Thriller details
Auteur(s)
Moordkuil
Thriller auteur
Thriller details
Moordkuil
(Grafarpögn, 2004)
Op een bouwplaats in Reykjavík worden de resten van een lijk opgegraven dat daar al tientallen jaren geleden begraven moet zijn. Het is aan rechercheur Erlendur en zijn collega’s om uit te zoeken wat er is gebeurd. Daarvoor moeten zij mensen zien terug te vinden die vroeger in de betreffende buurt hebben gewoond. Gaandeweg komen er diverse onprettige feiten bovendrijven, waardoor het verhaal achter het gevonden skelet steeds gruwelijker wordt. Terwijl Erlendur worstelt met het verleden, vecht zijn dochter Eva op de intensive care voor haar leven.
-
-
paperback
-
-
paperback
Recensie
Geschiedenis en heden gaan hand in hand
De IJslandse auteur Arnaldur Indridason heeft inmiddels twee boeken op zijn naam, Noorderveen en Moordkuil. Met beide titels won hij de ‘Glazen sleutel’, de prijs voor de beste Scandinavische misdaadroman. Reden genoeg dus voor uitgeverij Signatura om beide boeken in een Nederlandse vertaling uit te brengen. Het feit dat deze misdaadauteur een Scandinavisch juweeltje is gebleken, gekoppeld aan de enthousiaste reacties van collega Ine en Miranda, maakten dat ik Moordkuil niet aan me voorbij kon laten gaan.
Moordkuil begint met de vondst van een mysterieus lijk in een bouwput. Al snel blijkt dat het lichaam zeker tientallen jaren oud moet zijn. Na onderzoek van de botten is er maar één conclusie mogelijk: het slachtoffer is door een misdrijf om het leven gekomen. Inspecteur Erlendur en zijn team zetten alles op alles om de identiteit van het slachtoffer te achterhalen. Gaandeweg het onderzoek stuiten ze op een gruwelijk en zorgvuldig bewaard familiegeheim. Soms is het beter om de doden te laten rusten…
Mijn kennismaking met het werk van Indridason is niet tegengevallen. Toch ben ik iets minder enthousiast dan mijn collega’s die het boek allebei met vijf sterren waardeerden. Het verhaal is goed geschreven en Indridason weet heden en verleden op een knappe manier naadloos in elkaar te schuiven. De triestheid druipt van het boek af en houd je als lezer het hele verhaal in de greep. Enige gêne en schuldgevoel is niet misplaatst op de momenten dat Indridason de lezer getuige laat zijn van de gruwelijke mishandelingen van één van de hoofdpersonen. De machteloosheid is groot, je mag alleen maar toekijken en kunt niets doen. Huiselijk geweld krijgt door dit boek een gezicht en de desastreuze gevolgen ervan voor een mensenleven beschrijft Indridason zeer treffend via één van de hoofdpersonen als ‘moord op een ziel’.
Op het gebied van spanning scoorde het boek wat mij betreft wat lager. Omdat geschiedenis en heden hand in hand door het boek gaan, blijft er weinig te raden over. Niet alles wordt verklapt, maar je kunt als lezer wel op je klompen aanvoelen hoe de ontknoping in elkaar steekt.
De uitdieping van de karakters was wel weer uitstekend gedaan. Het gebruik van een tweede verhaallijn om inspecteur Erlendur een gezicht te geven, getuigt van originaliteit en gevoel voor sfeer. Erlendur communiceert als het ware openhartig met de lezer via zijn comateuze dochter. Ook de andere hoofdpersonen zijn stuk voor stuk krachtig getypeerd. Meeleven met het verhaal en zijn hoofdrolspelers gaat hierdoor als vanzelf.
Tot slot nog een compliment voor de vormgeving van de kaft. De ietwat schimmige cover sluit naadloos aan bij de uitstraling en sfeer van het verhaal. Dan rest mij nog het eindoordeel te vellen: vier dikke sterren!
Moordkuil begint met de vondst van een mysterieus lijk in een bouwput. Al snel blijkt dat het lichaam zeker tientallen jaren oud moet zijn. Na onderzoek van de botten is er maar één conclusie mogelijk: het slachtoffer is door een misdrijf om het leven gekomen. Inspecteur Erlendur en zijn team zetten alles op alles om de identiteit van het slachtoffer te achterhalen. Gaandeweg het onderzoek stuiten ze op een gruwelijk en zorgvuldig bewaard familiegeheim. Soms is het beter om de doden te laten rusten…
Mijn kennismaking met het werk van Indridason is niet tegengevallen. Toch ben ik iets minder enthousiast dan mijn collega’s die het boek allebei met vijf sterren waardeerden. Het verhaal is goed geschreven en Indridason weet heden en verleden op een knappe manier naadloos in elkaar te schuiven. De triestheid druipt van het boek af en houd je als lezer het hele verhaal in de greep. Enige gêne en schuldgevoel is niet misplaatst op de momenten dat Indridason de lezer getuige laat zijn van de gruwelijke mishandelingen van één van de hoofdpersonen. De machteloosheid is groot, je mag alleen maar toekijken en kunt niets doen. Huiselijk geweld krijgt door dit boek een gezicht en de desastreuze gevolgen ervan voor een mensenleven beschrijft Indridason zeer treffend via één van de hoofdpersonen als ‘moord op een ziel’.
Op het gebied van spanning scoorde het boek wat mij betreft wat lager. Omdat geschiedenis en heden hand in hand door het boek gaan, blijft er weinig te raden over. Niet alles wordt verklapt, maar je kunt als lezer wel op je klompen aanvoelen hoe de ontknoping in elkaar steekt.
De uitdieping van de karakters was wel weer uitstekend gedaan. Het gebruik van een tweede verhaallijn om inspecteur Erlendur een gezicht te geven, getuigt van originaliteit en gevoel voor sfeer. Erlendur communiceert als het ware openhartig met de lezer via zijn comateuze dochter. Ook de andere hoofdpersonen zijn stuk voor stuk krachtig getypeerd. Meeleven met het verhaal en zijn hoofdrolspelers gaat hierdoor als vanzelf.
Tot slot nog een compliment voor de vormgeving van de kaft. De ietwat schimmige cover sluit naadloos aan bij de uitstraling en sfeer van het verhaal. Dan rest mij nog het eindoordeel te vellen: vier dikke sterren!
09/07/2004
Lezersrecensie
Moordkuil
13/11/2011
Het verjaardagsfeestje van een jongetje verloopt compleet normaal, veel lawaai en nergens rust te bespeuren. Een moeder die de seconden aftelt tot het moment waarop de ouders van de andere kinderen haar komen verlossen en hun klein gespuis met zich meenemen. Toen een jonge medicijnstudent zijn zusje kwam afhalen, nam het kinderfeestje plots een vreemde wending. Het duurde niet lang voor deze jongeman opmerkte dat een van de kinderen op een menselijk bot aan het kluiven was. Dit leidde tot de vondst van menselijke beenderen in een put op een bouwwerf in Reykjavik.
Arnaldur Indridason is een bekroond schrijver die zich in Ijsland vertoefd. Vertalingen van zijn werk worden door de gehele westerse wereld gretig gelezen. Hierdoor is het dus vanzelfsprekend dat hij tal van prijzen heeft ontvangen zoals de Glazen Sleutel. Dit is de titel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Hij ontving deze voor zijn boeken Noorderveen in 2002 en een jaar later voor Moordkuil . Er was nooit eerder een auteur die deze bekroning tweemaal heeft bemachtigd. Het was dus onvermijdelijk dat ook zijn volgende boeken tot bestsellers zouden uitgroeien. Hij schreef Moordkuil in 2001 als derde boek in zijn reeks met als hoofdpersonage Erlendur. Het duurde niet lang voor hij een internationaal imperium van trouwe lezers had verworven.
Moordkuil is een misdaadroman van formaat. Het speelt zich af in Reykjavik, de hoofdstad van Ijsland. Een land waarin er niet veel vragen bij plotselinge verdwijningen worden gesteld. Deze mysteries zijn dan ook meteen de passie van Erlendur, het hoofdpersonage van de verhaalreeks waartoe Moordkuil behoort. Wanneer in een bouwput menselijke overblijfselen ontdekt worden, is hij dus ook snel van de partij. Omdat de forensische antropoloog op vakantie in Spanje is, wordt de hulp van enkele archeologen ingeschakeld. Hierdoor creëert Indridason de nodige tijd om de verhalen van zijn personages uit te horen. Het wordt snel duidelijk dat de botten al enkele decennia oud zijn, waardoor een groot deel van de verhaallijn zich in het verleden afspeelt. Een belangrijk aspect van het verhaal is de gruwelijke mishandeling van een vrouw tijdens en voor de oorlog. Deze gebeurtenissen zijn heel gedetailleerd omschreven en zorgen voor koude rillingen en kippenvel. Door de constante wisseling tussen verleden en heden bouwt hij spanning op. Telkens het spannend wordt in het verleden springt hij terug naar het heden, waardoor je het boek moeilijk kan wegleggen voor je het helemaal doorworstelt hebt. Deze sprongen van heden naar verleden geven je steeds meer inzicht over wie de mogelijke dader zou kunnen zijn, maar Indridason zorgt ervoor dat het bij gissen blijft tot het einde. Voor de trouwe lezers bouwt hij ook de persoonlijkheid en het verleden van Erlendur verder uit door middel van zijn comateuze dochter.
Naar mijn mening heeft Indridason elke goede beoordeling en bekroning bij uitstek verdiend. Het boek houd je van begin tot einde in een greep waar je niet uit los komt voor je het hele exemplaar doorgelezen hebt. Hij heeft een hele mooie schrijfstijl, al is het soms verwarrend dat hij het onderwerp weglaat in sommige zinnen. Het lijkt me een eerlijke keuze om dit formidabele boek met vier sterren te bekronen.
Arnaldur Indridason is een bekroond schrijver die zich in Ijsland vertoefd. Vertalingen van zijn werk worden door de gehele westerse wereld gretig gelezen. Hierdoor is het dus vanzelfsprekend dat hij tal van prijzen heeft ontvangen zoals de Glazen Sleutel. Dit is de titel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Hij ontving deze voor zijn boeken Noorderveen in 2002 en een jaar later voor Moordkuil . Er was nooit eerder een auteur die deze bekroning tweemaal heeft bemachtigd. Het was dus onvermijdelijk dat ook zijn volgende boeken tot bestsellers zouden uitgroeien. Hij schreef Moordkuil in 2001 als derde boek in zijn reeks met als hoofdpersonage Erlendur. Het duurde niet lang voor hij een internationaal imperium van trouwe lezers had verworven.
Moordkuil is een misdaadroman van formaat. Het speelt zich af in Reykjavik, de hoofdstad van Ijsland. Een land waarin er niet veel vragen bij plotselinge verdwijningen worden gesteld. Deze mysteries zijn dan ook meteen de passie van Erlendur, het hoofdpersonage van de verhaalreeks waartoe Moordkuil behoort. Wanneer in een bouwput menselijke overblijfselen ontdekt worden, is hij dus ook snel van de partij. Omdat de forensische antropoloog op vakantie in Spanje is, wordt de hulp van enkele archeologen ingeschakeld. Hierdoor creëert Indridason de nodige tijd om de verhalen van zijn personages uit te horen. Het wordt snel duidelijk dat de botten al enkele decennia oud zijn, waardoor een groot deel van de verhaallijn zich in het verleden afspeelt. Een belangrijk aspect van het verhaal is de gruwelijke mishandeling van een vrouw tijdens en voor de oorlog. Deze gebeurtenissen zijn heel gedetailleerd omschreven en zorgen voor koude rillingen en kippenvel. Door de constante wisseling tussen verleden en heden bouwt hij spanning op. Telkens het spannend wordt in het verleden springt hij terug naar het heden, waardoor je het boek moeilijk kan wegleggen voor je het helemaal doorworstelt hebt. Deze sprongen van heden naar verleden geven je steeds meer inzicht over wie de mogelijke dader zou kunnen zijn, maar Indridason zorgt ervoor dat het bij gissen blijft tot het einde. Voor de trouwe lezers bouwt hij ook de persoonlijkheid en het verleden van Erlendur verder uit door middel van zijn comateuze dochter.
Naar mijn mening heeft Indridason elke goede beoordeling en bekroning bij uitstek verdiend. Het boek houd je van begin tot einde in een greep waar je niet uit los komt voor je het hele exemplaar doorgelezen hebt. Hij heeft een hele mooie schrijfstijl, al is het soms verwarrend dat hij het onderwerp weglaat in sommige zinnen. Het lijkt me een eerlijke keuze om dit formidabele boek met vier sterren te bekronen.
Moordkuil
06/02/2007
Een tegenvaller, deze Indridason.
Als geheel vond ik het allemaal een beetje te gladjes. Het heden en verleden dat naar het einde toe samenvalt is een beproefd recept maar hier vond ik het een beetje te kunstmatig aandoen. Vooral de archeoloog die alle moeite van de wereld moet doen om het tot het einde toe te rekken! Erg realistisch! Alle hedendaagse personages (inclusief Erlendur en zijn bende) zijn verschrikkelijk 2D en handelen bijna zo kinderachtig als in het eerste het beste jeugdfeuilleton (Elinborg en de dood van de oude Robert!).
Het verhaal van het geterroriseerde gezin is boeiend verteld en wat mij betreft had het hele boek zich beter kunnen concentreren op dit drama. Dit zijn ook meteen de enige personages in het boek die een degelijke, geloofwaardige uitwerking meekrijgen. Of is "boeiend" hier misschien een vorm van misplaatst ramptoerisme? (Hoe Margret het echter tegenover de buitenwereld verborgen kan houden dat ze 7 maand zwanger is, terwijl Indridason duidelijk de ronde buik beschrijft is weer een technische stunt om de plot op benen te houden). De tweede verhaallijn uit het verleden, Benjamin & Solveig, haalt met moeite het niveau en de geloofwaardigheid van een stationsromannetje en blijkt er achteraf maar bijgesleurd te zijn om aan 250 blz te komen.
Een bijzonder irritant element van Indridason's schrijfstijl is dat, wanneer er twee zinnen met hetzelfde onderwerp elkaar opvolgen, hij in de tweede zin het onderwerp gewoon weglaat. Op z'n Latijns zeg maar. Bijvoorbeeld: "Ze zat soms urenlang op de rand van het bed (...). Zat in stille ellende voor zich uit te staren (...)." of "Simon had haar soms over hem horen vertellen (...). Had zich voorgesteld dat hij de zoon van die man was." Het zou misschien niet opvallen als Indridason hier zuinig mee om zou springen maar het duikt als een nerveuze tic minstens om de twee bladzijden op.
Het exotische van de IJslandse namen is snel verdwenen en het enige dat IJsland na lezing onderscheidt van de rest van de wereld is dat blijkbaar iedereen aanvaardt dat mensen plots kunnen verdwijnen.
Indridason heeft getracht een technisch perfekt geconstrueerd boek in elkaar te steken en was blijkbaar zo gefixeerd op de technische kant van de zaak dat hij vergeten is er menselijke personages in te plaatsen. Te glad, te gestroomlijnd als een perfekt gemengd en geproduced popdeuntje. Geef mij maar doorleefde blues of rauwe rock...
Als geheel vond ik het allemaal een beetje te gladjes. Het heden en verleden dat naar het einde toe samenvalt is een beproefd recept maar hier vond ik het een beetje te kunstmatig aandoen. Vooral de archeoloog die alle moeite van de wereld moet doen om het tot het einde toe te rekken! Erg realistisch! Alle hedendaagse personages (inclusief Erlendur en zijn bende) zijn verschrikkelijk 2D en handelen bijna zo kinderachtig als in het eerste het beste jeugdfeuilleton (Elinborg en de dood van de oude Robert!).
Het verhaal van het geterroriseerde gezin is boeiend verteld en wat mij betreft had het hele boek zich beter kunnen concentreren op dit drama. Dit zijn ook meteen de enige personages in het boek die een degelijke, geloofwaardige uitwerking meekrijgen. Of is "boeiend" hier misschien een vorm van misplaatst ramptoerisme? (Hoe Margret het echter tegenover de buitenwereld verborgen kan houden dat ze 7 maand zwanger is, terwijl Indridason duidelijk de ronde buik beschrijft is weer een technische stunt om de plot op benen te houden). De tweede verhaallijn uit het verleden, Benjamin & Solveig, haalt met moeite het niveau en de geloofwaardigheid van een stationsromannetje en blijkt er achteraf maar bijgesleurd te zijn om aan 250 blz te komen.
Een bijzonder irritant element van Indridason's schrijfstijl is dat, wanneer er twee zinnen met hetzelfde onderwerp elkaar opvolgen, hij in de tweede zin het onderwerp gewoon weglaat. Op z'n Latijns zeg maar. Bijvoorbeeld: "Ze zat soms urenlang op de rand van het bed (...). Zat in stille ellende voor zich uit te staren (...)." of "Simon had haar soms over hem horen vertellen (...). Had zich voorgesteld dat hij de zoon van die man was." Het zou misschien niet opvallen als Indridason hier zuinig mee om zou springen maar het duikt als een nerveuze tic minstens om de twee bladzijden op.
Het exotische van de IJslandse namen is snel verdwenen en het enige dat IJsland na lezing onderscheidt van de rest van de wereld is dat blijkbaar iedereen aanvaardt dat mensen plots kunnen verdwijnen.
Indridason heeft getracht een technisch perfekt geconstrueerd boek in elkaar te steken en was blijkbaar zo gefixeerd op de technische kant van de zaak dat hij vergeten is er menselijke personages in te plaatsen. Te glad, te gestroomlijnd als een perfekt gemengd en geproduced popdeuntje. Geef mij maar doorleefde blues of rauwe rock...
Moordkuil
07/07/2006
Over de andere boeken die ik van Arnaldur Indridason heb gelezen heb ik het ook al gezegd, deze schrijver weet zo’n mooie verhalen te vertellen, daar zijn nauwelijks woorden voor te vinden. Het zouden niets dan superlatieven zijn.
Ook dit verhaal (Moordkuil) is zo aangrijpend en mooi weergegeven, zouden er foto’s bij gevoegd zijn dan was dit overbodig want de schrijfwijze van Indridason laat aan je verbeeldingskracht niets meer over dan duidelijke en stabiele beelden.
Na twee andere boeken (Koudegolf en Engelenstem) en nu dit derde erbij, zeg ik niets teveel wanneer ik stel dat het thrilleraspect in boeken van hem eigenlijk niet zo groot is maar dit ruimschoots wordt gecompenseerd door zijn sublieme schrijfstijl.
En natuurlijk heeft Eva Lind ook weer een duidelijke en belangrijke rol gekregen in het verhaal. Zij is als aanleiding neergezet om van het leven (en dus het karakter) van Erlendur eens wat meer informatie naar de lezers toe te brengen.
Maar al die duidelijkheid schept weer zoveel onduidelijkheid dat er meer dan voldoende ruimte overblijft voor interessante opvolgers.
Werkelijk, Moordkuil is een heel mooi boek, met een sterke nadruk op MOOI.
Ook dit verhaal (Moordkuil) is zo aangrijpend en mooi weergegeven, zouden er foto’s bij gevoegd zijn dan was dit overbodig want de schrijfwijze van Indridason laat aan je verbeeldingskracht niets meer over dan duidelijke en stabiele beelden.
Na twee andere boeken (Koudegolf en Engelenstem) en nu dit derde erbij, zeg ik niets teveel wanneer ik stel dat het thrilleraspect in boeken van hem eigenlijk niet zo groot is maar dit ruimschoots wordt gecompenseerd door zijn sublieme schrijfstijl.
En natuurlijk heeft Eva Lind ook weer een duidelijke en belangrijke rol gekregen in het verhaal. Zij is als aanleiding neergezet om van het leven (en dus het karakter) van Erlendur eens wat meer informatie naar de lezers toe te brengen.
Maar al die duidelijkheid schept weer zoveel onduidelijkheid dat er meer dan voldoende ruimte overblijft voor interessante opvolgers.
Werkelijk, Moordkuil is een heel mooi boek, met een sterke nadruk op MOOI.
Moordkuil
21/02/2006
Ik greep naar dit boek omdat mijn leraar Nederlands het ten sterkste aanraadde. Ook lees ik graag thrillers rond mishandelingen en van die dingen. Het mag dan een literaire thriller heten en van Vrij Nederland 5 gulle sterren krijgen, ik zat beslist niet op het puntje van mijn stoel. Het is echt een thriller die je na enkele bladzijden zonder enig probleem aan de kant kan leggen, en daar hou ik eerlijkgezegd niet zo van bij thrillers. Het geeft een kick als het echte 'pageturners' zijn.
Wat het boek moeilijk maakte, waren de IJslandse namen. Echt vreselijk! Ik moest meerdere malen nadenken over wie wie nu was, en na een tijdje hield ik een lijstje bij met de namen om de personages uit elkaar te kunnen houden.
Na het lezen van twee pagina's lezen vond ik het al ongeloofwaardig, de inschakeling van de archeoloog bij het onderzoek was overduidelijk enkel nodig om tijd te creëren om de interviews met de diverse mensen te kunnen voeren, maar het kwam bij mij niet erg geloofwaardig over.
Aangrijpend vond ik de beschrijving van de gekwelde mishandelde vrouw; die verhaallijn deed mij doorlezen hoewel ik kippenvel kreeg wanneer de mishandeling expliciet werd beschreven. De ontknoping van dat deel van het verhaal, met opvoering van 'de scheve vrouw' vond ik wel een sterke vondst en integer beschreven.
De agente Elinborg vond ik een zwak personage. Met name het stukje waar ze Robert voor dood achterlaat, toen stelde ik me echt de vraag "hoe kan een mens nu zo vreselijk naïef zijn?"
Ook het gegeven om de dochter van Erlendur als comapatiënte te gebruiken om zijn achtergrondgeschiedenis te weten te komen, vond ik niet bepaald origineel.
Al bij al is het zeker geen slecht boek, vooral als je erin slaagt de namen uit elkaar te houden. Maar om het nu echt vijf sterren te geven, daarvoor is Moordkuil lang niet beklijvend genoeg. En dat hoort volgens mij wel bij een sterke thriller.
Wat het boek moeilijk maakte, waren de IJslandse namen. Echt vreselijk! Ik moest meerdere malen nadenken over wie wie nu was, en na een tijdje hield ik een lijstje bij met de namen om de personages uit elkaar te kunnen houden.
Na het lezen van twee pagina's lezen vond ik het al ongeloofwaardig, de inschakeling van de archeoloog bij het onderzoek was overduidelijk enkel nodig om tijd te creëren om de interviews met de diverse mensen te kunnen voeren, maar het kwam bij mij niet erg geloofwaardig over.
Aangrijpend vond ik de beschrijving van de gekwelde mishandelde vrouw; die verhaallijn deed mij doorlezen hoewel ik kippenvel kreeg wanneer de mishandeling expliciet werd beschreven. De ontknoping van dat deel van het verhaal, met opvoering van 'de scheve vrouw' vond ik wel een sterke vondst en integer beschreven.
De agente Elinborg vond ik een zwak personage. Met name het stukje waar ze Robert voor dood achterlaat, toen stelde ik me echt de vraag "hoe kan een mens nu zo vreselijk naïef zijn?"
Ook het gegeven om de dochter van Erlendur als comapatiënte te gebruiken om zijn achtergrondgeschiedenis te weten te komen, vond ik niet bepaald origineel.
Al bij al is het zeker geen slecht boek, vooral als je erin slaagt de namen uit elkaar te houden. Maar om het nu echt vijf sterren te geven, daarvoor is Moordkuil lang niet beklijvend genoeg. En dat hoort volgens mij wel bij een sterke thriller.
Moordkuil
06/01/2006
Ik had het boek gekregen van familie die het heel goed vonden. Maar al snel had je door wie en wat. Ik heb het uiteindelijk toch maar uitgelezen omdat ik wilde weten of ik het bij het rechte eind had of niet. Maar uiteindelijk ben ik toch niet overtuigd geraakt om een nieuw boek van hem te gaan lezen.
1 2 3 4 >
Login om een recensie te schrijven. Geen login? Registreer je dan.
Mijn Winkelmand
My Crimezone
Alleen voor members
Om boeken te waarderen met sterren, recensies te schrijven of je persoonlijke thrillerboekenkast te beheren moet je inloggen. Heb je nog geen gratis account, kies dan voor registreren.
Login | Registreren
Banner positie 1
Banner positie 2
Banner positie 3
