Crimezone.nl

Ik aarzel tussen *** en ****, maar het worden er drie. Niet het beste boek van Unni Lindell. Het boek kabbelt een beetje voort en mist spanning, vooral in het midden gedeelte als je weet wie van de drie zusters de boosdoener is. Maar **** voor het einde, en sowieso voor het feit dat Lindell er zo goed in slaagt zich te verplaatsen in een zieke geest. Dus *** en een half, mag dat ook?

De start van het boekje is wat langzaam en het plot voel je deels ook lang van te voren maar toch weet de schrijfster je te boeien door de hoofdpersoon en haar ontwikkeling. De schrijfstijl is herkenbaar Unni Lindell. Roodkapje is niet haar beste maar ook niet haar minste boek en naar mijn mening nog steeds 4 * waard.

Waarschijnlijk waren mijn verwachtingen te hoog over dit boek want het verhaal viel me een beetje tegen. Weinig spanning en vanaf het begin had ik door wie van de drie zussen de moordenares was. Niet de meest voor de handliggende, en ook niet de minst voor de handliggende maar de derde zus. Halverwege het boek werden mijn verwachtingen ook bewaarheid en daarna is er alleen nog maar de vraag, hoe het zo gekomen is.

Wel heel knap komt in het boek naar voren hoe mensen gevormd worden door hun opvoeding en door hun ervaringen. Maar ook hoe verschillend mensen kunnen worden door dezelfde opvoeding. Aan het einde van het boek komt alles goed. De moordenares hoeft niet meer te doden, omdat de noodzaak daartoe nog ontbreekt en kan ze een 'normaal' gezinsleven op gaan bouwen. Vanwege het ontbreken van de spanning krijgt het boek van mij drie sterren.

Roodkapje, zo heet dit nieuwste boek van Unni Lindell. Er was bij de uitgever enige tijd twijfel of de titel misschien Nachtboek moest worden. Begrijpelijk want het Nachtboek – een dagboek maar dan tijdens de nacht geschreven - speelt een belangrijke rol. Deze keer geen Cato Isaksen in de hoofdrol. Wie wel? Drie zussen en hun grootmoeder. Judith, Lisbet en Carol Manner, zo heten de zussen. Hun moeder heeft het gezin verlaten waarna de grootmoeder de meisjes moest opvoeden. De zussen zijn volwassen en één van hen vermoordt al geruime tijd mannen. Waarom doet ze dat? En wie van de drie is het?

Roodkapje heeft als thema's: ‘pedofilie’ en ‘geschondenheid’. Het is een verhaal over de pogingen om ondanks traumatische ervaringen een vrij normaal leven te leiden. Unni Lindell schakelt over van de ene zuster naar de andere, het verhaal wordt vanuit verschillenden invalshoeken verteld. Jeugdervaringen worden onder andere via ‘Nachtboek’ belicht. Als achtergrond fungeert de winter in Noorwegen met zijn ijzige kenmerken. Een buurman verricht naspeuringen naar de zusters. Hij is een oude politieman die al geruime tijd vermoedt dat er bij de vrouwen iets niet helemaal deugt. Een onvergetelijke bijrol is weggelegd voor de oude dementerende oma die, in schemertoestand, haar leven geprojecteerd ziet op de wand van een kamer in een verpleeghuis.

Unni Lindell roept een beklemmende sfeer op. Haar grote kracht ligt in haar schrijfstijl, in de manier waarop ze gevoelens en gedachten verwoordt. Regelmatig komen passages voorbij waarbij ik de behoefte voelde ze nogmaals te lezen. Omdat ze prachtig geschreven zijn en tot nadenken stemmen. Melancholiek en beklemmend. Bij de compositie van het boek heeft Lindell gebruik gemaakt van de thema’s als : vorst, sneeuw, noorderlicht en ijs. Aan het eind van het boek komen ze nog eens terug.

De ontknoping is verrassend. Roodkapje is een boek waarin de agressie van een vrouw een belangrijke rol speelt, soms resulteert dit in gewelddadige scènes. In het nawoord schrijft Unni Lindell dat ze al jaren met het idee voor dit boek heeft rondgelopen. Een verhaal over geschondenheid en hoe hiermee verder te leven is al eerder verteld. Unni Lindell doet het opnieuw, via een misdaadroman en op haar eigen wijze. Prachtig en beklemmend geschreven.