpt de moordenaar de vinden.

De schrijfwijze van Jussi Adler-Olsen vindt ik heel prettig, de spanning blijft continu aanwezig in het boek. De personages worden duidelijk omschreven en je krijgt er een duidelijk beeld bij. Soms expres een beetje vaag, maar dat voegt spanning toe.