Crimezone.nl

Auteur S.J. Watson werd geboren in Engeland en woont in Londen. Zijn debuut, de psychologische thriller, “Voor ik ga slapen”, is het resultaat van een cursus romanschrijven. Het verhaal is geïnspireerd door waargebeurde feiten, zoals het geval Henry Molaison. Deze man leed aan epilepsie en onderging een, naar later bleek, mislukte experimentele chirurgische ingreep waardoor hij het vermogen verloor om herinneringen te vormen.

De hoofdpersoon in dit boek is Christine Lucas, een vrouw van middelbare leeftijd, die bij het ontwaken ten onrechte denkt dat zij een jonge vrouw is. Door een traumatische gebeurtenis van ongeveer twintig jaar geleden heeft zij een vorm van geheugenverlies opgelopen waardoor zij bij het wakker worden alles is vergeten dat de dag daarvoor is gebeurd.

Zij komt in contact met een arts die haar situatie niet als hopeloos beschouwt. Een van zijn adviezen is om vanaf een zeker moment een dagboek bij te houden en daarin dagelijks op te schrijven wat zij meemaakt. De arts zal haar elke dag bellen om haar daaraan te herinneren. Het lezen van het dagboek helpt haar dagelijks op weg. Dit is het begin van de reconstructie van de periode waarvan zij niets meer weet. In haar dagboek legt zij vast wat haar dagelijks wordt voorgehouden, vooral door de echtgenoot. Het is voor Christine niet mogelijk om onderscheid te maken tussen feiten en fictie, doch door haar consequente vastleggingen komt zij erachter dat er alle reden is om te twijfelen, zonder dat aanvankelijk duidelijk wordt wie en wat zij kan vertrouwen.
De gebeurtenissen leiden tot een spannende climax waarin duidelijk wordt wat de traumatische gebeurtenis is geweest.

De voornamelijk zeer lovende kritieken maken nieuwsgierig, doch helaas is het niet een absolute topper. Onvermijdelijk komen er veel herhalingen voor die het verhaal een zekere traagheid geven. De gierende spanning die de plot in zich heeft komt niet geheel uit de verf. Voor de ervarener lezer is het al snel duidelijk welke kant het verhaal onontkoombaar opgaat.
Helaas is het de auteur niet gelukt om uit de valkuil te blijven die een lastig onderwerp als dit met zich meebrengt. Zo is de hoofdpersoon niet onder de indruk van een arts die een laptop openklapt en haar een filmpje toont. Voor iemand die qua beleving in de jaren tachtig leeft zou dit een soort Catweazle ervaring moeten zijn.

Ondanks deze minpuntjes is het een zeer geslaagd debuut. Het verhaal houdt je in de greep, je blijft benieuwd naar de ontknoping. Het boek is vlot geschreven en als lezer blijf je doorlezen tot het spannende eind.
Dat het verhaal zich goed leent voor verfilming blijkt uit het feit dat inmiddels duidelijk is geworden dat het boek wordt verfilmd met Nicole Kidman als Christine Lucas.

Lof voor het gekozen thema

....maar het verhaal wist mij niet te pakken. Vertwijfeling van de hoofdpersoon wel mooi weergegeven maar ik vond het verhaal te weinig variatie bevatten. Ook krijg je al gauw door hoe de vork in de steel zit. Wel goed dat dit soort onderwerpen door middel van dit boek, onder aandacht van een groot publiek worden gebracht!

Het oog op de voorzijde van dit boek stond me al een hele tijd aan te kijken in de verwachting gelezen te worden, en absolute aanraders van de VN Detective & Thrillergids kan ik toch niet afslaan. Voor ik ga slapen is een prachtig verhaal over een vrouw die 's morgens wakker wordt naast een man die ze aanvankelijk niet kent. Al snel blijkt ze een ongeluk te hebben gehad en haar verleden grotendeels vergeten te zijn. Haar hersenen zijn dusdanig beschadigd dat ze zich haast niets meer kan herinneren en als ze 's nachts gaat slapen worden ook haar herinneringen van de dag ervoor weer volledig gewist.

In eerste instantie lijkt ze vrede te hebben met deze gang van zaken maar langzaam maar zeker sijpelen er herinneringen bij haar binnen die toch niet helemaal overeen lijken te komen met wat haar man haar vertelt. Als ze op een gegeven moment stiekem een soort dagboek bij gaat houden vallen de puzzelstukjes langzaam op hun plek. Wie is zij zelf eigenlijk, wie is de man die naast haar in bed ligt en hoe is ze zo geworden zoals ze is en met name waarom is het zo gelopen allemaal?
Heel erg lang heb ik het boek met een soort teleurstelling gelezen. Absoluut een prachtig verhaal maar het had lange tijd meer weg van een hele mooie roman dan van een echte thriller. Echte spanning zat er namelijk niet in. Ongeveer 75 pagina's voor het einde neemt de spanning echter in hevige mate toe en is het lastig het boek weg te leggen voor het uit is. Graag wil ik je dus aanraden het boek niet voortijdig weg te leggen, het wordt echt spannend en pas als je het boek uit hebt, realiseer je je hoe knap dit boek in elkaar zit.

Plot: 3 sterren
Spanning: 3 sterren
Leesplezier: 3 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 4 sterren
Psychologie: 5 sterren

Een bijzonder boek, een bijzondere omslag, een huiveringwekkend gegeven: steeds wanneer je gaat slapen wordt je volledige geheugen gewist.
SJ Watson weet het bijzonder knap te beschrijven: het wakker worden iedere dag opnieuw in het vreemde bed met de vreemde man. In het begin iedere keer die wanhoop, totdat Christine haar dagboek gaat bijhouden: gelukkig, want te vaak lezen dat ze verward wakker werd verveelt gauw. Zodra het dagboek begint begint ook de spanning, die zeer vernuftig wordt opgebouwd naar het eind, de laatste 100 bladzijden is het bijna onmogelijk te stoppen met lezen.
Is dit boek een thriller? Dat weet ik niet goed. Het verhaal is huiveringwekkend, maar wordt pas laat echt spannend. Is het een spannend en mooi geschreven boek? Zeker!!
Is het een dijk van een debuut? JA!!
Ik ben enthousiast, kom maar door met het volgende boek, en dan graag nog spannender.

2007; Christine wordt wakker in een vreemd huis, naast een vreemde man en ze weet niet wat er gebeurd is. Wanneer Christine in de badkamer komt en in de spiegel kijkt, ziet ze haar rimpels en verouderde huid. ‘Wat is er gebeurd,’ denkt ze bij zichzelf.
Als ze terug in de slaapkamer komt vertelt de vreemde man haar dat hij Ben heet, dat ze al tweeëntwintig jaar getrouwd zijn en dat ze op haar negenentwintigste een brute aanrijding heeft overleefd. Dit ongeluk heeft als gevolg dat ze, telkens wanneer ze slaapt, haar eigen geheugen wist. Elke dag, wanneer Ben gaat werken, wordt Christine gebeld door dokter Nash. Hij helpt haar bij het terugvinden van haar geheugen… Alleen weet Ben hier niets van.
Volgens de dokter ligt er in de kleerkast een boek; Christines dagboek. Dag na dag schrijft Christine in haar boek, op voorwaarde dat ze gebeld wordt door dokter Nash, hij gelooft dat dit boek de sleutel is tot herstel. Door het lezen van haar dagboek krijgt Christine steeds meer zicht op wat er echt gaande is, wat er in die vergeten jaren gebeurd is en of Ben echt zo oprecht is.
‘Voor ik ga slapen’ is het spannende resultaat van een cursus romanschrijven, neergezet door SJ Watson. Watson is geboren en getogen in Engeland en woont in Londen, hij werkte jarenlang bij de Nationale Gezondheidsdienst. Het boek werd uitgegeven in 2011 en wordt op dit moment verfilmd door Rowan Joffe, begin 2013 zal de film in de zalen te zien zijn.
Het boek is deels geïnspireerd op het leven van enkele patiënten die aan geheugenverlies leiden, hun verhaal werd reeds opgeschreven door Deborah Wearing in ‘Voor altijd vandaag’.

In het begin word je recht het verhaal ingeduwd, het is eventjes zwoegen voor je helemaal doorhebt wat er gaande is. In het tweede hoofdstuk wordt het duidelijk dat het om een dagboek gaat. Het verhaal wordt dus verteld vanuit de persoonlijke ik-verteller. Je wordt helemaal meegesleept in het verhaal, je begint te denken dat je zelf Christine bent. Het boek is opgedeeld in drie delen, deze lopen samen met de ontdekkingen die Christine doet.
De thematiek is een goede basis voor een thriller, er wordt constant ingespeeld op het onwetende en het mysterieuze. Aangezien er zoveel spanning in het boek te vinden is, is het moeilijk om het boek weg te leggen, ik heb ‘Voor ik ga slapen’ in één ruk uitgelezen.
In het boek vinden we drie belangrijke personages terug, dit bevordert het snelle lezen aangezien we ons niet moeten toespitsen op het zoeken naar wie wat is en wat doet. Je kan je dus volledig laten meeslepen door Christines angst, zonder dat je veel moet nadenken. De simpele stijl geeft een meerwaarde aan het boek, het laat je toe je helemaal één te voelen met de dagboekschrijfster. De cover van het boek wekte overigens meteen nieuwsgierigheid op bij mij, een geopend oog op de voorflap, een gesloten oog op de achterkant. Geen naam, geen titel, alleen de ogen.
Verder vind ik het ook goed dat dit boek in de schijnwerpers stond in de media; dementie komt immers veel voor in onze maatschappij. Ondanks dat het veel voorkomt hangt er nog steeds een taboesfeer rond, het is een heikel punt. Dankzij dit boek kunnen mensen zich misschien beter in de schoenen van iemand met geheugenverlies plaatsen, hoe frustrerend het is en hoe de persoon in kwestie zich een last voelt voor anderen. ‘Voor ik ga slapen’ geeft ook veel mee over hoe er gezorgd wordt voor mensen met geheugenverlies; memoblokjes, foto’s in huis, memoryborden,…
Omdat Christine elke morgen wakker wordt zonder geheugen, wordt er elke keer weer herhaald dat ze haar dagboek leest. Dit vond ik met momenten een beetje storend, het maakte het boek een beetje langdradig in het midden, hoewel er doorheen het hele boek veel spanning te voelen is. Langs de andere kant begrijp ik het wel, dat het steeds weer moet worden aangehaald: Christine schrijft immers op wat ze doet. De dagboekfragmenten werden soms onrealistisch lang en er staan vaak volledige gesprekken in, ik kan niet geloven dat iemand zoveel en zo uitgebreid zou kunnen schrijven in misschien een uurtje tijd. Ik wil hier wel bij zeggen dat het vermoedelijk anders niet mogelijk was om genoeg informatie te geven. De dagboekfragmenten moeten uitgebreid zijn, er moeten gesprekken in voorkomen, anders is het verhaal niet gemakkelijk meer om te volgen.
‘Morgen kan het opeens voorbij zijn’, lijkt voor mij een goede achterliggende betekenis in het boek. Niemand wil elke dag dezelfde nachtmerrie beleven; opstaan en niet weten wie je bent, hoe oud je bent en wat er gebeurd is.
Hoewel het plot al redelijk duidelijk werd in het midden (zelfs in de korte inhoud), was het toch nog steeds een verrassing. Het einde was echt vreselijk spannend, het had zeker geen goede invloed op nagelbijters zoals ik!

‘Voor ik ga slapen’ is een echte aanrader; spannend van begin tot eind, een echte pageturner. Zeker voor beginnende thrillerlezers is dit een goed boek, het zou dan ook goed passen als voorbeeld op een boekenlijst voor scholen.
Hoewel ik eerder zei dat ik het boek soms langdradig vond, valt dit kleine detail weg in vergelijking met al de goede punten die ik opgesomd heb. Het boek is niet alleen spannend, maar ook informatief, vernieuwend en aangrijpend. ‘Voor ik ga slapen’ is een ware topprestatie van SJ Watson en verdient zijn plaatsje tussen de bestsellers.