Crimezone.nl

Onbekend met het eerdere werk van Brookmyre reageerde ik enthousiast op win & write.
En zo waar, na enige tijd viel een pakje door de bus. Gewonnen, tijd vrij maken om te lezen en dan schrijven.
Wat viel het tegen. Twee verhaallijnen die uiteindelijk bijelkaar komen. Gekunsteld. Hoofdpersonen waarvan het karakter soms op de meest ongewone momenten nader belicht wordt.
Al met al, eerder een spannend jeugdboek met weinig diepgang dan een gedegen thriller.
Helemaal eens met de andere recensenten. Geen goede introductie van de schrijver en voorlopig staat Brookmyre op mijn zwarte lijst.

Het komt niet vaak voor dat mannelijke auteurs kiezen voor een vrouwelijk hoofdpersonage in een thriller. Laat staan voor twee vrouwen. Christopher Brookmyre , een gewaardeerd Schots auteur, voornamelijk geliefd in Engeland, durft het aan. Verborgen lichamen is het eerste vertaalde boek in Nederland.

In dit boek worden de avonturen gevolgd van aan de ene kant Jasmine Sharp, een jonge vrouw, gestudeerd aan de toneelschool en werkzaam in het detectivebureau van haar oom Jim. Ze wordt meteen geconfronteerd met haar onervarenheid in dit vak als op een dag haar oom spoorloos verdwijnt. Aan Jasmine de taak, en misschien ook wel haar plicht, om te onderzoeken waar Jim mee bezig was en waar hij is gebleven. Aan de andere kant maakt de lezer kennis met Catherine McLeod, een ervaren inspecteur bij de politie in Glasgow. Zij stuit op een vermoorde crimineel en moet deze zaak tot op de bodem uitzoeken. Een diepe bodem, blijk het te zijn, vol met intriges, geheimen en verassingen.

Het begin van het verhaal is erg langdradig; er worden veels te veel randzaken beschreven, die afleiden van waar het werkelijk om gaat. De gevoelens van de hoofdpersonen worden uitvoerig beschreven, zonder dat het enig belang aan het verhaal geeft. Bovendien wordt er een blik met personages open getrokken, waardoor het spoor soms even bijster is. Al helemaal omdat de auteur niet telkens dezelfde namen gebruikt voor de personen, maar af en toe ook de achter- en/of bijnamen gebruikt.

De twee losse verhaallijnen hebben op het begin totaal niks met elkaar te maken, wat het lezen vaak verwarrend maakt, maar gelukkig komen deze op het einde bij elkaar. Tegen het einde wordt het boek dan ook voor het eerst spannend, doordat er wat meer vaart in komt te zitten. Tot een echte spanningsexplosie komt het niet, doordat de lezer al snel doorheeft wat er aan de hand is.

Verborgen lichamen heeft eigenlijk alle eigenschappen wat het tot een grote thriller kan maken, maar is het niet. Alle soepingrediënten zijn aanwezig, maar de soep wordt nooit klaargemaakt. Misschien kan Christopher Brookmyre zich in zijn volgende boek meer concentreren op het werkelijke verhaal in plaats van op de bijzaken, want dat zou de spanning zeker ten goede komen!

Deze recensie is geschreven voor de Win & Write-actie op Crimezone.nl

Heerlijk, een boek gewonnen met de Win & Write actie van Crimezone. Enthousiast begon ik dan ook snel in het boek te lezen.
Na enkele hoofdstukken vond ik de vele verschillende personages en bijbehorende namen behoorlijk verwarrend worden. De verhaallijn was niet zo moeilijk te volgen maar die had wel wat verder uitgewerkt mogen worden. Sommige hoofdstukken zijn op een kinderachtige manier geschreven en geven je niet het idee dat je een spannende thriller aan het lezen bent.
In het verhaal van Jasmine komt de schrijver aan het eind van het boek nog met een onthulling die mijns inziens niet echt iets toevoegt aan het verhaal. Wat Catherine betreft blijven er juist nog vragen onbeantwoord.
Zelf zal ik niet zo snel een boek van Christopher Brookmyre gaan kopen na het lezen van dit boek.

Verborgen lichamen is goed boek. Er worden meerdere zaken opgelost waar meerdere partijen bij betrokken zijn.

Die zoektocht is redelijk makkelijk te begrijpen.
Je krijgt in ieder geval géén helder beeld hoe van hoe de onderwereld in elkaar steekt.
Er worden veel verschillende namen gebruikt en ook allerlei randfiguren op te laten duiken.
Op het einde van het boek volgt er een Baantjer-achtige samenvatting die wel de nodige duidelijkheid schept.

Het verhaal is makkelijk geschreven en ondanks dat is het soms behoorlijk geconcentreerd blijven lezen om het kunnen volgen. Het is het gewoon een lekker boek.
Het is wel bijzonder dat een mannelijke schrijver kiest voor twee vrouwelijke hoofdpersonen wat hem niet altijd gemakkelijk afgaat als het gaat om wat er in een vrouw allemaal om kan gaan.
Er wordt veel tijd gespendeerd aan randzaken wat eigenlijk wel jammer is.
Iets meer to the point had in dit geval geen kwaad gekund.
3 sterren!

Een onverwacht pakketje bij de post: Win & Write! Altijd leuk natuurlijk, zo'n gratis boek. Maar helaas kan ik niet anders dan het volmondig eens zijn met de recensie van Anne.

Chris Brookmyre's misdaadboeken staan bekend om hun humoristische toon. Zijn bibliografie kent een indrukwekkend aantal grappige titels als: 'Attack of the Unsinkable Rubber Ducks', 'All Fun And Games Until Somebody Loses An Eye' en 'Quite Ugly One Morning'. Deze boeken zijn nooit op de Nederlandse markt verschenen. Begrijpelijk, want humor is nu eenmaal gedeeltelijk cultureel bepaald en laat zich niet altijd even gemakkelijk vertalen.

Met 'Verborgen Lichamen' besloot Brookmyre een meer serieuze, donkere toon aan te slaan. Waarschijnlijk reden voor de Nederlandse uitgever om deze, in eigen taalgebied redelijk succesvolle auteur, ook maar eens hier te proberen.

Ik zal hier niet een samenvatting van het verhaal herhalen, daarvoor kun je hierboven terecht. Ik vond het verhaal ook moeilijk om in te komen, gedeeltelijk door de typische schrijfstijl, maar ook omdat sommige personages me simpelweg niet boeide. De enige stukken die leuk waren om te lezen waren die over privédetective tegen wil en dank Jasmine. In het boek zitten ook veel personages, ook een kenmerk van Brookmyre. Hij heeft er een handje van personages uit zijn andere boeken even een kleine cameo te geven. Dat is leuk voor zijn fans, maar voor nieuwe lezers is dit hopeloos verwarrend.

Ik vertelde eerder dat humor zich niet altijd laat vertalen. Toen ik op blz. 115 inspecteur Catherine McLeod een crimineel van repliek hoorde dienen met 'jij rap van de tong gesneden duivel die je er bent' moest ik me inhouden om het boek niet dicht te slaan en bij het oud papier te gooien. Tenzij je Havank heet moet je je inspecteur niet zo laten praten. Zeker niet als je een meer serieuze toon probeert. Merkwaardig, om niet te zeggen, hoogst merkwaardig.

Als je het werk van Brookmyre wilt proberen, dan raad ik aan een Engelse versie te lezen.